นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

ฉันต้องยอมหรอ?NC นิดหน่อย(อัพครบ)

ชื่อตอน : ฉันต้องยอมหรอ?NC นิดหน่อย(อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 03 พ.ค. 2562 12:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
ฉันต้องยอมหรอ?NC นิดหน่อย(อัพครบ)
แบบอักษร

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

จุนโชขับรถนำหน้า พาเพื่อนๆมาที่ร้านอาหารของครอบครัว มารียาเคยได้ยินเขาพูดเรื่องร้านอาหาร ที่พ่อดูแลแต่ร้านสปานั้นแม่ของเขา กับน้าสาวดูแลอยู่ และอยูไม่ห่างกันเท่าไหร่ ย่านไชน่าทาวน์ที่มีคนพุกพล่านมาก นับว่าใกล้แหล่งท่องเที่ยว

จุ้นเล่าให้ทุกคนฟัง ว่าแม่ของเขาเป็นคนเจ้าระเบียบ เขาเลยไม่ค่อยพาใครมาที่บ้านสักเท่าไหร่ ผิดกับพ่อที่ใจดีมากๆ แถมเฟรนลี่กับทุกคนสมกับเป็นเจ้าของร้าน แถมพ่อก็ยังหล่อเหลาอีกต่างหาก

"ร้านใหญ่มากเลยนะจุ้น ฉันเพิ่งเคยเห็นว่าแต่อาหารร้านนายอร่อยแน่นะ"เบ็กกี้เอ่ยถาม เมื่อทุกคนมาถึงหน้าร้าน มีที่จอดรถค่อนข้างก้วงขวาง ตอนนี้เกือบจะ5โมงเย็น คงจะเรียกว่าเป็นเวลาที่เลิกงาน คนค่อนข้างเยอะแสดงว่า ต้องเป็นร้านอาหารที่มีอาหารอร่อย

"อันนี้ต้องลอง ถ้าพูดไปจะหาว่าคุย แล้วกุ๊กก็เป็นคนไทยด้วย บางครั้งพ่อฉันก็ทำอาหารด้วย ถ้ามีแขกเข้าร้านเยอะๆ"

"เฮ้ย..จริงสิ"

"ไม่ได้โม้หรอกครับ เชิญครับเฮีย"

"นำไปเลยจุ้น"ภายในร้าน มีคนนั่งดื่มกินกันอยู่ 

"นี่ครับพ่อผม Mr.แอนโทนี่ครับ พ่อฮะนี่เพื่อนที่มหาวิทยาลัย ส่วนคนนี้คือ../ผมเป็นบอดี้การ์ดพวกเธอครับ คาร์เตอร์ฮะ"

"โอ้ว์..ยินดีครับ ลูกพาเพื่อนไปนั่งก่อนนะ เดี๋ยวพ่อมาคุยด้วย วันนี้ลูกค้ามาไม่ขาดสายเลย"

"ท่าทางจะครึกครื้นดีนะฮะ"

"ก็เรื่อยๆครับ คุณจะดื่มอะไรมั้ยคาร์เตอร์"

"โอ..ไม่ฮะขอน้ำเปล่าดีกว่าฮะ ขี้เกียจมีปัญหาครับ"เขาไม่ได้ชั่งใจเลยสักนิด ถ้าจะดื่มต้องดื่มที่บ้านจะดีกว่า นึกถึงเหตุการณ์ของเพื่อนรัก เมื่อหลายปีก่อนแล้ว ทำให้เขาไม่กล้าดื่มของมึนเมาแล้วต้องไปขับรถ

"นี่ฮะเมนู อาหารไทยก็มีนะครับ รียาสั่งสิ"

"แน่นอน ฉันจะสั่งวันนี้ฉันจะล้มทับนาย กินไม่ให้เหลือเลยหละ/ระวังเธอจะท้องแตกนะ"

"นั่นสิเดี๋ยวก็อ้วนหรอก"

"เกี๋ยวอะไรกับนายอ่ะ"

