จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ในหุบเหวแห่งน้ำตกรุ้งสวรรค์

ชื่อตอน : ในหุบเหวแห่งน้ำตกรุ้งสวรรค์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 38

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 30 เม.ย. 2562 18:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ในหุบเหวแห่งน้ำตกรุ้งสวรรค์
แบบอักษร

image

ชอบภาพนี้ของคิทตี้มากค่ะ..แต่งภาพได้สวยงามใกล้เคียงกับเรื่องราวในตอนนี้เลย

...................

นี่มันที่ไหนกัน...

เวลานี้..เจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์ฟื้นคืนสติแล้ว.....

กุมดูรอบเอว..แน่นอน..สายรัดเอวแห่งวาโยธาตุถูกยึดไป..ใครก็ตามที่จับนางมา..ย่อมทราบดีถึงขุมกำลังที่ไม่ควรประมาท..

นางมองไปรอบ ๆ ..ห้องขังหรือ..แต่มันก็ประหลาด..คล้ายกับทำไว้ลวก ๆ ..

ข้อสำคัญ..เจ้าหญิงอจินไตยและเจ้าหญิงมุกดารา..ยังคงหมดสติอยู่ข้าง ๆ ..

จำได้ว่า..ชายชราชุดเทา..ห้อยตราสัญลักษณ์ของแคว้นอุตระเป็นคนจับกุมพวกนาง..

มือเท้าถูกมัด..ไม่มีปัญญาหนีรอดไปได้..

เสียงพลิกตัว..และครางเบา ๆ ..อจินไตยฟื้นแล้ว..

ไม่ช้า..มุกดาราก็ได้สติ..

สามเจ้าหญิงไม่ได้พูดอะไร..ต่างก็มองกันไปมา..แต่ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะตัวยาในควันพรากวิญญาณ..ทำให้ทั้งสามมึนงงแม้จะฟื้นคืนสติ..

ในที่สุด..จินดาพิสุทธิ์ก็พูดว่า..

“..พวกเธอไม่เป็นไรนะ..”

อจินไตยฝืนยิ้ม..

“..มึนยังกะนอนมาห้าหกวัน..บ้าชะมัด..”

“..ท่านพี่ทั้งสอง..ข้า..”มุกดาราได้แต่คร่ำครวญ.. “..ข้าไม่น่าจะพาพวกท่านมาที่นี่..”

“..เรื่องนี้เธอไม่ผิดหรอกมุกดารา..ว่าแต่..เราจะออกไปจากที่นี่ยังไง..”จินดาพิสุทธิ์เม้มปาก.. “..พวกมันคือคนของแคว้นอุตระ..ต้องการอะไรกันแน่..ทำไมถึงมาซุกซ่อนตัวกันอยู่ที่นี่..”

อจินไตยยิ้ม...

“..อีกไม่นาน..เราก็จะทราบ..เพราะที่พวกมันจับพวกเราไว้..ก็เพราะพวกเรายังมีประโยชน์ไม่ทางใดก็ทางหนึ่งต่อพวกมัน..”

สติปัญญาของอจินไตยยังคงเหนือกว่าทุกคน..

จินดาพิสุทธิ์เห็นว่าไม่มีประโยชน์จะหลบหนี..แต่ก็ยังพอมองเห็นทางรอด..

นางนั่งขัดสมาธิ..กำหนดจิตลมหายใจ..เข้ากรรมฐานด้วยหลักของจิตสูญญตา..

นางยังจำได้..ว่าวิธีเดียวที่จะติดต่อกับนายแม่ตึกแดง..ก็คือการใช้จิตสูญญตาที่ดิ่งลึกประมาณหนึ่ง...

มีแต่ผู้ฝึกจิตสูญญตาที่ลึกล้ำ..จึงจะสามารถเชื่อมต่อถึงกันได้..

ไม่กี่อึดใจ..ในมโนจิตของจินดาพิสุทธิ์..ร่างในชุดแดงก็ปรากฏขึ้น..

จินดาพิสุทธิ์จะร่ำร้องอะไร..แต่นายแม่ก็พูดว่า..

“..นายแม่กำลังเดินทางมาช่วย..องครักษ์ที่ติดตามลูกเข้าไป..ล้วนแต่ตายหมดสิ้น..นางกำนัลได้แต่รีบเร่งส่งข่าวมาที่วังมิลินทระ..สิ่งที่ลูกพบเจอ..ถือเป็นความโชคร้าย..เพราะคงไม่มีใครคิดว่า..พวกแคว้นอุตระจะส่งคนมาที่ถ้ำของน้ำตกรุ้งสวรรค์..เพียงเพื่อผลึกในถ้ำ..”

“..นายแม่..”จินดาพิสุทธิ์ร้อง..

“..ราชินีโสมมวดีบอกเรื่องราวให้นายแม่ทราบแล้ว..ว่า..มีความลับบางอย่างที่แคว้นมิลินทระกับแคว้นจันทราเราลอบกระทำกันอยู่.ไม่นึกว่า..พวกแคว้นอุตระจะล่วงรู้ด้วย..แต่พวกมันคงยังไม่ทราบถึงความสัมพันธ์และความลับข้อนี้ในบางเรื่องบางราว..ก็เหมือนกับเราไม่เคยล่วงรู้ว่าพวกมันมีการสร้างกำลังของปีศาจคลั่งบนยอดเขามัชฌิมา..ที่ริต้าไปทำลายก่อนหน้านั้น..”

