ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 29

คำค้น : เสี่ยหลง ต้นน้ำ หลงน้ำ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.4k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2562 15:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 29
แบบอักษร

​#29 

19.00 น. @โรงแรม 

ต้นน้ำ : เดินตามม่อนมาที่โต๊ะที่เฟยหลงนั่งรออยู่แล้ว “สวัสดีครับเสี่ย” ยกมือไหว้ 

เฟยหลง : ยิ้มรับก่อนลุกขึ้น เดินอ้อมมาเลื่อนเก้าอี้ให้ร่างบาง “เชิญนั่ง” 

ต้นน้ำ : หน้าแดง “ขอบคุณครับ” ยกมือไหว้ นั่งลง 

เฟยหลง : เดินไปนั่งที่ของตัวเอง “รถติดรึเปล่า?” 

ต้นน้ำ : “ไม่ครับ แต่ต้นน้ำตื่นเต้นมากกว่า” 

เฟยหลง : “รอของขวัญเหรอ? ทานก่อนเถอะ อาหารที่นี่อร่อยมากนะ” เรียกบริกรมารับออร์เดอร์ 

ต้นน้ำ : เปิดเมนูดู ขมวดคิ้ว ‘ภาษาอะไรเนี่ย อ่านไม่ออกเลย’ 

เฟยหลง : “อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหม?” 

ต้นน้ำ : “อ่าาา เสี่ยสั่งให้ดีกว่าครับ” ยิ้มแห้ง ปิดเมนู ‘เพิ่งเคยมากินของหรูๆ กับเสี่ยครั้งแรก ทำตัวไม่ถูกเลย’ “เอ่อออ ต้นน้ำขอไปห้องน้ำก่อนนะครับ” 

เฟยหลง : “เอาสิ เรย์” 

เรย์ : “ครับเสี่ย เชิญครับ” ผายมือ ต้นน้ำ : ลุกเดินตาม 

@ห้องน้ำ 

ต้นน้ำ : เข้าไปหลบทำใจในห้องน้ำ ‘เพิ่งเคยเข้ามาในโลกของเสี่ยที่แตกต่างจากโลกของผมแบบนี้ก็ปรับตัวยากเหมือนกันแฮะ ปกติเสี่ยไม่ค่อยพาผมไปไหนอยู่แล้วนอกจากผมจะอยากไปเอง เฮ้อออ คนธรรมดาๆ อย่างผมจะปรับตัวเข้าหาเสี่ยได้ไหมนะ?’ 

?? : เดินเข้ามา “นี่นายเห็นไหม? เสี่ยหลงมากับเด็กคนนึงล่ะ หน้าตาน่ารักเชียว” 

ต้นน้ำ : ได้ยินคนพูดถึง อมยิ้มเมื่อโดนชม 

??? : “อ้า! เห็นสิ คงป็นเด็กคนใหม่ของเสี่ยที่เขาร่ำลือกัน แต่ว่าคนนี้คบนานชะมัด เมื่อไหร่จะเลิกก็ไม่รู้ คนรอต่อคิวจะปีนขึ้นเตียงเสี่ยอีกเพียบแท้ๆ” 

ต้นน้ำ : ชะงัก ‘พวกเขาพูดเรื่องอะไรกัน?’ 

?? : “นั่นสิ ฉันก็รออยู่เหมือนกัน ไอ้ไมเคิลหมาหวงก้างนั่นอุตส่าห์กระเด็นไปแล้วทั้งที แต่เรายังไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้เสี่ยเลย” 

??? : “คงยากหน่อยถ้ายังมีเจ้าเด็กนั่นอยู่ เสี่ยดูประคบประหงมเอาใจมันขนาดนั้น นี่ถ้าไม่เอามันส์จริงๆ ก็คงยังไม่ได้เอา คงเล่นตัวเรียกร้องความสนใจจากเสี่ยอยู่แน่ๆ” 

?? : “ฉันก็ว่าอย่างนั้น ไม่งั้นไม่มีทางที่เสี่ยจะเลี้ยงใครนานขนาดนี้หรอก” 

??? : “ฉันว่านะถ้าไอ้เด็กนั่นยังเล่นตัวไม่เลิก สักวันเสี่ยก็คงเบื่อเอง พวกเราก็อดทนรอหน่อยก็แล้วกัน ยังไงก็ได้ปีนเตียงเสี่ยแน่นอน หึหึ” เดินออกไป 

ต้นน้ำ : ยืนนิ่งอยู่ในห้องน้ำ ใจชาวาบ ‘ถึงจะไม่เข้าใจอะไรมาก แต่ที่พวกเขาพูด มันหมายความว่าเสี่ยไม่ได้รักผมจริงๆ งั้นเหรอ? เสี่ยแค่หวังบางอย่างกับผม แล้วถ้าเสี่ยได้ไปเสี่ยก็จะทิ้งผมงั้นเหรอ? ฮึก ไม่เอานะ ไม่อยากให้เป็นแบบนั้น’

//ไมเคิล : “ฉันจะบอกความลับเอาไว้ให้นายระวังตัว บ้านนี้น่ะเห็นคนอื่นเป็นแค่ของเล่น ไม่ว่าเขาจะใจดีหรืออ่อนโยนยังไงมันก็แค่การหลอกลวง ไม่มีใครรู้สึกกับนายจริงๆ ...ฉันขอเตือน อย่าไว้ใจใคร โดยเฉพาะเสี่ยหลง”// 

ต้นน้ำ : นึกถึงที่ไมเคิลเคยพูด “หรือว่าพี่ไมค์จะพูดความจริง เสี่ยหลอกผมงั้นเหรอ?” น้ำตาคลอ 

ต้นน้ำ : เดินหน้าหมองกลับมาที่โต๊ะ 

เฟยหลง : หันมอง “นายเป็นอะไรรึเปล่า?” 

ต้นน้ำ : “ต้นน้ำ... ปวดท้องครับ ปวดหัวด้วย” เสียงอ่อนแรง 

เฟยหลง : ลุกเดินประคอง “ไหวไหม? เรากลับบ้านก่อนดีไหม?” 

ต้นน้ำ : “ขอโทษนะครับที่ทำให้วุ่นวาย” 

เฟยหลง : “เด็กโง่! นายเป็นคนรักของฉัน เรื่องแค่นี้ไม่เป็นปัญหาหรอก ถ้านาเป็นอะไรไปนี่สิฉันกังวลแน่” ช้อนตัวอุ้ม หันมองเรย์ “นายจัดการที่เหลือด้วยนะ” 

เรย์ : “ครับเสี่ย” โค้ง มองเฟยหลงอุ้มต้นน้ำเดินไป หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทร “หาตัวพวกมันให้เจอแล้วจัดการสั่งสอนซะ จะได้ไม่ต้องพูดอะไรพล่อยๆ ให้คนอื่นเข้าใจผิดอีก” หน้าเครียด ‘หวังว่าเสี่ยจะจัดการเรื่องนี้ได้ด้วยดีนะ’น

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น