ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 30

คำค้น : เสี่ยหลง ต้นน้ำ หลงน้ำ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.3k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2562 18:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 30
แบบอักษร

​#30 

@บ้านตระกูลลี่ 

ระหว่างทางกลับบ้านต้นน้ำไม่ได้พูดอะไรกับเฟยหลงสักคำ พอมาถึงบ้านก็จะหนีกลับบ้านเล็ก แต่เฟยหลงก็อุ้มพาดบ่ากลับมาที่ห้องนอนของตน 

เฟยหลง : วางต้นน้ำลง “นายเป็นอะไรไป โกรธอะไรฉัน?” เสียงดุ 

ต้นน้ำ : “เปล่าครับ” งึมงำหน้างอ 

เฟยหลง : เชยคางเรียว “นายโกรธฉันอยู่ชัดๆ ไม่งั้นนายต้องสบตาฉันแล้วสิ” 

ต้นน้ำ : “...” เงียบ ไม่ยอมตอบ แต่น้ำตาคลอแล้ว 

เฟยหลง : โอบเอวกอด “ต้นน้ำ เด็กดี ฉันเคยบอกแล้วไงว่ามีอะไรให้ถามฉันตรงๆ อย่าคิดไปเอง ไปได้ยินอะไรแปลกๆ มาอีกแล้วใช่ไหม?” พูดเสียงนุ่ม ใช้น้ำเย็นเข้าลูบ 

ต้นน้ำ : ในใจลดความขุ่นมัวลงได้ “เสี่ย... เสี่ยหวังอะไรจากต้นน้ำใช่ไหมครับ?” 

เฟยหลง : “แน่นอนสิ ฉันรักนายก็หวังให้นายรักตอบ ให้นายอยู่เคียงข้างฉัน ดูแลกันและกันไปจนแก่เฒ่า” 

ต้นน้ำ : “แล้วถ้าเสี่ยได้ไปแล้ว เสี่ยจะทิ้งต้นน้ำไปทำแบบนี้กับคนอื่นไหม? ฮึก” เบะปากสะอื้น 

เฟยหลง : ยกยิ้มเอ็นดู ดันหัวซบอกแกร่ง “ไม่มีทางหรอกน่ะ คนรักย่อมมีเพียงคนเดียวในชีวิต สิ่งที่หวังก็มาจากคนๆ เดียวด้วยเหมือนกัน ฉันรักนาย คนที่ฉันอยากทำทุกๆ อย่างด้วยมีเพียงแค่นายคนเดียวเท่านั้นนะต้นน้ำ” 

ต้นน้ำ : หัวใจอุ่นวาบ กอดตอบแน่น “ฮึก ต้นน้ำขี้งอแง ขี้เอาแต่ใจ ฮึก ขี้น้อยใจแบบนี้ อึก เสี่ยจะไม่เบื่อต้นน้ำใช่ไหมครับ?” น้ำตาไหลอาบสองแก้ม 

เฟยหลง : ดันร่างบางออก เช็ดน้ำตาให้ “ไม่มีทางหรอก ฉันรักที่นายเป็นแบบนี้ต่างหาก เพราะฉันรู้ว่าที่นายขี้งอแง ขี้เอาแต่ใจ ขี้น้อยใจ ก็เป็นเพราะว่านายรักฉัน ก็เหมือนกับฉันที่ขึ้หึง ขี้หวง แล้วก็ขี้เป็นห่วงนาย มันเป็นเพราะฉันรักนาย” 

ต้นน้ำ : มองสบดวงตาคมที่ฉายแววความจริงจัง เบะปากหนักกว่าเดิม “ฮึก ฮืออออ ต้นน้ำขอโทษที่ไม่เชื่อใจเสี่ย ฮือออ ขอโทษนะครับ จากนี้... ฮึก จากนี้ต้นน้ำจะไม่ระแวงเสี่ยอีกแล้ว ฮึก จะไม่ฟังใครพูดอีกแล้วนอกจาก...ฮึก เสี่ย ฮึก” โผกอด 

เฟยหลง : อมยิ้มเอ็นดู ลูบหลังปลอบโยนพลางโยกตัวไปมาเหมือนปลอบเด็ก “เด็กดี นายมีสิทธิ์สงสัยหรือระแวงฉันได้ แต่ถ้าเกิดความรู้สึกแบบนั้นแล้วขอให้ถาม ไม่ใช่คิดไปเอง แล้วก็ไม่ร้องแล้วนะครับ ต้นน้ำรักเสี่ยไหมเอ่ย?” 