เรื่องราวก่อนที่นายแม่จะมาอยู่ที่นี่..ไม่อาจรอดหูตาไปได้..สมกับเป็นอัจฉริยะคนหนึ่งจริง ๆ ..

นายแม่หลับตาเหมือนนิ่งคิด..ก่อนจะพูดขึ้นว่า..

“..ถูกจับขังอยู่ใช่ไหม..”

“..ค่ะ..โดนยึดสายรัดเอวแห่งวาโยธาตุด้วย..”

นายแม่กับลูกสาวไม่ใช่คนของทวีปเบญจอังคะโดยปรกติ..ดังนั้น..หากคุยกันเป็นการส่วนตัว..จึงใช้สำนวนของมิติบ้านเกิดได้เต็มที่..

“..ริต้า..”นายแม่ตึกแดงพูด.. “..เรื่องหนึ่งที่หนูต้องรู้ไว้..คือ..สายรัดเอวแห่งธาตุทั้งสี่..แม้จะดึงเอากำลังธาตุทั้งสี่มาใช้ได้..แต่ไม่มีอะไรดีไปกว่า..ใช้มันเป็นแนวทาง..ให้ตัวเราได้ฝึกฝนพัฒนาพลังด้วยตัวเอง..”

ริต้าหรือจินดาพิสุทธิ์นิ่ง..นายแม่ตึกแดงพลันตั้งท่าหมัดสูญญตา..สูดลมหายใจ..และรำหมัดออกมา..

ริต้าไม่ทราบว่านายแม่กำลังจะทำอะไร..แต่รู้สึกว่าเพลงหมัดสูญญตาของนายแม่..มีความประหลาด..เพราะมีกำลังแฝงที่พิสดารแตกต่างจากหมัดสูญญตาทั่วไป..

“..รับหมัด.”เสียงนายแม่ร้อง..

จินดาพิสุทธิ์ขมวดคิ้วสงสัย..ในจิตที่ทรงกรรมฐาน..ตนเองก็ตั้งท่าฉากสุดขอบฟ้า..รับหมัดของนายแม่..

ร่างที่สร้างจากจิตทั้งสองร่างประหมัดกัน..

จินดาพิสุทธิ์รู้สึกถึงพลังบางอย่าง..

“.นี่..นี่มัน..”

“..ใช่..กำลังแห่งแม่พระคงคา..นายแม่เคยสวมสายรัดเอวแห่งแม่พระคงคาของท่านแม่โสมมวดีของหนู..เพื่อสู้กับนางเฒ่าจิญจายะ..แต่ก็คืนสายรัดเอวนั้นไปแล้ว..สายรัดเอวแห่งธาตุทั้งสี่ลูกก็รู้ว่า..หากจะมอบให้ผู้อื่นใช้..ต้องมอบสิทธิ์ในการใช้แบ่งปันให้เสียก่อน..”

“..แต่..”มือไม้ยังคงต่อกระบวนท่ากับนายแม่ไม่หยุด.. “..นายแม่ไม่ได้สวมสายรัดเอวนี่..”

“.เพราะมันไม่จำเป็นไง..นายแม่ครั้นคืนสายรัดเอวไป..แต่ก็ยังจดจำกระแสพลังที่เดินในร่างได้..ดังนั้น..นายแม่จึงฝึกปรือกำลังแห่งแม่พระคงคาด้วยตนเอง..และใช้มันรับมือกับกำลังแม่พระธรณีของกัสจังในครั้งหนึ่ง..”

จินดาพิสุทธิ์นิ่งคิด..นายแม่พูดอีกว่า..

“..ริต้า..ลูกเคยฝึกวิชาอากาศมนตรา..อาจจะยากเย็นหากจะฝึกปรือเรียกวิชากลับคืน..เพราะมันเป็นวิชาที่เหนือล้ำของแคว้นสนธยา..ถ้าปราศจากลูกแก้วมนตราคงไม่มีทาง..แต่หากเป็นพลังแห่งวาโยธาตุซึ่งมีรูปแบบใกล้เคียงกับอากาศ..ก็สามารถฝึกฝนจนดึงกำลังมาใช้ได้ไม่ยาก..”

จินดาพิสุทธิ์ตากระจ่าง..นายแม่ตึกแดงพูดขึ้นว่า..

“..อากาศคือความว่างเปล่า..แต่ธาตุลมมันก็ใกล้เคียงกับความว่างเปล่าแล้ว..เพียงแต่เป็นความว่างเปล่าที่รู้สึกจนคล้ายจับต้องได้..ริต้า..ต่อให้พวกมันยึดสายรัดเอวของลูกไป..ก็ไม่ใช่สิ่งสำคัญ..ลูกเคยใช้กำลังแห่งวาโยธาตุ..ลองจับความรู้สึก..และฝึกมันออกมา..ธาตุลมเป็นธาตุที่จับต้องได้..ยังคงไม่อาจเทียบเท่ากับธาตุอากาศที่เป็นภาวะไร้แม้แต่ตัวตน..ตอนนี้หากจะเทียบก็คือลูกเคยจบมหาวิทยาลัย...จะกลับมาเรียนประถม..ก็ง่ายนิดเดียว..”

