พาพราว

:)

ชื่อตอน : บทที่ 3 End Credit | 50%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 840

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2562 19:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 End Credit | 50%
แบบอักษร

หลังกลับจากส่งแก๊สในช่วงบ่ายคล้อย เอื้อกานต์ดับเครื่องรถมอเตอร์ไซค์ ใส่ขาตั้ง ยกถังเปล่าลงจากแท่นวางที่ติดตั้งยึดกับเบาะ หิ้วถังแก๊สด้วยมือข้างเดียวอย่างสบายๆ ไปวางที่มุมหนึ่งของร้าน ทักทายพี่ๆ คนงานแล้วเดินเข้าไปด้านใน ถังแก๊สหุงต้มหลายขนาดเรียงซ้อนสองชั้น แบ่งโซนยี่ห้อกันตามสีถัง ซึ่งมีทั้งส้ม เขียวและน้ำเงิน นอกจากนี้ยังมีอุปกรณ์เกี่ยวกับเตาแก๊สจำหน่ายอย่างครบครัน

อันเป็นกิจการหลักของครอบครัว ตัวร้านตั้งอยู่ติดถนนในย่านคึกคักไม่ไกลจากตลาด ทำเลค่อนข้างดี กินพื้นที่ขนาดสามคูหาของตึกแถวสี่ชั้น

เอื้อกานต์เป็นลูกคนโตของกิมฮงและจูถิง หรือเจ๊จูผู้จัดจ้านในย่านนี้ มีน้องชายคนรองและน้องสาวคนเล็ก อายุห่างกันสองปีตามลำดับ นับว่าป๊าและม๊าคำนวณสูตรมาอย่างดี

เด็กหนุ่มนำเงินค่าแก๊สไปใส่ไว้ในลิ้นชัก ซึ่งปกติจะมีผู้เป็นพ่อนั่งคุม แต่หากหายไปแบบนี้คงไม่พ้นหลบมุมไปสูบบุหรี่

“สู้สิ ปล่อยให้อีด่าอยู่ได้ โง่!” เจ๊จูผู้กำลังอินกับตำนานรักดอกเหมยในทีวีออกอาการ ตาจ้อง ปากด่า ส่วนมือก็ง่วนกับการปอกหอมและกระเทียมเตรียมทำอาหารมื้อเย็น แม้จะเป็นเวลาบ่ายเท่านั้น

“ม๊า เย็นนี้ไปซ้อมดนตรีกับเพื่อนนะ” เอื้อกานต์เอ่ยปากขอ เดินไปสำรวจของกินบนโต๊ะไม้สีเข้ม ซึ่งเต็มไปด้วยข้าวของร้อยแปด ทั้งชุดน้ำชา ยาสมุนไพรจีน ขนมเปี๊ยะหั่น ขนมผิง ส้มจีน...

“เออ” หันมาพยักหน้าให้ลูกชายแวบหนึ่ง

เอื้อกานต์ส่ายหน้าเอ็นดูผู้เป็นแม่ที่ติดละครหนัก ก่อนจะหยิบขนมผิงโยนเล่นแล้วอ้าปากงับกินเหมือนเด็ก เดินฮัมเพลงผ่านช่องโค้งที่ติดมู่ลี่ลายมังกรแทนประตูเข้าไปสู่ส่วนที่เป็นห้องครัวและห้องกินข้าว

โต๊ะกลมขนาดใหญ่รายล้อมไปด้วยเก้าอี้เข้าชุดกันอย่างดี ที่ผนังฝั่งหนึ่งแขวนกรอบรูปครอบครัว เหนือขึ้นไปเป็นรูปอาเหล่ากงเหล่าม่า เรียงกันมาตามลำดับชั้นความอาวุโส บรรยากาศความเป็นจีนแฝงอยู่ในทุกอณูข้าวของ

เขาเดินขึ้นบันได สวนกับน้องสาวคนเล็กที่เดินสวนลงมา ในจังหวะที่สวนกันก็เกิดหมั่นไส้ แกล้งดึงเปียข้างหนึ่งไม่เบานัก

“ไอ่เฮีย!” เอื้อกุลรีบตะครุบผมตนเอง โวยวายลั่นบ้าน มองหลังของพี่ชายที่เดินขึ้นไปอย่างไม่สนใจ “กิ๊งจะฟ้องม๊า”

“แน่จริงก็ฟ้องดิ ฟ้องเลย” เขาหันมาตอบด้วยหน้าตายียวน แล้วเดินขึ้นชั้นบนไปอย่างไม่ยี่หระ

เข้ามาในห้องนอนส่วนตัวบนชั้นสี่ มีรูปนักร้องวงร็อกและทีมฟุตบอลอังกฤษติดผนัง เทปและซีดีเพลงเรียงเป็นตั้งข้างวิทยุเครื่องโปรด ข้าวของกองเรียงแบบรกๆ ตามประสาเด็กผู้ชาย ไม่มีต้นไม้สักต้น หน้าต่างแทบไม่เคยเปิดรับแสงแดด เพราะเจ้าของชอบให้ห้องมืดทึบ ให้ความรู้สึกเงียบสงบและปลอดภัย 