"ก็ฉันไม่ชอบคนอ้วนนะสิ เธอเป็นแบบนี้นะดีแล้ว..อะไร?"ทุกคนสั่นหัว เบ็กกี้สะกิดคนข้างกาย เขาจับมือเธอมากุมไว้ คาร์เตอร์รู้ว่าเมียเขาจะพูดอะไร

​"เปล่าหรอกน่า ขอดูเมนูก่อนแล้วกัน"

​"ตามสบายนะ เดี๋ยวฉันมาขอไปช่วยพ่อแป๊บหนึ่ง"จุ้นไม่ได้รอคำตอบ แต่เขาเดินมาหยุดอยู่ข้างบิดา ที่คอยเทคแคร์ลูกค้าอยู่ห่างๆ

"คนนั้นแฟนลูกหรือไง?"

"เราเป็นเพื่อนกันฮะพ่อ"

"แต่พ่อว่า เธอน่าจะเป็นคนพิเศษของลูกนะ แต่เธอน่ารักนะไหว้ก็สวย เป็นคนไทยใช่มั้ย?"

"ครับพ่อ"

"พ่อยินดีเสมอ ที่ได้ต้อนรับเพื่อนของลูก แต่คนที่ชื่อคาร์เตอร์ พ่อว่าเหมือนเคยเห็นที่ไหนหรือเปล่า มันคุ้นจัง"

"ไม่หรอกมั้ง เฮียเขาเพิ่งมาจากนิวยอร์กครับ  เขาเป็นแฟนของเบ็กกี้เพื่อนผม"

"ที่เขาบอกว่าเขาเป็นบอดี้การ์ด มันจริงหรือเปล่า?"โทนี่ซักบุตรชายต่อไป

"ฮะ..คงจริงเพราะเขาดูแลเบ็กกี้อย่าดี แทบจะเป็นเงาของกันและกันเลยฮะ"โทนี่ยิ้มให้กับภาพที่เห็นตรงหน้า ดูคาร์เตอร์จะเหมาะกับแม่หนูคนนั้น

​"จุ้น..มานานแล้วหรือลูก?"

​"ครับ..แม่ฮะผมมีเพื่อนมาด้วยฮะ แม่มาทางนี้สิฮะจะแนะนำให้รู้จัก"แอนจิล่าเดินตามแรงรั้งของลูกชาย 

"หวัดดีค่ะคุณ..."

"ฉันชื่อมาดามแอน"

"ครับมาดามแอน ผมคาร์เตอร์ฮะ ส่วนคนนี้ชื่อเบ็กกี้ เธอเป็นแฟนผม/หนูชื่อมารียา เป็นเพื่อนจุ้นค่ะ เรียกรียาก็ได้นะคะคุณน้า"

​"เรียกฉันว่ามาดาม"

​"ค่ะมาดาม"

"ดีจ่ะ แล้วพวเธอพักที่ไหนกันจ๊ะ?"

"อพาร์ทเมนต์ครับ ใกล้ๆสนามบินฮะ"

คาร์เตอร์ชิงตอบก่อน อยากรู้เหมือนกันว่า มาดามเป็นคนยังไง ผู้หญิงคนนี้สวย แต่เวลาพูดดูเธอจะเหยียดยิ้ม ทำนองดูแคลนพวกเขา ช่างไปกิริยาที่ไม่น่าดูนัก ชายหนุ่มกลัวว่าเมียตัวน้อยของเขา กับเพื่อนสนิทจะเก็บอาการไม่อยู่

"อ้อ..ไม่มีบ้าน"

แวตาเหยียดหยามเริ่มขึ้นแล้ว เบ็กกี้กำมือแน่นแต่ถูกคนข้างกาย ลูบหลังแผ่วเบา เป็นเชิงห้ามให้เธอใจเย็น

"สั่งอาหารเลยมั้ยครับเฮีย?"