จินดาพิสุทธิ์พยักหน้า..หมัดมือที่ประสานกันต่างก็ผละออก..

นายแม่ตึกแดงพูดขึ้นว่า..

“..นายแม่จะรีบไปหา..แต่ระหว่างนั้น..ฝึกดึงกำลังแห่งวาโยธาตุโดยไม่ต้องใช้สายรัดเอวให้ได้..แล้วกำลังแห่งวาโยธาตุจะอยู่กับลูกตลอดเวลา..เมื่อถึงเวลา..หนูอาจจะใช้มันให้เป็นประโยชน์โดยที่ศัตรูนึกไม่ถึง..แต่เวลานี้..พวกมันคงไม่กล้าจะทำร้ายหนูกับเมีย ๆ แน่..”

คำว่าหนูกับเมีย ๆ ..ทำให้จินดาพิสุทธิ์หน้าแดง..

“..นายแม่เนี่ย.อย่าแซวริต้าสิ..”

“..ฮ่าฮ่าฮ่า..”นายแม่ดูจะผ่อนคลาย..เพราะวิเคราะห์อย่างมั่นใจแล้วว่าลูกสาวไม่เป็นอะไรแน่นอน...

นายแม่หายไปแล้ว.จินดาพิสุทธิ์ออกจากกรรมฐาน..พบว่า..ทั้งอจินไตยมุกดารา.. “เมีย ๆ .”ทั้งสอง..ต่างเฝ้ามองอย่างใส่ใจ..

“.ริต้า..เธอเป็นไงบ้าง..”อจินไตยถาม

จินดาพิสุทธิ์ยิ้มเล็กน้อย..

“..อย่าเพิ่งกังวลใจไป..นายแม่แมวหลวงกำลังมาช่วย..”

มุกดารามีสีหน้าประหลาดใจ..

“..ท่านพี่..ท่านทราบได้อย่างไร..”

“..มุกดารา..ข้าสามารถติดต่อกับนายแม่ของข้าได้ทางจิต..ท่านอย่ากังวลไปเลย..ดูท่า..คงมีเรื่องราวใดเกิดขึ้นที่นี่แน่..พวกแคว้นอุตระทำไมช่างอุกอาจนัก..กล้ามาทำอันใดในแผ่นดินของมิลินทระ..”

อจินไตยนิ่งคิด..

“..เธอรู้ได้ยังไงว่านี่เป็นฝีมือของแคว้นอุตระ..”

“..เธออาจจะสลบไปก่อน..ตอนที่ฉันประมือกับศัตรู..ซึ่งเป็นชายชราชุดเทา..เขาใช้ระเบิดควันพรากวิญญาณ..จัดการกับพวกเรา..แต่ฉันอึดกว่า..ยังไม่สลบไปทันที..ก็เห็นเขาห้อยเหรียญที่แสดงว่าเป็นของแคว้นอุตระ..”

แล้วจินดาพิสุทธิ์ก็ฉุกคิด..

อจินไตยยิ้มพลาง..

“.เธอเข้าใจแล้วใช่ไหม..”

จินดาพิสุทธิ์นิ่งเล็กน้อย..

“..ใช่..ทำไมต้องห้อยเหรียญแสดงให้เห็นว่าเป็นชาวอุตระด้วย..”

“..เพราะเขาต้องการให้เราเข้าใจว่า..นี่เป็นคนของอุตระเข้ามาน่ะสิ..จริง ๆ พวกเขาที่จับเรามาไม่ใช่ชาวอุตระ..”

อจินไตยแสดงให้เห็นความฉลาด..พูดอีกว่า..

“..ทุกการกระทำ..ต้องมีวัตถุประสงค์..มีเป้าหมาย..การให้เราเข้าใจว่าพวกเขาคือชาวแคว้นอุตระ..ย่อมจะมีประโยชน์ทำให้ทั้งสองแคว้นเราคือจันทรากับมิลินทระ..ยิ่งระแวงพวกอุตระมากขึ้น..”

“...ทีนี้..ถ้าไม่ใช่..แล้วพวกเขาเป็นใคร..โดยเฉพาะคนที่สู้กับฉัน..”จินดาพิสุทธิ์ครุ่นคิด..

อจินไตยเป่าปาก..

“..ทั้งแผ่นดิน..มีใครจะรับมือวิชาหมัดสูญญตาของเธอ..ที่ใช้ร่วมกับกำลังแห่งวาโยธาตุได้..”

จินดาพิสุทธิ์นิ่งคิด..

อจินไตยยิ้มเล็กน้อย..

“..ดูเธอรับมือแบบตึงมือไปหน่อย..”

