พราวนภา/เนตรอัปสรา/มณีหยาดฟ้า

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ดูเเล (30%)...หึงเมียหนักมากกกกก

ชื่อตอน : ดูเเล (30%)...หึงเมียหนักมากกกกก

คำค้น : รักโคตรร้าย ผู้ชายฮาร์ดคอร์ ,ป๋าพงษ์ , หมอครีม ,แอบรัก

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.6k

ความคิดเห็น : 41

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2562 19:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดูเเล (30%)...หึงเมียหนักมากกกกก
แบบอักษร

                     ประกาศด่วน!!!       

        E-BOOK รักโคตรร้าย ผู้ชายฮาร์ดคอร์ วางขายใน MEB แล้วนะคะ ราคา 299 บาท เอฝากด้วยจ้า  ตามไปสอยอย่างด่วนๆ โลดจ้า ^^  


คล้อยหลังปิยฉัตรที่อยู่ๆ ก็บอกว่าติดธุระด่วน แล้วผลุนผลันจากไป ธารธาราก็ชวนพงษ์สวัสดิ์มาหาที่เงียบๆ คุยกันด้วยมีเรื่องคาใจที่อยากจะเคลียร์ให้หายอึดอัด    

“น้ำมีอะไรจะพูดกับพงษ์งั้นเหรอ”

เขาเอ่ยถาม ขณะตามองตามหลังคนที่ตั้งท่าจะมานั่งตรงม้านั่งซึ่งอยู่ห่างจากจุดที่เขากับธารธารายืนอยู่นิดหน่อย เดาว่าเธอคงเห็นทั้งคู่ถึงได้หมุนตัวเดินจากไป        

“เอ่อ…พงษ์จำที่พงษ์เอ่ยกับน้ำวันนั้นได้ไหม” วาจาเปิดประเด็นด้วยท่าทางอ้ำๆ อึ้งๆ เหมือนมีเรื่องไม่สบายใจทำให้เขาดึงสายตากลับมาสนใจคนตรงหน้า แต่ยังติดจะกระวนกระวาย  

“วันไหน” คิ้วหนาที่พาดอยู่เหนือดวงตาร้ายๆ เลิกขึ้น

“วันที่น้ำชนพงษ์อยู่ที่หน้าลิฟต์ แล้วน้ำก็ปวดหัว” ธารธาราเท้าความไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเกือบสองเดือนก่อน คนฟังเอียงคอทำท่าครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า               

“อืม…”

“วันนั้นพงษ์พูดว่า ‘ทำไมถึงไม่เป็นพงษ์’ ตอนนั้นน้ำคิดว่าภายใต้คำว่าทำไมถึงไม่เป็นพงษ์มันไม่ได้ตีความหมายแค่ว่าทำไมพงษ์ถึงไม่ใช่หมอที่สามารถรักษาน้ำได้ แต่มันยังหมายรวมถึงว่าทำไมไม่เป็นพงษ์ที่เป็นผู้ชายที่น้ำจะแอบรักหมดหัวใจ แต่ตอนนี้น้ำกลับคิดว่าพงษ์เองก็ไม่ได้แอบรักน้ำเช่นกัน”         

“ทำไมน้ำถึงคิดอย่างนั้น”

“พงษ์อยากให้คนที่น้ำแอบรักเป็นพงษ์จริงๆ เหรอ” คุณหมอสาวไม่ตอบแต่ย้อนกลับ ซึ่งวาจาใคร่รู้ที่หลุดออกมาจากปากอีกฝ่ายก็ทำให้คนฟังถึงกับนิ่งงันไปชั่วขณะ     