​"เฮียหรอ..จุ้นพูดเหมือนสนิทกับคนพวกนี้"

​"ครับ รียากับเบ็กกี้คือเพื่อนในเซค นอกจากสองคนนี้แล้ว ผมก็ไม่มีเพื่อนหรอกฮะแม่"

​"สั่งเลยนะจะทานอะไรกัน วันนี้พ่อเลี้ยงเองถือว่าให้เกียรติ ที่เพื่อนลูกมาเยี่ยม"

​"แล้วมีตำแหน่งงานว่างมั้ยคะ เผื่อเราสองคนอยากสมัครบ้างค่ะคุณอา"โทนี่ยิ้มให้สองสาวอย่างเป็นมิตร คาร์เตอร์รู้ ว่าเมียตัวน้อยของเขากำลังลองของเข้าแล้ว เธอคงอยากจะดูว่า'มาดาม'จะมีปฏิกิริยายังไง

​"ไม่มีหรอกนะ เรารับพนักงานประจำไม่มีพาร์ทไทม์"มาดามแอนกันท่าทันที

​"ถ้าหนูสองคนจะสมัคร อารับได้นะตอนนี้เราต้องการพนักงานรับออเดอร์อยู่ ชั่วโมงละ40-50 ถ้าทำงานวันละ3ชั่วโมง จะมีค่าขนมเลยล่ะ"

​"ผมอยากให้รียามาทำงานที่นี่ครับพ่อ"

​"ได้สิ..ถ้ารียาอยากทำ พรุ่งนี้หลังเลิกเรียนก็มาทำงานได้เลย"โทนี่บอกทันที

"คุณ.."

"ผมรับรียา เพราะอย่างน้อยจุ้นจะได้มีเพื่อน แล้วหนูเบ็กกี้ล่ะ สนใจมั้ย?"

"ครับ..ไว้จะกลับไปคิดอีกทีนะฮะ ขอบคุณครับคุณโทนี่ /อาหารมาแล้วค่ะ"

"ทานให้อร่อยนะ ถ้าจะสั่งอะไรเพิ่มก็สั่งได้เลยไม่ต้องเกรงใจ ที่นี่อร่อยทุกอย่าง"โทนี่พูดติดตลก แต่สีหน้าภรรยาของเขานี่สิ ไม่เหมือนสามีเลยสักนิด

"คุณโทนี่พนักงานคุณขาดแคลนหรือไง ทำไมถึงไปชวนแม่นั่นมาทำงาน"โทนี่หันมาตามเสียงของภรรยา

"ใครคือแม่นั่น พูดให้ดีหน่อยสิคุณมาดาม เดี๋ยวเขาจะหาว่า คุณเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่เข้าท่า"

​"คุณโทนี่!"

​"เบาสิคุณ หูผมไม่ได้เป็นน้ำหนวกนะ"

"คุณนี่มันยียวนกวนประสาทฉันจริง ฉันถามคุณต้องตอบ ไม่ใช่มายอกย้อนฉัน"

"คุณ..ตำแหน่งงานนะว่างเยอะแยะ แต่คุณนะมีปัญหาอะไร ถ้าหากว่าผมจะรับแม่หนูนั่นเข้าทำงาน คุณเห็นสายตาลูกชายคุณหรือเปล่า ผมว่าลูกเราชอบแม่หนูรียานั่นนะ คนเขาอยากทำงานคุณก็ไม่นิยม หรือว่าคุณชอบพวกคุณหนูไฮโซพวกนั้นนะ วันๆเอาแต่ร้องกรี้ดๆ เหมือนพวกลิงค่างบ่างชะนี ที่ร้องอยู่ตามป่าตามเขานะ"

"คุณพูดอะไร ฉันไม่รู้เรื่อง"

"ช่างเถอะ แล้วคุณมีปัญหาอะไร เอาตรงๆไม่ต้องอ้อมค้อม ขี้เกียจคิด ว่ามาเลย"

"ฉันไม่ชอบเด็กนั่น"

"นั่นมันเรื่องของคุณ เพราะคนที่คบกันคือนายจุ้นกับหนูรียา ไม่ใช่คุณซักหน่อยนี่"

"แต่ฉันเป็นแม่นะ คุณพูดอย่างนี้ได้ยังไงกัน?"

​"ก็คุณเป็นแม่นะสิ คุณต้องคิดเยอะหน่อยจะมาคิดแบบตื้นๆได้ยังไงกัน พิจารณาคนต้องดูนานๆไม่ใช่เห็นแล้วฟันธง คนดีคนไม่ดีคุณบอกได้เดี๋ยวนั้นเลยหรือไง ทำไมคุณวิเคราะห์เขาได้เร็วจัง แต่บางเรื่องที่คุณควรตัดสินใจ คุณกลับลังเลเพื่ออะไรกัน?"