“..ก็ใช่นะ..แต่รู้สึกเหมือนกับว่า..ต่อยไปทางไหน..ตาแก่ชุดเทานั่น..จะรู้วิถีหมัดตลอด..”

แล้วจินดาพิสุทธิ์ก็ขมวดคิ้ว..

“..รู้วิถีหมัดได้อย่างไร..แปลกมาก..”

“..แต่สำหรับฉันไม่แปลก..ถ้าฉันมีพลังของชาวสนธยา..และรับมือกับเธอที่ไม่มีอากาศมนตรา..จะรู้วิถีหมัดของเธอไม่ยากเย็นนัก..”

จินดาพิสุทธิ์อ้าปากค้าง..

“..หรือว่า..ที่ฉันสู้กับเขาก่อนสลบ..ชายชุดเทาคนนั้น..คือ..”

“..น่าสงสัยใช่ไหม..”อจินไตยนิ่งคิด.. “..ฉันก็คิดเหมือนเธอ..คน ๆ นั้นควรจะเป็นชาวสนธยา..และชาวสนธยาจะรับมือกับหมัดสูญญตารวมกับกำลังวาโยธาตุได้สบาย..”

จินดาพิสุทธิ์ครางอือม์...

“..ถ้าอย่างนั้น..”

“..ไม่เข้าใจอยู่เรื่องหนึ่ง..ทำไมชาวสนธยาชาวแคว้นของฉัน..ถึงได้มาทำอะไรลับล่อที่นี่..แล้วทำไมต้องแสดงตัวเป็นชาวแคว้นอุตระด้วย...ปรกติ..แคว้นสนธยาของฉัน..ไม่ยุ่งเกี่ยวกับแคว้นทั้งห้าในทวีปเบญจอังคะอยู่แล้ว..เพราะพวกเราจะมีพลังพิเศษ..ที่รู้อะไรต่าง ๆ ..โดยที่ไม่มีอะไรปิดบัง..และการยุ่งเกี่ยวกับคนในแคว้นทั้งห้า..มีแต่จะต้องปวดหัวกับความไม่จริงใจ..แคว้นฉันไม่มีความจำเป็นต้องใช้ทรัพยากรใดของห้าแคว้น..มีความสุขสงบดี..เมื่อไม่มีความจำเป็น..และไม่อยากสังคมกับชาวโลกแห่งทวีปเบญจอังคะ..ชาวแคว้นสนธยาอยู่แบบไม่ปะปนกันกับชาวห้าแคว้นจะดีกว่า..”

อจินไตยพูดจบก็ยิ้มอีก..

“..คงมีแต่ฉันที่เป็นชาวสนธยา..แต่ยังยุ่งเกี่ยวกับเจ้าหญิงแห่งแคว้นจันทรา..เพราะฉันรักเธอ..และเราก็แต่งงานกันแล้ว..ใช่ไหม..ริต้า..”

มุกดารานั่งฟัง..ถึงกับอึ้งไป..อจินไตยฉลาดปราดเปรื่องและรักจินดาพิสุทธิ์จริง..ให้ตายยังไง..ก็คงไม่คิดจะหืออือแย่งชิงช่วงชิงความรักเด็ดขาด..

แล้วอจินไตยก็ขมวดคิ้ว..

“..ให้ตาย..จะคิดอะไรแบบนี้..คงมีปัญหาแน่นอน..เพราะชาวแคว้นสนธยาจะมีพลังพิเศษในการล่วงรู้จิตใจคน..เธอก็ทราบนี่ริต้า...”

จินดาพิสุทธิ์ครางเฮ้อ..

“..สกิลล์ของชาวสนธยานี่โกงมากเลยนะ..แบบนี้เราจะเอาชนะได้ยังไงกันล่ะ..”

อจินไตยยิ้มเหมือนมีเลศนัย..

“..จริง ๆ ..หากไม่ได้ตั้งใจรู้..มันก็แค่ลมที่พัดผ่านเท่านั้น..เหมือนเสียงที่เราได้ยินกับหู..ถ้าเบาเกินและไม่ได้ตั้งใจฟัง..ก็อาจจะไม่รู้หรอกว่าพูดว่าอะไร..”

“..เธอนี่อำฉันอีกแล้วนะ..เครียดแทบแย่..”

“..เพราะฉะนั้น..ถ้าเราเจอชาวสนธยาคนไหน..ก็ไม่ควรคิดจนพวกเขาได้ยิน..”

“..บ้า..จะไม่ให้คิดอะไรได้ยังไง..”

อจินไตยหัวเราะ..

“..แย่ตรงที่ฉันไม่มีผงไร้ลักษณ์มาด้วย..แต่..ก็ใช่จะไม่มีวิธีรับมือนะ..”

“..แล้วจะทำยังไงดี..”

“...ก็แค่..คิดไปเรื่อย ๆ อย่ามีเป้าประสงค์..เค้าจะอ่านความคิดเราได้ก็อ่านไป..แต่คาดเดาเป้าหมายไม่ออก..มันก็เท่านั้น..ทุกอย่างว่าไปตามสถานการณ์..ไม่ต้องคิดล่วงหน้า..เรายังไม่รู้เลยว่าเราจะทำอะไรต่อไป..เค้าก็ต้องไม่รู้เหมือนกัน..จริงไหม..”..อจินไตยหัวเราะ..

