TI...Ti

ขอบคุณ​ที่เข้ามาอ่านนะคะ ผิดพลาด​ประการ​ใด​เรา​ก็​ขอโทษ​ด้วย​นะ​คะ​😊😊😊 #จะพยายาม​มาอัพบ่อยๆเนอะ

ตอนที่ 23 คำพูด [ 100% ]​

ชื่อตอน : ตอนที่ 23 คำพูด [ 100% ]​

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2562 02:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23 คำพูด [ 100% ]​
แบบอักษร

" นาม ตื่นได้แล้วครับ เย็นแล้วนะ นอนมากเดี๋ยวปวดหัวนะ" เสียงทุ่มพูดพร้อมกับเขย่าตัว​ร่างเล็กที่นอนฝันหวานอยู่บนเตียง

 " นามครับ ตื่นเร็ว วันนี้มีปาร์ตี้​บาบิคิวกันด้วยนะ ไม่อยากกินเหรอครับ" คิ้งเรียวขมวดชิดกันเล็กน้อยก่อนจะมีแรงขยับเบาๆของร่างเล็ก 

 " อืม" ร่างเล็กครางเบาๆ ก่อนจะพลิกตัวไปอีกทาง และฝันหวานต่ออีกครั้ง 

" เฮ้อ ถ้าไม่ลุกฉันจะไม่ตามใจแล้วนะ" ร่างสูงเอ่ยเสียงดุ เมื่อร่างเล็กเรียกไม่ยอมลุกสักที 

" ....... " ไรการติดต่อของร่างเล็กที่ยังคงนอนฝันหวานอยู่บนเตียงนิ่มๆนั้น 

" นาม ตืื่นเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่ตื่นจะฟาดจริงๆแล้วนะ ลุกเดี๋ยวนี้​ให้คนอื่นรอแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะ " ร่างสูง พูดเสียงดังขึ้นกว่าเก่า  

" ไม่ต้องมายุ่งนามจะนอน ออกไปเลย เรียกอยู่นั้นแหละรำคาญ​ ชิร์ " พูดจบก็พลิกหันหลังให้ร่างสูงพร้อมกับคลุมโปง​หนีนอนต่อทันที  

ทิ้งคำสั้นที่ทำเอาร่างสูงหน้าชาไปครู่หนึ่ง 

" ต่อไปฉันจะไม่ยุ่งกับนายอีกแล้ว ขอโทษที่ทำให้รำคาญและกัน" พูดจบ ร่างสูงก็เดินออกจากห้องไปทันที

สวนหลังบ้าน

" อ้าว​ ไหนพี่นามหล่ะ เฮีย "กายถามขึ้นเมื่อไม่เห็น​ร่างเล็กอีกคน

" กราฟขอเพรียวๆให้สักแล้วสิ " ร่างสูงทำเป็นไม่สนคำถามนั้น ก่อนจะสั่งน้องเขยตนจัดเหล้ามาให้เพื่อให้ลืมๆสิ่งที่ได้รับรู้มา

" จะเอาแต่เย็นเลยเหรอว่ะ ไอ้หมา " ฉดนถามลูกชายคนโตที่ตอนนี้ กำลังกรอกน้ำสีอำพัน​เอาปากอย่างกับกินน้ำเปล่า

" บาบิคิวมาแล้วค๊าบ​ " น้องทีเดินมาพร้อมกับจานบาบิคิวพ่วงท้าย​มาด้วยคุณภาที่เดินตามหลานชายสุดที่รักมา

" ว้าว น่ากินจังเลย ขออาไม้นึงได้ไหมครับ " กายที่เห็นหลานชายยกจานบาบิคิวเดินมา ก็เอ่ยทักขึ้นเพื่อไม่ให้เสียบรรยากาศวันนี้

"  ได้ค๊าบ ป๊าครับม๊าไปไหนเหย๋อ " ร่างสูงที่นั่งดื่มเงียบๆอยู่หันกับมายิ้มให้ลูก แต่ก่อนทีร่างสูงจะได้พูดอะไร ก็มีเสียงพูดแทรกมาก่อน

" ม๊าอยู่นี่ไงครับ  " ร่างเล็กที่พึ่งเดินออกมาจากบ้านมองไปทางร่างสูงที่นั่งดื่มไม่สนใจใคร

" ม๊านี่ๆ น้องทีย่างเองด้วยน๊าา น้องทีเก่งไหมคับ "  น้องทีเอ่ยอวดผลงานตนเองให้แก่ร่างเล็กทียื่น​อยู่ไม่ไกลตัวเอง