​"คุณ..ฮึ้ยย.."มาดามแอนรู้สึกไม่พอใจสามีอย่างมาก

​"ผมจะรับแม่หนูนั่นมาทำงานพรุ่งนี้ และตอนนี้ก็ควรออกไปสนทนากับเขา ไม่ใช่คุณมาเอาเรื่องผมแบบนี้ โอเคมั้ยคุณมาดามแอนนน.."

​"คุณโทนี่!"

แอนโทนี่เดินจากไปแล้ว ทิ้งให้ภรรยาจมอยู่กับความคิด ที่มีทิฐิครอบงำอยู่ไม่รู้ว่า ตอนนี้เธอกระทืบเท้าอยู่หรือเปล่า โที่เดินออกจากห้องทำงานตรงมาที่โต๊ะอาหาร ที่บรรดาเพื่อนลูกชายทานอาหารอยู่ แต่ดูเหมือนว่าน่าจะทานอิ่มแล้ว

"อาดีใจที่อาหารหมดจาน อย่าบอกนะว่าเททิ้ง"

"ไม่เลยค่ะ ทุกอย่างอร่อยอย่างที่จุ้นบอกจริงๆ ไว้วันหลัง หนูจะพาพ่อแม่มาทานบ้างนะคะ"

"พ่อแม่หนูอยู่ที่นี่หรือไง?"

​"ค่ะคุณอา"

​"ที่นี่ยินดีต้อนรับเสมอนะ แล้วรียาจะมาทำงานได้เมื่อไหร่ ถ้าพร้อมแล้วก็บอกจุ้นแล้วกันนะ"

"หนูว่าอีกซัก2-3วันดีมั้ยคะคุณอา"

"เอาที่หนูพร้อมนะ อายินดีจุ้นจะได้มีเพื่อน"

"คุณอาห้ามเปลี่ยนใจนะคะ เป็นอันว่าหนูตกลงค่ะ แล้วถ้าหนูอยากทำงานในครัวจะได้มั้ยคะ เพราะหนูไม่ชอบปั้นหน้า ยืนหน้ามันแผล็บอยู่ในครัว น่าจะดีกว่านะคะ"รียาพูดตามที่คิด แต่หารู้ไม่ว่ามันไปแทงใจดำ ของใครบางคนเข้าให้แล้ว

​"ใครปั้นหน้า เหมือนเธอจงใจจะว่าฉัน?"

​"อุ้ย..เปล่าเลยนะคะ หนูคงไม่กล้า หรือแม้แต่จะคิดยังไม่กล้าคิดเลยนะคะ มาดามเป็นแม่เพื่อนหนูๆ ก็ต้องให้ความนับถือสิคะ แม่เคยบอกว่าอยากรู้ว่าคนที่เราคบเป็นยังไง เราต้องดูไปนานสักนิดหนึ่ง ถ้าเราบอกเลยว่าคนนั้นไม่ดี คบไม่ได้ เราอาจจะเสียใจภายหลังนะคะ"เบ็กกี้แอบสบตาเพื่อน ถ้าไม่เกรงใจก็อยากชูนิ้วโป้งให้เลย

​"พูดได้ดี..นี่คือวลีเด็ดแห่งปี จะว่าไปกุ๊กที่นี่มีคนไทยอยูสองคนนะ ไว้วันหลังหนูได้เจอเขาแน่"

​"ขอบคุณค่ะคุณอา"

"ยินดีครับ"

โทนี่พ่อของจุ้น เป็นคนมีอัธยาศัยดี มองโลกในแง่ดี ผิดกับภรรยาลิบลับ ทั้งเบ็กกี้กับรียาไม่สงสัยเลยว่า ทำไมจุ้นไม่มีเพื่อน แต่ถ้าใครมาเจอมารดาของจุ้น คงต้องซาโยนาระแล้วไม่มาอีกแน่ หรือมาดามจะไม่ชอบรียา เพราะเมื่อกี้เธอหาว่าพวกเธอ'ไม่มีบ้าน' หรือเขาวัดกันว่าคบกันได้ ต้องมีบ้าน แต่อยู่อพาร์ทเมนต์ อย่าได้สะเออะไปเสวนาด้วย