จินดาพิสุทธิ์ครางอือม์..นึกถึงคำพูดของนายแม่..ก่อนจะประสานมือนั่งหลับตาอีก..

“..ท่านพี่..ท่านจะทำอะไร..”มุกดาราขมวดคิ้ว..

“..ก็ไม่ได้ทำอะไร..ก็พัก..มุกดารา..ท่านสนทนากับอจินไตยไปก่อนก็แล้วกัน..”

พูดจบก็ไม่ได้คำนึงอะไรมากความ..ดิ่งจิตลึกเข้าสู่สภาวะสูญญตาอีกครั้ง..

มุกดาราจะอ้าปากพูดอะไร..อจินไตยกลับพูดขึ้นว่า..

“..ช่างนางเถิด..นางก็อย่างนี้แหละ..”

มุกดาราครางเฮ้อ..หันมามองอจินไตย..

รูปร่างในชุดที่นุ่งห่มน้อยชิ้น..เพื่อให้เกิดความกระทัดรัดในการเคลื่อนไหว..ถ้าจะเปรียบไปก็คือชุดว่ายน้ำของที่นี่..เพียงแต่ให้ความรู้สึกน่ากลืนน้ำลายนัก..

มุกดารากลืนน้ำลายอึกจริง ๆ ..

อจินไตยหัวเราะ..

“..มุกดารา..มองมากไปแล้ว..”

“..ท่านพี่..ข้าบอกตรง ๆ ..ที่ท่านพี่ริต้าชมชอบท่านอย่างมาก..มันก็มีเหตุผลอยู่นะ..”มุกดารายิ้ม..

อจินไตยยิ้ม..มองดูรูปร่างของมุกดารา..นางก็มีสัดส่วนชวนมอง..แต่แม้จะอยู่ในเครื่องแต่งกายกระทัดรัดอวดส่วนสัดเช่นเดียวกับริต้าของนาง..แต่นางกลับให้ความรู้สึกที่คล้ายคลึงกันกับคนที่นางคลั่งไคล้ปลาบปลื้ม..

“..มุกดารา..ท่านดูคล้ายกับริต้ามาก..”

“..คล้ายหรือ..”มุกดารามองดูตัวเอง.มองดูจินดาพิสุทธิ์..

ก่อนจะยิ้มเล็กน้อย..

นางเข้าใจสิ่งทีอจินไตยพูด..

เพราะแม้นางจะอยู่ในเครื่องแต่งกายที่อวดส่วนสัดสตรี..แต่นางกับริต้าหรือจินดาพิสุทธิ์..กลับไม่มีจริตจะก้านที่เย้ายวนเช่นอจินไตย..

หรือว่า..เอาเข้าจริง ๆ ..แม้มุกดาราจะชื่นชมจินดาพิสุทธิ์..แต่หากจะมองถึงแต่เรื่องความรัก..นางอาจจะรักเจ้าหญิงแห่งแคว้นสนธยานี้ก็ได้..

....

อีกราวหนึ่งชั่วยาม..

คนสองคนเดินมาทางห้องขัง..หนึ่งคือชายชราชุดเทา..อีกคนคือชายร่างกำยำคนหนึ่ง..

ชายชราชุดเทาเห็นสภาพที่นิ่งสงบในห้องขังก็อดแปลกใจไม่ได้..

เจ้าหญิงอจินไตยที่งีบหลับซบกับมุกดาราอยู่..ก็ลืมตาตื่นขึ้นมา..

การเคลื่อนไหวของอจินไตยทำให้เจ้าหญิงมุกดาราตื่นขึ้นมาด้วย..

แต่จินดาพิสุทธิ์ยังคงนั่งสงบหลับตาเข้าฌานเหมือนเดิม..

ชายชราชุดเทาแค่นเสียง..

“..นึกว่าพวกท่านจะคิดการใหญ่อันใดเสียอีก..”

“..ข้าไม่คิดอะไรหรอก..ไม่มีใครคิดอะไรเลย..แค่มาเที่ยว..”อจินไตยยิ้ม.. “..ปล่อยเราทั้งสามไปเถิด..ท่านกำลังก่อเรื่องแล้วนะ..”

“..ก่อเรื่อง..ก่อเรื่องหรือ..พวกเจ้าทั้งสามบุกเข้ามาในนี้..ใครหาเรื่องกันแน่..”

“..นี่เป็นอาณาเขตของแคว้นมิลินทระเรา..และข้าเป็นเจ้าหญิงมุกดารา..พวกท่านจะยึดครองดินแดนแถบนี้ไปไหนไม่ได้เด็ดขาด..”

มุกดาราพูด..แต่ก็ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าพูด..

เพราะอจินไตยนัดแนะกับทุกคนแล้วว่าไม่ให้คิดอะไรนอกจากสถานการณ์เฉพาะหน้า..

ชายชราชุดเทาแค่นเสียง..