เออ! เขาอยากให้ธารธารารักเขาจริงๆ เหรอวะ  

พงษ์สวัสดิ์ไม่ตอบแต่ใคร่ครวญในอก  

แล้วภาพเหตุการณ์ในวันนั้นก็ผุดขึ้นมาในหัวเป็นฉากๆ โดยเฉพาะสีหน้าเจ็บปวดของตัวเขาเองในวันนั้น พอคิดทบทวนดูดีๆ เขากลับพบว่าตัวเองแค่รู้สึกสงสารและเป็นห่วงที่เห็นอีกฝ่ายตาแดงๆ เหมือนจะร้องไห้ ไม่ได้เสียใจที่ธารธาราไม่รับไมตรีจิต แต่แค่เจ็บปวดและคับข้องใจที่ตกเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ให้แก่คู่ปรับตลอดกาลอย่างปรเมศ ซึ่งหลังจากเหตุการณ์วันนั้นเขาก็ไม่ได้ฟูมฟายอะไร แถมพอเห็นธารธาราถูกปรเมศลากไปไหนต่อไหนแบบจังๆ ช็อตเด็ดคือเห็นธารธารานอนอยู่ในห้องทำงานของปรเมศ แต่เขากลับรู้สึกเฉยๆ ไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไร ถ้าเทียบกับความรู้สึกที่เขาเห็นคิริมาอ้าปากคุยกับผู้ชายคนอื่นคือแบบต่างกันลิบลับ          

เฮ้ย! เขารู้สึกอะไรกับยัยป้าแว่นเหรอวะ เขาเป็นแบบที่เพื่อนเขาว่าจริงๆ เหรอ

บ้าไปแล้ว!            

“พงษ์ตอบไม่ได้ก็เพราะพงษ์ไม่ได้รู้สึกกับน้ำเกินกว่าคำว่าเพื่อน พงษ์อาจจะแค่ถูกชะตา อาจจะสงสาร หรือไม่ก็ถูกใจกับนิสัยห้าวๆ แมนๆ ของน้ำ แต่พงษ์ไม่ได้รักน้ำ เพราะคนที่พงษ์รักคือพี่ครีม”  

คำพูดในตอนท้ายที่คุณหมอสาวมาดทอมเอ่ยออกมาทำให้เขาตกใจ ได้สติหลุดออกจากห้วงความคิดอันแสนหมกมุ่นในหัวที่กำลังตีกันให้วุ่นไปหมด          

“ทำไมน้ำถึงคิดว่าเราจะรักผู้หญิงเย็นชา เย่อหยิ่ง ไว้ตัว และสมองเลอะเลือนพรรค์นั้น”

ถึงแม้ถ้อยคำที่หลุดออกมาจากปากหยักจะคล้ายไม่พอใจ แต่ธารธารากลับคิดว่ามันฟังดูเหมือนประชดประชันด้วยความมันเขี้ยว หรือไม่ก็ตัดพ้อด้วยความน้อยใจในท้ายประโยคเสียมากกว่า         

“ก็เพราะคนที่พงษ์แคร์ที่สุดคือพี่ครีม ถ้าพงษ์ไม่แคร์วันนั้นที่โรงอาหารพงษ์คงไม่เดินไปลากแขนเขามาจากหมอกฤษ และวันนี้พงษ์คงไม่คะยั้นคะยอให้เรามาทานมื้อค่ำด้วยหลังจากบังเอิญรู้ว่าพี่ครีมจะมาดินเนอร์กับผู้ชายคนอื่นที่นี่ รู้ไหมพงษ์เป็นเหมือนสมัยเรียนไม่มีผิด อยากจะเข้าหาพี่ครีมแต่ไม่รู้ว่าจะใช้วิธีไหน สุดท้ายก็ค้นพบว่าการเข้าไปมีเรื่องกับปรเมศจะทำให้พงษ์ดึงพี่ครีมมาใกล้ตัวเองได้”            

“สมัยเรียนเราเข้าหาน้ำต่างหากล่ะ” คนปากแข็งไม่รู้ใจตัวเองเอ่ยค้านอย่างไม่เต็มเสียงมากนัก คิ้วหนาขมวดมุ่นเมื่อกระหวัดคิดไปว่าธารธาราพูดคำเดียวกับเพื่อนซี้ของเขาเปี๊ยบ     