ถ้าอย่างนั้น มาดามแอนคนนี้ก็พิจารณาคนจากเปลือกนอกสินะ น่าเสียดายแต่คนแบบนี้แหละ ที่สองสาวคิดว่าท้าทายที่สุด น่าปะทะคารมอย่างมาก รับรองว่าไม่เหงาแน่ 'ฉันต้องยอมงั้นหรอ'นี่คือสิ่งที่รียาคิด เพราะนั่นไม่ใช่นิสัยเธอแน่  คนอ่อนแอจะอยู่ในสังคม ที่มีแต่จอมปลอมแบบนี้ได้ยังไงกัน

​"ขอบคุณครับสำหรับอาหารมื้อพิเศษ พวกเราจะมาอีกนะฮะ อาทิตย์ผมจะกลับนิวยอร์ก แต่อยากพาพ่อกับแม่ และก็ครอบครัวเรา มาทานอาหารที่นี่ บรรยากาศดีมากครับ รับรองว่ากิจการคุณอารุ่งโรจน์แน่ๆ ผมจะแนะนำเพื่อนๆมาชิมครับ"

​"เยี่ยมเลยคุณคาร์เตอร์ แล้วคุณไม่ได้อยู่ที่นี่หรือไง ผมหมายถึงไม่ได้ทำงานที่ซีแอตโทลหรอกหรือ?"โทนี่เอ่ยถาม

"เปล่าฮะ..คิดถึงแฟนครับ เลยต้องมาบ่อยๆ เราหมั้นกันแล้วครับ รอให้เบ็กกี้เรียนจบเราจะแต่งงานกันฮะ"คาร์เตอร์โอบไหล่คนตัวเล็ก กอดกระชับเธอไว้แน่น

"หนูลานะคะคุณอา มาดามสวัสดีค่ะ/สวัสดีค่ะมาดาม ถ้ามาดามยิ้มบ่อยๆ จะสวยไม่สร่างเลยนะคะเชื่อหนู"รียาหยอดคำหวาน และเป็นเรื่องจริงเพราะมาดามแอนสวยจริงๆ

"ฉันไปส่งนะ"

"ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวเฮียจะไปส่งฉันเอง นายอยู่ช่วยที่ร้านเถอะ ขับรถกลับไปกลับมาเหนื่อยเปล่าๆ และฉันก็ต้องขอบคุณนายด้วย ที่วันนี้นายไปด้วยทำให้ฉันรู้สึกว่า นายเป็นห่วงฉัน"ใช่จุ้นอยากบอก ว่าเขาห่วงเธอจริง ตั้งแต่รู้เรื่องเขาไม่สบายใจเลย ถึงได้ชวนเธอมาทำงานที่นี่ เพราะคิดว่าตัวเขาเอง จะปกป้องเธอได้แน่ๆ

​"นี่อีจุ้นดูอาลัยอาวรณ์เธอมากเลยนะ ฉันเพิ่งเห็นสายตามันวันนี้ ทำราวกับว่าจะจากกันชั่วชีวิตอย่างนั้นหละ แต่คุณนายแม่นี่ท่าทางร้ายไม่เบาเลย"เบ็กกี้หันมาสนทนากับเพื่อน หลังจากที่คาร์เตอร์ ขับรถออกจากร้านอาหารมา

​"ฉันเอาอยู่"

"จริงนะ..ท่าทางจะเจอศึกหนักแน่"

"เขาชอบเหยียดหยามคนอื่น คนแบบนี้ต้องเอาน้ำเย็นเข้าลูบ เพราะถ้าเธอแรงมาเราแรงตอบ มันก็เหมือนสาดน้ำมันเข้ากองไฟ ไม่มีประโยชน์และมันก็ทำให้ฉันคิดว่า.."

"อะไร?"