“..อีกไม่นาน..แม่ทัพแมวหลวงแห่งแคว้นจันทราจะตามมาช่วยลูกสาวและลูกสะใภ้..น่าเสียดาย..ที่นางคงไม่อาจจะช่วยได้..เพราะสิ่งที่เราอยากจะได้แลกเปลี่ยน..นางคงไม่มีให้..เจ้าแคว้นมิลินทระอุระถึงมี..ว่าแต่..จะยินยอมมอบให้หรือ..ฮ่าฮ่าฮ่า..”

“..ช่วยหรือ..”เสียงของจินดาพิสุทธิ์พูดขึ้นทั้งที่หลับตา.. “..นายแม่คงไม่ได้มาช่วยพวกเราหรอก..แต่จะมาจับกุมพวกท่านต่างหาก..”

ชายชราชุดเทายิ้มเยาะ..

“..ฟังว่าแม่ทัพแมวหลวงเป็นปรมาจารย์การต่อสู้..ฝีมือเก่งกาจเลื่องลือ..แต่หากจะมาช่วยคน..ต่อให้มีฝีมือปานใด..ก็คงช่วยได้ยากเย็น..”

“..ข้าบอกท่านแล้ว..นายแม่ไม่ได้มาช่วย..แต่จะมาจับกุมพวกท่าน..”

ชายชราชุดเทาขมวดคิ้ว..

ชายกำยำล่ำสันถึงกับหัวเราะ..

“..นายท่าน..เจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์นางกล่าวอันใดของนาง..”

ชายชราชุดเทาพลันขมวดคิ้วหนักขึ้น..

มีบางอย่างที่เขาไม่อาจจะคลายการขมวดคิ้วลงได้..

สิ่งที่เขาเพ่งจ้องไปยังเจ้าหญิงทั้งสาม..กลับพบความคิดที่ปราศจากเป้าหมาย..คาดการณ์ไม่ออกว่าพวกนางคิดจะทำอันใดแน่..

จินดาพิสุทธิ์ยกแขนเหมือนบิดขี้เกียจ..พลางลุกขึ้น..

แม้แต่อจินไตยก็ยังไม่ทราบว่าจินดาพิสุทธิ์หลังจากออกจากฌานแล้ว..จะทำอะไรต่อไป..

ทุกคนต่างไม่มีความคิดอ่าน..หรือแผนการใด ๆ เลย..

“..นายแม่ของข้า..เพียงแต่ไว้วางใจว่าข้าจะดูแลภรรยาทั้งสองได้แน่..ท่านเลยไม่ห่วงใยอันใดทั้งนั้น..”จินดาพิสุทธิ์พูด.. “..เป็นต้นว่า..ถ้าสถานที่นี้มันอึดอัดคับแคบ..ก็ออกมาเสีย..”

พลางจับที่ลูกกรงไม้..กระชากทีเดียว..ลูกกรงก็หักสะบั้น..

ชายชราชุดเทาตาหูเหลือก..

จินดาพิสุทธิ์กระชากพันธนาการขาดสะบั้นทุกอย่าง..ฉีกพันธนาการของอจินไตยและมุกดาราจนหมด..

ชายชราชุดเทาเหงื่อตก..

“..เป็นไปได้อย่างไร..เรื่องนี้..”

ชายล่ำสันอดถามไม่ได้..

“..ท่านยึดสายรัดเอวแห่งวาโยธาตุของนางแล้วไม่ใช่หรือ..”

ขาดคำ..หมัดหนึ่งก็พุ่งเข้ามา..

แม้ชายคนนั้นจะร่างกายกำยำล่ำสัน..แต่หมัดนี้..กลับต่อยถูกปลายคางเขา..หลับคาที่..

.........

ชายชราชุดเทาแค่นเสียง..

จินดาพิสุทธิ์สะบัดมือ..เพราะการต่อยถูกปลายคางใครก็ดี..มักจะเสี่ยงต่อการกระดูกมือแตกหักอยู่ไม่น้อย..

“..เจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์..” ชายชราชุดเทาคำราม..ก่อนจะกำหมัด..

แต่หมัดของจินดาพิสุทธิ์ลั่นออกไปแล้ว..

ชายชราชุดเทารู้สึกว่า..หมัดนี้..ต่อยมาแบบไม่มีทิศทางที่ชัดเจน..พอรับหมัดและต่อยสวน..อีกฝ่ายก็ปัดป้องตามหลักเกณฑ์หมัดสูญญตาตามสัญชาติญาณ..

มุกดาราจะสะอึกไปช่วย..แต่อจินไตยดึงแขนไว้..

“..ปล่อยริต้าเถอะ..มุกดารา..”

“..ท่านพี่..”

“..ครั้งนี้ไม่เหมือนกับการประมือครั้งแรก..ริต้ารู้วิธีสู้แล้ว..”

วิธีสู้มีวิธีเดียว..คือล้มอีกฝ่ายให้ได้..แต่การล้มนั้น..ไม่ได้จำกัดแบบแผนรูปแบบใด ๆ ..

ส่วนนี้ให้สัญชาติญาณเป็นผู้บงการ..