" เก่งมากเลยครับ ขอม๊าชิมหน่อยสิว่า อร่อยไหม  " ร่างเล็กหยิบบาบิคิวในจานที่น้องทีนำเสนออยู่ขึ้นมาชิมรสชาติ

"  ว้าวว อร่อยมากเลยครับ น้องทีนี่เก่งจังเลยนะเนี่ย " ร่างเล็กเอ่ยชมยกยอน้องทีจน น้องทีเขินบิดตัวแทบจะเป็นเกลียว

" โตขึ้นน้องทีจะเป็นเซฟ น้องทีจะทำของอร่อยให้คุณม๊ากินเยอะๆเลย " เกือบทุกคนในสวนนั้นหัวเราะให้กับคำพูดผิดๆถูกๆของน้องที

" เชฟครับน้องที ไม่ใช่เซฟ " กายพูดแก้คำให้หลานก่อนจะหันไปมองพี่ชายที่นั่งไม่สนโลกกับในมือที่มีแก้วเหล้าอยู่

" นั้นแหละ น้องทีจะเป็นเชฟ " ในขณะที่น้องทีพูดคุยกับทุกคนอย่างสนุกสนาน ร่างสูงก็ใช้จังหวะนั้นปลีก​ตัวออกมา

เคาน์เตอร์​บาร์ ภายใน​บ้าน ร่างสูงทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ที่ถูกจัดไว้ ก่อนจะหยิบขวดเหล้าขนาดกลางขึ้นมากรอก​เข้าปาก

" เฮีย เป็นอะไรหรือเปล่า " กายที่เดินเข้าตามมาหาพี่ชายที่ท่าที่แปลกๆไปหลังจากที่เดินขึ้นไปตามร่างเล็ก

" เปล่านิ  แล้วออกมาแบบนี้ น้องทีไม่สงสัยหรือไง " ร่างสูงตอบปัดๆ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุยแทน

" อย่ามาทำเป็นเปลี่ยนเรื่องนะเฮีย มีอะไรก็บอกน้องได้  เฮีย ไม่ใช่มานั่งก๊งเหล้าอยู่แบบนี้ " ร่างสูงไม่ตอบอะไร

"  มีเรื่องอะไรกับพี่นามเหรอ " กายพูดเมื่อเห็นว่าผู้เป็นพี่ไม่ยอมพูดยอมจาอะไร

"  เปล่า แกนี่คิดมากจริง แค่เครียดเรื่องงานนิดหน่อยเอง กลับไปปาร์ตี้ต่อได้แล้ว ฉันว่าจะไปเครียงาน​ค้างๆให้เสร็จ พ่อจะได้เลิกบ่นสักที " ร่างสูงว่าพร้อมกับยกขวดเหล้าติดมือเดินขึ้นไปชั้นบนด้วย 

 .

 . 

 . 

 22.14 น.

ตอนนี้ปาร์ตี้​เลิกแล้วทุกคนต่างแยกย้ายกันไปนอนและวันนี้ น้องทีถูกคุณปู่คุณย่าจองตัวไปนอนด้วย เลยทำให้ ร่างเล็กต้องแยกตัวมานอน ใช่ว่าร่างเล็กจะจำสิ่งที่ตนเองพูดไม่ได้ แต่ก็ไม่คิดว่าจะทำให้ร่างสูงเมินใส่เขาขนาดนี้

"งอนเป็นเด็กไปได้นะคนเรา " แต่ถ้ามองในมุมกลับกันถ้าเขาถูกพูดประโยคนี้ใส่บ้าง  หน้าคงชาน่าดู

" ชั่งเถอะ เดี๋ยว ค่อยคุยตอนเข้ามานอนก็แล้วกัน  " ร่างเล็กพูดอย่างไม่หนักใจอะไรหนัก ยังไงร่างสูงก็ต้องมานอนในห้องอยู่ดี

... ผ่านไปสิบนาทีก็แล้ว ... 

... สิบห้านาทีก็แล้ว ... 

... ค​รึ่งชั่วโมงก็แล้ว ...  

ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของร่างสูงเลย ร่างเล็กที่นอนรอบนเตียงเริ่มคิดหนัก หรือเขาควรออกไปตามดีหล่ะ แต่ถ้าออกไปจะไปตามที่ไหน เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้ร่างสูงไปอยู่ที่ไหน จึงได้แต่นอนรออยู่อย่างนั้น จนเวลาล่วงเลยไปจนถึง ห้าทุ่มครึ่ง เสียงประตูถูกเปิดออกพร้อมกับร่างสูงของโค๊ชที่เดินเข้ามาภายในห้อง

" นั้นพี่จะไปไหนหน่ะ " ร่างเล็กถามขึ้นทันที เมื่อร่างสูงหยิบเสื้อผ้าเสร็จก็เตรียมจะเดินออกจากห้องไป 

" ทำไมยังไม่นอนอีก มันดึกแล้วนะ " ร่างสูงพูดขึ้น เพื่อเบี่ยงประเด็นของร่างเล็กไป

" ตอบนามมาก่อนว่าจะไปไหน ดึกขนาดนี้ " ร่างเล็กทวงถามคำตอบอีกครั้ง

"  ไปนอนที่ห้องทำงาน  " ร่างสูงตอบ

" ห้องนอนก็มีจะไปนอนที่ห้องทำงานทำไม " ร่างเล็กแย้งร่างสูง

" ฉันก็แค่ไม่อยากเป็นตัวน่ารำคาญของใครก็เท่านั้น  นอนได้แล้วนะ ดึกแล้วฝันดี " ร่างสูงว่าจบก็ปิดประตูหนีออกจากห้องไปทันที  ทิ้งให้ร่างเล็ก​หน้าชาอยู่กับพูดนั้น

"  นาม ไม่ได้บอกว่าพี่เป็นตัวน่ารำคาญสักหน่อย  " เสียงสั่นเครือ​ของร่างเล็กเอ่ยออกมาเบา พร้อมกับปล่อยหยดน้ำสีใสๆให้มันไหลลงมาจากกรอบตาช้าๆ เขารู้แล้วว่า แค่คำว่า รำคาญ มันมีผลข้างเคียงกับเขาอย่างไง  ทั้งทีพูดออกไปเพราะต้องการจะนอนแท้ๆ แต่ก็รู้ว่าที่ร่างสูงมาปลุกก็เพราะ **​'เป็นห่วง'​<span id="redactor-inline-breakpoint"></span>**​ กลัวเขาปวดหัวถ้านอนมากๆ  อยากให้ลงไปสังสรรค์​กับครอบครัวของร่างสูง  แต่กลับเขากลับพูดแบบนั้นออกไป

ความรู้สึก​ผิดเริ่มตีตื่นขึ้นมามากขึ้นเรื่อยๆ จนร่างเล็กทนไม่ไหว จึงลุกขึ้นแล้วเดินไปหาร่างสูงที่ห้องทำงาน

ห้องทำงาน

แกร๊ก

" พี่ไปนอนที่ห้องนอนดีเถอะนะ ฮึก " ร่างเล็กที่ถือวิสาสะ​เปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานด้วยความร้อนใจ

"  ทำไมยังไม่นอนอีก " ร่างสูงถามกลับ

"  นามขอโทษ ขอร้องอย่าทำแบบนี้ได้ไหม อึก นามไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้ ฮือ" ร่างเล็กปล่อยโฮ​ออกมาทั้งที ที่ร่างสูง​ทำเมินใส่ตน

"  ออกไปได้แล้ว  ฉันจะนอนแล้ว "  ร่างสูงว่าพร้อมกับไม่จัดที่จัดทางที่จะนอน

"  ฮืออ  นามขอโทษนะๆ  กลับไปนอนที่ห้องเถอะนะ ฮึก นามไม่นอนที่อื่นก็ได้ แต่อย่าทำแบบนี้เลยนะ 

 นามผิดเอง อึก ที่พูดแบบนั้น แต่อย่าทำแบบนี้ได้ไหม ฮืออ จะไม่คุยกับนามก็ได้แต่อย่าทิ้ง​ให้นามต้องนอนคนเดียวได้ไหม ฮืออ " ว่าจบร่างเล็กก็ปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง  มันเป็นเรื่องน่าอายนะ ที่มายื่นร้องไห้งอแงเป็นเด็กต่อหน้า คนที่เรารักแต่ถ้ามันจะทำให้เขาไม่ทิ้งเราให้เดียวดายจะน่าเกลียดแค่ไหนเขาก็ยอม

"  กลับห้องไปนอนสะ มันดึกแล้ว " ร่างสูงพูด

ร่างเล็กที่ตอนนี้หมดหนทาง จึงจำใจยอมเดินออกจากห้องทำงานของร่างสูงไปยังห้องนอน

"  โถ่เว้ย " ร่างสูงที่เห็นว่าร่างเล็กเดินออกไปได้สักพัก ก็สถบออกมาลั่นห้อง ทำไมเขาต้องแพ้ตลอดเลยนะแค่เห็นน้ำตาของร่างเล็กกำแพงที่สร้างมาทั้งหมดมันก็พังทลายไปหมดแล้ว