"ฉันจะทำให้คุณนายแม่ของจุ้น ยอมรับฉันให้ได้นะสิ ฉันจะบอกให้เธอรู้ว่าสิ่งที่เธอคิด และทำอยู่มันผิด ทั้งหมดเลย ทำไมพ่อเขาก็น่ารักแต่คุณนายแม่นี่สิเจ้ายศเจ้าอย่าง แล้วเฮียทำไมไม่บอกล่ะคะ ว่าเฮียเป็นใคร ทำไมปล่อยให้เขาเข้าใจผิดแบบนั้น"

"ก็ดีแล้ว ให้เขาเข้าใจผิดแบบนั้นแหละ พอบอกไปว่าเราเป็นใคร มาจากไหนเขาก็จะหาว่าเราอวดตัว ไม่มีประโยชน์หรอก ให้เขารู้ด้วยตัวเขาเองจะดีกว่า และเฮียก็มั่นใจว่าจุ้นคงจะบอก พอถึงเวลานั้นถ้าเขาคิดได้ เขาก็คงจะขอโทษเราเอง แต่เฮียไม่หวังถึงขั้นนั้นหรอก แค่อยากให้มาดามเขามองคนในแง่ดีบ้าง ไม่ใช่แค่ตัดสินคนจากภายนอก"

"แล้วเธอแน่ใจนะ เรื่องที่จะไปทำงานที่ร้านนั้น"เบ็กกี้ถามต่อ

"ชัวร์..คนอย่างรียา ไม่ยอมอะไรง่ายๆ และยิ่งแบบนี้มันยิ่งท้าทายฉัน ทำให้ฉันอยากรู้จริงๆว่าในใจคุณนายแม่ เขาเป็นแบบนั้นจริงๆ หรือแค่สร้างเกราะขึ้นมาเพื่อกัน ไม่ให้ฉันเข้าถึงจิตใจลูกชายเขากันแน่"

"รียา..เธออย่าล้อเล่นกับความรู้สึกจุ้นนะ ฉันสงสารเพื่อน"เธอไม่ล้อเล่นหรอก เธอเอาจริง

"ไม่ใช่หรอกน่า อย่าคิดมาก ขอบคุณนะคะเฮียที่ช่วยหนูทุกเรื่องเลย ใกล้ถึงแล้วโทรฯมานะถ้าถึงบ้านแล้ว"

"แน่นอนจ่ะ..แล้วเธอก็เหมือนกัน ที่จริงเธอน่าจะย้ายไปอยู่กับฉันนะ เราจะได้มีเพื่อนบางทีฉันต้องอยู่คนเดียว"รียาหันไปมองคาร์เตอร์แว็บหนึ่ง มันไม่ใช่เรื่องง่าย ที่เธอจะทำแบบนั้น

"ไม่น่า..ขอบคุณค่ะเฮีย"

"ครับ..เข้าไปแล้วก็ล็อกประตูซะ มีอะไรก็โทรฯหาเบ็กนะ/ค่ะเฮีย..หวัดดีค่ะ ฉันไปนะเบ็ก"

"โอเค..แล้วเจอกัน"คาร์เตอร์จอดรถ เขามองซ้ายขวากระทั่งรียาเดินเข้าไปด้านใน ชายหนุ่มจึงเคลื่อนรถออกจากตรงนั้น

​"เฮีย..มีอะไรคะหรือว่า...?"

​"เปล่า..เฮียก็ต้องดูให้แน่ใจก่อน รียาเพิ่งผ่านเรื่องร้ายๆมา"

"เฮียพูดเหมือนกับว่า นาวักจะไม่เลิกลาที่จะหาเรื่องรียาหรอคะ?"

"ไม่..ไอ้หมอนั่นขี้ขลาดเกินไป มันอาจจะไม่ทำหรอก แต่เฮียก็ไม่หมายความว่า มันอาจจะอาศัยมือคนอื่นทำ คนเราถ้ามันจะเลวโดยสันดาน มันก็เลวแต่ก็ภาวนา อย่าให้มันเลวมาจากข้างใน ถ้าเป็นอย่างนั้นแล้ว เรื่องมันจะแย่กว่าที่เราคิด"

"ไอ้คนเฮงซวย..หนูว่ารียาทำน้อยไป น่าจะเอาให้หนัก หรือว่าเป็นโรคจิตแค่อายุ17-18มันยังเป็นแบบนี้ พ่อแม่มันจะรู้หรือเปล่าคะ?"