ครั้นไม่มีร่องรอยให้สืบสาว..การดักความคิดหรือการจู่โจมของชายชราชุดเทากลับทำไม่ได้เหมือนเดิม..เพราะขนาดจินดาพิสุทธิ์เองยังไม่ทราบว่าตัวเองจะจู่โจมอย่างไร..ไหนเลย..ชายชราชุดเทาที่มีความสามารถอ่านความคิดคนอื่นจะทราบได้..

ชายชราชุดเทาแค่นเสียง..ขว้างเม็ดประหลาดเข้าใส่..เป็นระเบิดควันพรากวิญญาณ..คือควันสลบชนิดหนึ่ง..

แต่ครั้งนี้..ระเบิดควันพรากวิญญาณกลับถูกอะไรบางอย่างสะกิดให้ระเบิดก่อนที่จะขว้างเสียอีก..

ควันกลับไม่ลอยมาทางนี้ราวกับมีอะไรบางอย่างควบคุมการล่อยลอยของควัน..

ชายชราชุดเทาอุทานเบา ๆ ..

“..ท่านใช้พลังของวาโยธาตุทั้งที่ไม่มีสายรัดเอว..”

จินดาพิสุทธิ์หัวเราะหึ ๆ ..

“..ท่านคิดว่า..เราต้องมีสายรัดเอวด้วยหรือ..จึงจะต้องใช้พลังของวาโยธาตุได้..”

พลางพลิกผลักร่ายรำสองมือ..ทำให้กระแสอากาศในถ้ำ..พัดพาเป็นกระแสลมที่ควบคุมได้ดังใจปราถนา..

การจับความคิดของจินดาพิสุทธิ์ทำได้ดีขึ้น..เพราะจินดาพิสุทธิ์มีเป้าหมายในการกระทำแล้ว..

เพียงแต่สายเกินไป..

ลมที่นางสร้างขึ้น..สามารถอัดเป็นก้อนเพื่อโจมตี..และพัดพาเพื่อควบคุมควันสลบ..

เสียงระเบิดดังถี่ยิบ..ระเบิดควันพรากวิญญาณที่ชายชราชุดเทาเก็บไว้ทุกอัน..ถูกลมอัดเป็นก้อนกระแทกจนระเบิดใส่..ควันระเบิดถูกลมพัดวนรมร่างของชายชราชุดเทาอยู่อย่างนั้น..

แม้ว่าจะกลั้นลมหายใจได้..แต่จะกลั้นได้สักเพียงใด..

ไม่ช้าชายชราชุดเทาก็ล้มลงเพราะควันสลบของตัวเอง..

จินดาพิสุทธิ์โบกไล่ควันสลบให้ลอยขึ้นเบื้องบน..ก่อนจะเข้ามาที่ร่างของชายชราชุดเทา..ค้นตัว..ได้สายรัดเอวสีเขียวที่ยึดไปจากตนเอง..ก็ยกขึ้นมาจรดที่หน้าผาก..

“...ด้วยสิทธิ์อันชอบธรรมที่ข้าจินดาพิสุทธิ์ได้สายรัดเอวแห่งวาโยธาตุ..ขอปันสิทธิ์แห่งการใช้อำนาจแห่งสายรัดเอวนี้..แก่เจ้าหญิงอจินไตย..ให้นางใช้อำนาจแห่งวาโยธาตุได้เช่นเดียวกับข้า..”

การเอ่ยวาจาเพื่อให้สิทธิ์ในการใช้พลังแห่งธาตุทั้งสี่..สามารถกระทำได้..สำหรับเจ้าของสายรัดเอวแต่ละเส้น..เช่นเดียวกับองค์ราชินีจันทราโสมมวดี..เคยมอบสิทธิ์ในการใช้สายรัดเอวแห่งแม่พระคงคาของตนเองแก่แม่ทัพแมวหลวงหรือแคทในอดีตมาแล้ว..

อจินไตยขาดพลังอำนาจของชาวสนธยา..เวลานี้..ไม่อาจสู้รบปรบมือกับใครได้..มุกดารายังมีวิชาต่อสู้ติดตัว..จินดาพิสุทธิ์มอบสายรัดเอวสีเขียวแห่งวาโยธาตุให้ใช้..ก็ถือว่าสมควรอยู่แล้ว..

ก่อนหน้านี้..จินดาพิสุทธิ์เคยบอกว่าถ้าประลองชนะจะมอบสายรัดเอวแห่งวาโยธาตุให้อจินไตย..นางก็กระทำตามที่เอ่ยวาจาไว้ทุกอย่าง..

อจินไตยรับสายรัดเอวมาคาดไว้..สูดลมหายใจเล็กน้อย..วาดสองมือไปมา..รู้สึกถึงพลังแห่งธาตุลมแผ่ไปทั่วร่าง.

มีเสียงเอะอะ.คนหลายคนกรูเข้ามาในห้องขัง..

จินดาพิสุทธิ์ร้องว่า..

“..น่าจะมีแค่ชายชราคนนั้นที่เป็นชาวสนธยาสินะ..”

มุกดาราดัดมือ..