ต้นน้ำ : “ฮึก อึก รัก… อึก ครับ ฮึก” เสียงอู้อี้ 

เฟยหลง : “ถ้ารักเสี่ยก็อย่าร้องนะ เสี่ยไม่อยากเห็นน้ำตาหนู” ดันออก เช็ดน้ำตาให้ “เสี่ยอยากเห็นรอยยิ้มของหนูมากกว่านะ” ยิ้มอ่อนโยน 

ต้นน้ำ : หน้าแดงก่ำ ใจเต้นรัว ‘หนะ...หนูเหรอ? เสี่ยเรียกผมว่าหนูเหรอ? งื้อออ ทำไมคำเรียกมันน่าอายแบบนี่อ้าาา’ 

เฟยหลง : “ว่ายังไงครับหนูน้อยของเสี่ย ยิ้มให้เสี่ยดูหน่อยเร็ว” 

ต้นน้ำ : “งื้อออ อย่าเรียกต้นน้ำว่าหนูสิครับ ต้นน้ำไม่ใช่อีหนูของเสี่ยนะ” 

เฟยหลง : “หื้อออ ใครสอนหนูให้รู้จักคำนี้เนี่ย?” 

ต้นน้ำ : “เฮียเฟิงครับ เขาบอกก่อนหน้านี้เสี่ยมีอีหนูเยอะแยะเลย แต่พอมีต้นน้ำเข้ามาเสี่ยก็เลิกมีอีหนู มีต้นน้ำแค่คนเดียว” เล่าให้ฟังตาใส เฟยหลงถึงกับกุมขมับ 

เฟยหลง : “อ่าาา ใช่ ฉันเคยมี แต่ก็เลิกไปหมดแล้ว เพราะฉันเจอคนที่จะทำให้ฉันมีความสุขที่สุดแล้วน่ะสิ” ช้อนคางเงยขึ้น จรดปากกับริมฝีปากอิ่ม บดจูบนุ่มนวลทว่าแฝงไว้ด้วยความรักใคร่ที่ร้อนแรง 

ต้นน้ำ : หลับตาเคลิบเคล้ม เผยอปากออกเพื่อจะหายใจ แต่กลายเป็นเปิดโอกาสให้เฟยหลงล่วงล้ำเข้ามา 

เฟยหลง : โอบกอดเอวแนบชิด สอดลิ้นควานหาความหอมหวาน เกี่ยวกระหวัดหยอกเย้าจนกายบางไร้เรี่ยวแรง 

ต้นน้ำ : “อื้อออ อืมมม” ขาอ่อนแรง จนต้องโอบไหล่กว้างพยุงตัวไว้ 

เฟยหลง : สอดขาแทรกกลางช่วยพยุง บดจูบที่ราวกับสูบวิญญาณ 

ต้นน้ำ : “อื้อ! อึก ฮืมมมม” ตีไหล่กว้างเมื่อเริ่มหายใจไม่ออก 

เฟยหลง : “อื้มมม จุ๊บ จ๊วบ แฮ่ก จุ๊บ อื้มมม จุ๊บ” ถอนจูบออก แต่ยังคลอเคลียริมฝีปากที่บวมไม่ห่าง 

ต้นน้ำ : “แฮ่ก อื้อ พอแล้..จุ๊บ..ว ฮื้อ เสี่ย จุ๊บ” หน้าแดงก่ำ ‘นี่คือการจูบงั้นเหรอ? ทำเอาแทบไม่มีแรงเลย งื้อออ’ 

เฟยหลง : “ส่วนนี่เป็นของขวัญที่หนูเรียนจบม.4 แถมยังได้เกรด 4 ด้วย” หยิบสร้อยเงินแท้ มีจี้พลอยสีฟ้าใสรูปหยดน้ำประดับอยู่ “ฉันใส่ให้นะ” สวมใส่ให้ 

ต้นน้ำ : จับมาดู “มันสวยมากเลย ขอบคุณนะครับเสี่ย” กราบแนบอกกว้าง 

เฟยหลง : “จากนี้ไปใส่มันไว้ตลอดนะ รอหนู 18 เมื่อไหร่ เสี่ยมีของชิ้นพิเศษจะให้หนูอีก” กอดแน่น 

ต้นน้ำ : กอดตอบ “ครับ ต้นน้ำรักเสี่ยนะ” 

เฟยหลง : “เสี่ยก็รักหนู”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}