"ป่านนี้คงรู้กันทั้งบ้านแล้วมั้ง ขยับมาหน่อยสิ"

"ไม่เอา..เข็มขัดรั้งอยู่ค่ะ"

"ปากซอยแล้วน่า อยากให้เมียหอม"

"ถึงบ้านค่อยหอมก็ได้นี่นา"

"ถึงบ้านก็ทำอย่างอื่นสิครับคุณหนู เร็วอยากชื่นใจ/อึ้ย..เอาแต่ใจชะมัดเลย ฟอดดด จุ๊ฟ คนบ้า"

"จุ๊ฟๆ..เฮ้อ..ชื่นใจรักเมียจัง"

"ชิส์..คนเจ้าเล่ห์ แต่วันนี้หนูต้องขอบคุณเฮียนะคะ ที่ช่วยเพื่อนหนู เฮียมีไหวพริบดีมากๆต้องขอชมจากใจจริงเลยค่ะ"

เธอวางมือบนต้นขาเขา ชายหนุ่มยกมือนุ่มนิ่มของเธอ ขึ้นจุมพิตเบาๆก่อนจะวางที่ตักเขาเหมือนเดิม เด็กสาวรู้สึกอบอุ่นทุกครั้ง ที่มีเขาอยู่ข้างกายเธอ

"หนูต้องร้องไห้แน่ ถ้าเฮียกลับ"

"ไม่อยากให้กลับหรือไง?"

"อืมม.."

"เฮียก็ไม่อยากกลับ แต่เฮียต้องทำงานหาเงินส่งให้เมียเรียนหนังสือให้จบ แล้วเราจะแต่งงานกันอยากมีลูกทันใช้ กว่าจะตามโจนาธานทัน เฮ้อ!ไม่อยากคิด"

"ก็ไม่ต้องคิดสิคะ"

​'โฮ้งงๆๆๆ'

เจ้าหมาแสนรู้ถลาออกมา เมื่อรถแล่นมาจอดที่หน้าบ้าน กระโดดโลดเต้นอย่างดีใจ

​"โอ้-โอ๋..เบ็กไปไม่นานยังคิดถึงขนาดนี้เลยหรอเนี่ย ยุ่นๆๆ แม่..โอ้ยย ตายแล้ว ยุ่นหิวข้าวหรอคะ?"

"เปล่าหรอกลูก ยุ่นคงดีใจที่ลูกกลับมา"

"ทุกคนทานอะไรหรือยังครับ?"คาร์เตอร์หันมาถาม ขณะที่พ่อตากับพ่อตัวเองสายตา กำลังจดจ่ออยู่ที่ทีวีจอใหญ่ ที่ถ่ายทอดอเมริกันฟุตบอลอยู่ คาร์เตอร์ดีใจ ที่ทั้งสองคนชอบกีฬาเหมือนกัน

"ลูกบอกว่าจะทานมาจากข้างนอก แม่ก็เลยไม่รอ หรือว่าลูกหิวจ๊ะ?"อัมพรเอ่ยถามลูกชาย เพราะนี่มันเกือบจะสองทุ่มแล้ว

"เปล่าครับ"

"งั้นลูกไปพักเถอะ พรุ่งนี้ลูกอยากกินอะไร แม่คุยกับแม่ของเบ็กกี้ เราจะทำอาหารเช้าให้ลูกกินเอง"

"ครับ..ถ้าแม่ทำผมกินได้หมดฮะ งั้นขอตัวนะครับแม่"

"จ่ะ..ฝันดีนะลูก"คาร์เตอร์สวมกอดมารดา ก่อนจะผละออก ไม่บ่อยนักที่เขาจะได้กอดแม่ ยิ่งนานวันพ่อแม่ลูกก็ยิ่งต้องหางกัน

​"รักหมามากกว่าผัวอีก"คาร์เตอร์กระซิบข้างหูคนตัวเล็ก เหมือนกลัวใครได้ยิน เพราะตั้งแต่กลับมา เธอเล่นอยู่กับเจ้ายุ่น ไม่สนใจเขาเลยสักนิด