ร่างสูงลุกจากที่นอนที่จัดไว้ในห้องทำงานไปยังห้องนอนที่ตอนนี้มีร่างเล็กนอนน้ำตานองอยู่

ห้องนอน

" เฮ้อ ประตูก็ไม่ปิดให้มันสนิท​ๆ " ร่างสูงว่าออกมาปลายๆ เมื่อเปิดประตูเดินเข้ายังเตียงนอนก็พบกับก้อนกลมๆที่สั่นเทาอยู่ใต้ผ้าห่ม

หมับ

" หยุดร้องไห้  เดี๋ยวนี้เลยนะ " ร่างสูงโอบอุ้มก้อนกลมพร้อมกับผ้าห่มผืนโตๆเขามาแนบตัว

" ฮือออ"  ร่างเล็กที่เมื่อรับรู้ว่ากำลังอยู่ในอ้อมกอดของร่างสูงก็ปล่อยโฮออกมาหนักกว่าเก่า 

"  พี่บอกให้หยุดร้องไม่ได้ยุให้ร้องหนักกว่าเก่า " ร่างสูงว่า พร้อมกับปลอบประโลม​ร่างเล็ก

" นามขอโทษ ฮึก นามไม่ได้รำคาญพี่เลยนะ ฮึก นามขอโทษ อึก นามไม่ได้มองพี่เป็นตัวน่ารำคาญอะไรเลยนะ นามฮืออ ขอโทษ ฮืออ " ร่างเล็กร่ายยาวๆออกมาพร้อมกับเสียสะอื้น​ไห้

" พี่รู้แล้วหยุดร้องก่อน แล้วเรามาคุยกันดีๆนะคนดีนะ เงียบนะครับนะ ดูสิหน้าแดงไปหมดแล้ว ชู่ว เดี๋ยวหายใจไม่ออกนะครับ  " เมื่อใช้ไม่แข็งไม่ได้ ร่างสูงจึงต้องใช่ไม้อ่อน​เข้าสู้

ร่างสูงคอยเช็ดคราบน้ำตา​ น้ำมูก​ของร่างเล็กพร้อมกับพูดปลอบประโลม​ให้ยอมหยุดร้องไห้ จนผลสุดท้ายด้วยความที่ร้องไห้อย่างหนักถึงทำให้ร่างเล็กค่อยๆหลับไปพร้อมกับสะอื้นฮึกฮักออกมา

ร่างสูงที่เห็นว่าร่างเล็กหลับแล้วจึงเดินไปปิดไฟปรับแอร์ จัดท่าจัดทางให้ร่างเล็ก​นอนดีๆ  ก่อนจะขึ้นมานออีกฝั่งของเตียง เมื่องร่างสูงจัดท่าทางเสร็จ ร่างบางที่นอนอยู่อีกฝั่งเตียง ก็ค่อยๆขยับพลิกตัวเข้าหาอกแกร่งของร่างสูงพร้อมกับกอดก่ายร่างสูงเอาไว้แน่น

"  ถ้าป่วยขึ้นมานะ พี่จะตีให้ยัยกระต่ายน้อย " ร่างสูงว่าก่อนจะกดจูบเบาลงบนกลุ่มผมนิ่ม มือหนายังคงลูบไปมาบนหลังเล็กและเส้นผมนิ่มๆนั้น

[ 100​%.]​

TBC.

ยัยกระต่ายน้อย อิิิอิ คือไม่ต้องงงว่า ทำไม อารมณ์นิยายเป็นแบบนี้ ช่วงนี้ปิดเทอมก็จิง แต่ อินี่ เรียนเสริม ก็จะบ้าๆ ไบๆหน่อย อะฮิๆ 

เราก็จะบอกเหมือนเดิมนะว่า ถ้าไม่สนุกเราก็ขอโทษด้วย ถ้ามันผิด​พลาดหรือมันมีอะไรตกหล่น​หรือเรื่องเนื้อทำให้ไม่เข้าใจ รฝอะไรแบบนี้ บอกเราได้ และเราก็ต้องขอโทษไว้ล่วงน่าด้วย ก็ขอบคุณ ทุกคนที่ค่อยติดตาม  ตามทวง ตามท้วง ตามเม้น หรืออะไรก็ตาม ขอบคุณมากนะคะ เจอกัน ตอนหน้านะ ❤️❤️❤️

ไม่อยากสปอยเพราะ ตอนแต่งมันตามFeeling   รักทุกคนมากๆนะ 😊😊😊😊

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}