“อย่าโกหกตัวเองเลย เพราะถึงแม้ปากพงษ์จะพูดกับน้ำ แต่ตาของพงษ์มองพี่ครีม จริงๆ แล้วความสนใจทั้งหมดของพงษ์ไปอยู่ที่พี่ครีม พงษ์แอบรักพี่ครีม เพียงแต่พงษ์ไม่รู้ใจตัวเองเท่านั้น”             

น้ำคำที่หลุดออกมาจากปากธารธาราทำให้ชายหนุ่มถึงกับพูดไม่ออก  

เขาเข้าหาคิริมาเพราะอยากตอแย อยากเข้าใกล้ อยากเห็นเธอหลุดมาดเย่อหยิ่ง และอยากปกป้องดูแลเพราะต้องการไถ่โทษเรื่องราวในอดีต             

แค่นั้นไม่ใช่เหรอวะ?

เอ๊ะ! หรือว่าเขาจะคิดอะไรกับยัยป้าแว่นเข้าแล้วจริงๆ     

บ้าน่า!

“แล้วน้ำจะลาออกจริงๆ เหรอ”

ทนความรู้สึกที่กำลังตีกันให้วุ่นไม่ไหวพงษ์สวัสดิ์ก็ชวนอีกฝ่ายเปลี่ยนเรื่องคุยเสียดื้อๆ ซึ่งน้ำคำของเขาก็ทำให้คนฟังมีสีหน้าสลดลงอย่างเห็นได้ชัด   

“อืม…น้ำยื่นใบลาออกแล้ว ตอนนี้ก็เหลือแต่รออนุมัติ”

“เราคงคิดถึงน้ำน่าดู”

“คิดถึงก็โทรหาน้ำได้ อย่าลืมสิว่าเรายังเป็นเพื่อนกันอยู่”

ธารธาราเอ่ยพร้อมคลี่ยิ้มบางๆ ออกมา การได้พูดอะไรที่ค้างคาใจก่อนจะจากไปมันทำให้เธอรู้สึกโล่ง และได้แต่หวังว่าคำพูดของเธอจะทำให้อีกฝ่ายรู้ใจตัวเองเสียที  

“น้ำขอให้พงษ์สมหวังในรักนะ อย่าเป็นเหมือนน้ำที่ทำได้เพียงแอบรักเขาแค่ข้างเดียว” คิริมาอวยพรด้วยรอยยิ้มจริงใจ ทว่าในท้ายประโยคน้ำเสียงกลับสะท้านด้วยความสะเทือนใจ  

“พงษ์ไม่ได้แอบรักใครเสียหน่อย”

“ปากแข็งชะมัด แล้วอย่าน้ำตาเช็ดหัวเข่าล่ะ โน่น…มีหนุ่มมาจีบพี่ครีมอีกแล้ว”

ธารธาราย่นจมูกใส่ด้วยความหมั่นไส้ แล้วพยักเพยิดไปทางหน้าร้าน ซึ่งวาจาในท้ายประโยคนั้นก็ทำให้คนฟังหูผึ่ง หันขวับไปมองก็เห็นว่าหมอกฤษกำลังจับมือถือแขนคิริมาอยู่ ครั้นจะเดินไปหาทั้งคู่ด้วยความหงุดหงิดและเดือดดาลปรเมศก็ผลุนผลันเข้ามาชกปากเสียก่อน      

ผลัวะ!!!

“แม่งเอ๊ย!” คนถูกจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัวหลุดสบถ แล้วยกปลายนิ้วโป้งขึ้นแตะมุมปาก พอเห็นคราบเลือดเปื้อนนิ้วของตัวเองก็มองอีกฝ่ายด้วยสายตามืดดำ    

“อย่ามายุ่งกับเมียกูอีก!”