​"ผัวก็รักค่ะ อิจฉากระทั่งหมา เฮียไหวหรือเปล่าคะ ไปอาบน้ำเถอะค่ะ"

"ครับ ไปด้วยกันสิ"

"เดี๋ยวตามไปค่ะ"

"ไม่เอาไปตอนนี้ จะเดินไปหรือจะให้อุ้มไป"

"ขอเล่นกับยุ่นก่อน"

​"ไม่..เล่นกับมันตลอดแล้ว ตั้งแต่เล็กยันมันโต ตอนนี้เป็นเวลาของเราสองคน เฮียไม่อยากแบ่งเวลาให้ใครทั้งนั้น ที่รักเร็วสิ"

​"ค่ะ..ขอไปกอดแม่ก่อนได้มั้ยอ่ะ?"

"โอเค..ลูกแหง่"

"ชิส์....เดี๋ยวตามไปค่ะ"

"ครับ.."

คาร์เตอร์ก้าวขึ้นบันไดอย่างเชื่องช้า เมียเขามีแต่ข้ออ้างอยู่เรื่อย ไม่ใช่จะกีดกันพ่อแม่ลูก แต่เขาอยากอยู่กับเธอให้คุ้มค่า เพราะอีกไม่นานก็จะต้องจากกันแล้ว

​"งอแงอะไร ทำไมไม่อาบน้ำคะ?"

​"คิดถึงเมียนี่ ฟอดดด ที่รักเฮียไม่อยากกลับ ขออยู่ต่อได้มั้ย?"เขารั้งเธอมากอด ซุกหน้าอยู่กับอกอิ่มของเธอ อ้อนเท่าที่จะอ้อนได้

"เฮอะ..ไม่มีทางหรอกค่ะ"

"เมียใจร้าย"

"ใจดีกว่าหนูเบ็กกี้ไม่มีแล้วค่ะ เฮียจะทำอะไรคะ?"เด็กสาวหน้าร้อนผ่าว เมื่อคนหน้ามึนเปิดเสื้อเธอขึ้น พร้อมเอื้อมมือไปปลดตะขอยกทรง ทางด้านหลักออก สองเต้าขาวอวบโดดเด่นอยู่ระดับสายตาเขา

"กินนมก่อนนอน จะได้ไม่เป็นกระดูกพรุน"

"ทะลึ่งจริง เฮีย..อ้าา ดูดเค้าเบาๆสิ อ้ะ"

"อ้ะ จ้วบๆๆ ที่รักเฮียชอบจัง มันหวานอร่อยลิ้นจัง จ้วบๆๆ"เด็กสาวครางต่ำๆ เพราะเธอเองก็เริ่มเสียวซ่าน ขึ้นมาแล้วเหมือนกัน

"อ้ะ เฮียขา"

"ครับเมียจ๋า..อยากได้มากกว่านี้อ่ะ"เด็กสาวครางครวญเสียงแผ่ว เมื่อเสื้อยืดตัวโปรดถูกถอดเหวี่ยงไปแล้ว

"อ้ะ อ้าส์"

"เบาที่รัก พ่อแม่ยังไม่นอนนะ จุ๊ฟๆหวานที่สุด หวานทุกที่เลย เฮียจะไม่ไหวแล้วคนดี"

ร่างสาวถูกขยับมานั่งบนตักเขา ชายหนุ่มถอดเสื้อตัวเองออก เขาก้มลงงับยอดทรวงสีหวานนั้น อย่างกระหายเด็กสาวไม่คิดจะห้ามปราม เพราะเธอคิดว่าไร้ประโยชน์ที่จะห้าม เลยต้องปล่อยเลยตามเลย จนกว่าเขาจะพอใจ...



ลุ้นเนอะ อยากให้สองนี้ชอบกันจุ้น+รียารออ่านเลยเจ้าค่ะ แต่เค้ารับรองว่าแซ่บจ้าอยากรู้ว่าคุณนายแม่ จะยอมอ่อนข้อมั้ยนะ เจอกันตอนหน้าจ้าบายๆ📌📌📌📌

ความคิดเห็น