ครั้นเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยก็หยิบกีตาร์สะพายไหล่ วิ่งลงไปด้านล่าง กระทั่งเดินผ่านใครบางคนเขาก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นเฉยชา

“จะไปไหนอีก” กิมฮงถามลูกชาย ตวัดสายตามองเสื้อยืดสีดำและกางเกงยีนขาสั้นขาดเหนือเข่าอย่างไม่ค่อยพอใจ “แต่งตัวเหมือนกุ๊ย”

เอื้อกานต์ชินแล้วกับคำพูดลอยๆ แบบนี้ อะไรที่ป๊าไม่ชอบเขามักจะเลือกทำ ทั้งเสื้อสีดำที่คนจีนมักถือ หรือจะเป็นยีนขาดๆ เก่าๆ ที่ชอบโดนขู่ว่าจะเอาไปเผาทิ้งให้หมด

“ไปหาเพื่อน ไปนะม๊า” ประโยคแรกตอบส่งๆ แล้วลงท้ายด้วยการหันไปบอกผู้เป็นแม่ด้วยน้ำเสียงที่ซอฟต์ลง

ชายผู้ถูกลูกเมินส่งเสียงขัดใจในลำคอ

“เอ๊...เฮียนี่ยังไง มันจะไปหาเพื่อนก็ให้มันไปสิ อีทำงานเสร็จแล้วน่า” จูถิงปรามสามีที่มักเข้มงวดกับลูกชายคนโตเป็นพิเศษ

“เล่นดนตรีอะไรไร้สาระ มันใช้ได้ที่ไหน แล้วใครจะดูร้าน”

“ก็ลื้อไง!”

ในที่สุดวันที่แพรพิชชารอคอยก็มาถึง...วันที่แก๊สในครัวหมด

เด็กหญิงถึงขั้นแอบมาขีดฆ่าเบอร์ในสมุดโทรศัพท์ทิ้งแล้วจดเบอร์ใหม่ลงไปแทน มิหนำซ้ำยังขอป้าติ๋วกับพี่บัวว่าจะเป็นคนโทร. ไปสั่งแก๊สให้เอง สองแม่บ้านงงหนักแต่ก็ไม่ขัดใจคุณหนู

ตู๊ด...ตู๊ด...ตู๊ด...

เธอสั่นในจังหวะรอสาย ลุ้นว่าจะเป็นเสียงใคร

“ฮัลโหล้...”

ควับ*!*

เด็กหญิงรีบวางสายทันที ตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูก เพียงได้ยินเสียงห้าวๆ ของสาวรุ่นใหญ่ติดสำเนียงจีน คาดว่าคงเป็นหม่าม๊าของพี่เขา แพรพิชชาผ่อนลมหายใจแล้วเอาใหม่

“ร้านฮงการค้า สวัสดีครับ”

“...” มือเล็กๆ ที่จับหูโทรศัพท์นั้นสั่นไหว กลืนน้ำลาย หายใจไม่ทั่วท้อง

“ฮัลโหล ได้ยินไหมครับ”

“สะ...สั่ง...สั่งแก๊สด้วยค่ะ”

เอื้อกานต์ถามพิกัดบ้าน ยี่ห้อถัง ประเภทวาล์วแก๊สว่าเป็นแบบหมุนหรือแบบสวมแล้ววางสายไป ผิดกับใครบางคนที่ยังไม่ยอมวาง ยกหูโทรศัพท์ค้างอยู่อย่างนั้น แก้มแดง หัวใจเต้นแรง หวิวๆ จี๊ดๆ เหมือนมีมดกัดหัวใจ

ไม่เกินสิบห้านาทีเสียงกริ่งหน้าบ้านหลังใหญ่ก็ดังขึ้น เด็กหญิงรีบวิ่งไปหลบมุมหลังพุ่มไม้ ใกล้ต้นดอกแก้วกลิ่นหอมฟุ้งของพ่อ รอดูพี่เขาทำงานอย่างเงียบๆ ไม่อยากกวนและไม่อยากแสดงตัว

เขาก็ยังเป็นเขา เฮฮา อัธยาศัยดี ชวนพี่ๆ แม่บ้านของเธอคุยเล่นอย่างเป็นกันเอง

แพรพิชชายิ้มกว้างโดยไม่รู้ตัว โน้มกิ่งแหวกช่องเพื่อมองไปจนเขาสตาร์ตรถและขับออกไปลับตา

“อะแฮ่มมม...”

“พ่อ!!! ตกใจหมด”

ทนุธรรมที่อยู่ในชุดทำสวนหัวเราะ ส่งสายตารู้ทันจนลูกสาวเขินจัด

“เรื่องนี้...พ่อห้ามไปเล่าให้พี่พายฟังนะ”




________ t a l k ' s **________**   

fc เจ๊จูล่วงหน้าค่ะ


ปล. เคยโทรหาพี่ที่แอบชอบ

เป็นเบอร์บ้าน แม่พี่เค้ารับ

อหหหหห ตื่นเต้นนน แอ๊บไม่ทัน

แต่อันนั้นบ้านเค้าขายทอง จะซื้อสักเส้นก็เกรงใจ 555+



ความคิดเห็น