ผู้มาใหม่เค้นเสียงลอดไรฟันพลางชี้หน้าคู่อริอย่างเอาเรื่อง หากเป็นเวลาปกติพงษ์สวัสดิ์คงไม่พลาดที่จะดวลหมัดให้เลือดสาดกันไปข้าง แต่ตอนนี้ภาพที่เขาเห็นคือคิริมากำลังถูกไอ้หมอเวรนั่นไล่ต้อนอย่างน่าโมโห ซึ่งมันทำให้เขาอยู่เฉยไม่ไหว และมิอาจประวิงเวลาได้แม้แต่เสี้ยววินาที                 



คิริมากำลังหาทางเลี่ยงหมอกฤษซึ่งบังเอิญมาทานข้าวกับเพื่อนที่ร้านเดียวกัน เธอยกเหตุผลว่าเดี๋ยวคนขับรถจะมารับก็แล้ว จะกลับเองก็แล้ว เขาก็ยังไม่ยอมล่าถอยไปง่ายๆ แถมยังมีหน้ามาบอกว่าเธอก็แค่บ่ายเบี่ยงไม่อยากกลับกับเขา พอเธอจะเดินไปโบกแท็กซี่หนีไปเสียดื้อๆ อีกฝ่ายก็ตามมารั้งแขนเอาไว้              

“ให้พี่ไปส่งเถอะนะครีม” 

“ถ้ามึงไม่อยากโดนกระทืบก็ปล่อยมือผู้หญิงซะ เขาไม่อยากไปกับมึงยังจะตามตื๊ออยู่ได้” น้ำเสียงกร้าวกระด้างเจือดุดันที่โพล่งขึ้นทำให้หมอกฤษหันขวับไปมองผู้มาใหม่    

“มึง!”

“เออ! กูเอง!”

“แหม…เห็นหงิ๋มๆ ติ๋มๆ ที่แท้ก็แอบคบกับลูกน้องนี่เอง” คราวนี้นายแพทย์หุ่นหมีขี้หม้อถึงกับเหยียดปากยิ้มหยัน ท่าทางดูถูกทำให้พงษ์สวัสดิ์ถึงกับของขึ้น    

ใครหน้าไหนก็ดูถูกยัยป้าแว่นของเขาไม่ได้!  


ในที่สุดหมอน้ำก็เคลียร์ใจกับอิป๋าแล้วเนาะ ส่วนอิป๋าน่ะเป็นตามที่หนูน้ำว่ามาหมด ยกเว้นแต่ยังปากแข็งไม่รู้ใจตัวเอง ถูกอิเมศชกด้วย อิอิ แล้วก็หวงเมียหรักมาก จะวางมวยกับหมอกฤษหรือไม่ หรือจะมีอะไรเกิดขึ้น ไปตามลุ้นๆ กันต่อจ้า เอ้า...ใครรออยู่ ใครยังตามอ่านตลอดๆ เม้นท์มาแสดงตัวอย่างด่วนๆ จ้า ^^

###ปล.ตอนแรกว่าจะงดไปสักสองสามวัน เพราะไม่สบายจ้าปวดขามากๆ อีกอย่างก็ออกจะคิดมากเรื่องคนว่าพระเอกอารมณ์ไม่นิ่ง วิจารณ์ซะจนพระเอกดูเลวร้ายไปเลย ทั้งที่อิป๋าออกจะตามดูแลเมีย ที่ทำไปตอนที่แล้วก็เพราะหึง ที่มองก็ไม่ได้กดดัน แต่ป๋าแค่ย้ายสายตาหนีไปไหนไม่ได้ หรือว่าคนอ่านไม่ตีความหมายไปทางเดียวกับคนเขียน ถ้าไม่ถูกใจในส่วนไหนก็ต้องขออภัยด้วยนะคะมันปรับเเก้ไม่ได้เเล้วจ้า บางทีก็เเคร์คนอ่านจนเครียดไปเลยจ้า อ่านแล้วเป็นยังไงมาบอกบ้างนะคะ พระเอกดูเลวร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ ^^

        E-BOOK รักโคตรร้าย ผู้ชายฮาร์ดคอร์ วางขายใน MEB แล้วนะคะ ราคา 299 บาท เอฝากด้วยจ้า  ตามไปสอยอย่างด่วนๆ โลดจ้า ^^  



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น