“..คนเหล่านี้..ข้าจะจัดการเอง.”

พลางกำหมัด..และทะยานเข้าหาคนที่เข้ามาในห้องขัง..

กลุ่มคนเหล่านี้แม้จะเป็นคนของชายชุดเทา..แต่ก็ไม่ได้มีฝีมือมากไปกว่าทหารทั่วไป..มุกดาราฝึกปรือวิชาการต่อสู้อย่างช่ำชอง..แข็งแกร่งระดับทหารเอกมากฝีมือ..ไหนเลย..กลุ่มคนเหล่านี้จะต้านทานได้..

ท่าทางการต่อสู้ของมุกดาราสง่างาม..ใช้หมัดปัญญาบารมีวิชาหมัดมวยประจำแคว้นมิลินทระอย่างได้ผล..

แต่ไม่ว่าอย่างไร..นางก็แค่สตรีคนเดียว..ไหนเลยจะต้านรับคนนับสิบที่ดาหน้าเข้ามาได้..

จินดาพิสุทธิ์เห็นท่ามุกดาราจะพ่ายแพ้ต่อคนมาก..ก็สบตากับอจินไตย..

เจ้าหญิงอจินไตยยิ้ม..

“..เธอทำตามคำพูดแล้ว..ดีจริง ๆ ริต้า..”

“..สายรัดเอวแห่งธาตุทั้งสี่..เป็นที่หมายปองของคนทั่วหล้า..ฉันให้ของมีค่านี้กับเธอ..จะเป็นไรได้..อจินไตย..”

“.งั้นจะแสดงให้ดูว่า..ของที่ให้ไม่เสียเปล่า..”

อจินไตยปราดเข้าหา..ผลักสองมือ..กระแสลมวูบขึ้น..กลุ่มคนที่รุมล้อมมุกดาราแตกกระจัดกระจายไป..

จินดาพิสุทธิ์ร้องว่า..

“..ถอยมาก่อน..อจินไตย..มุกดารา..”

สองเจ้าหญิงสบตากัน..ล่าถอยตามคำสั่ง..จินดาพิสุทธิ์โบกมือ..ควันสลบที่อยู่เบื้องบนพัดลงมาใส่กลุ่มคนและกระแสลมก็ทำให้ควันลอยวนอยู่ตรงนั้น..

นี่เป็นปฏิภาณของจินดาพิสุทธิ์..เมื่อใช้ลมบังคับควันสลบได้..ก็ใช้ให้เต็มที่..

ควันสลบรมลอยวนเวียนชั่วขณะ..จินดาพิสุทธิ์ก็ให้ลมพัดพาสลายมันทิ้งไป..

ไม่ช้า..เจ้าหญิงทั้งสามก็เดินผ่านกลุ่มคนที่เป็นบริวารของชายชราชุดเทา..ที่นอนหมดสติระเกะระกะ..

มุกดาราอดพึมพำไม่ได้..

“..พวกมันไฉนถึงมาอยู่ที่นี่กันมากมาย..”

จินดาพิสุทธิ์มองไปรอบ ๆ ถ้ำ..

“..มุกดารา..ที่นี่คล้ายกับไม่ใช่ถ้ำที่เราถูกคร่ากุม..”

อจินไตยพยักหน้า..

“..เหมือนมันเป็นอีกถ้ำหนึ่ง..”

“..เราควรจะหาทางออกก่อน..”จินดาพิสุทธิ์ให้ความเห็น..

ทั้งสามเดินเวียนวนไปมา..หาทางออกไม่ได้สักที..

“..ริต้า..”อจินไตยร้อง.. “..เราไม่เห็นทางออกเลย..”

จินดาพิสุทธิ์นิ่งคิด..

“..เราแค่ไม่ชินทางนะอจินไตย..”

มุกดาราพูดขึ้นว่า..

“..พวกท่านทั้งสองได้พลังแห่งวาโยธาตุมาแล้ว..น่าจะใช้ให้เป็นประโยชน์ได้นะ..”

จินดาพิสุทธิ์กับอจินไตยนั่งขบคิด..

“..ถ้ารู้ว่า..มีกระแสลมไหลเข้ามาจากด้านไหน..ตรงนั้นก็คือทางออก..”อจินไตยตากระจ่าง.. “.มุกดารา..ท่านมีสติปัญญาจริง ๆ ..”

จินดาพิสุทธิ์พยักหน้า..สูดลมหายใจ..สัมผัสกับกระแสลมที่อ่อนจาง..

นับแต่ได้พลังแห่งธาตุลมหรือวาโยธาตุ..จินดาพิสุทธิ์รู้สึกถึงการสัมผัสกับกระแสลมมากกว่าเดิม..ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตนาง..และไม่เพียงสัมผัสได้..แต่ยังไวต่อการสัมผัสกระแสอากาศอีกด้วย..ถึงกับเห็นทิศทางของการเคลื่อนไหวของอากาศหากต้องการ..

แค่จับการเคลื่อนไหวของกระแสลมจากภายนอก..การหาทางออกก็ไม่ยากเท่าไหร่..

เมื่อออกมาแล้ว..ทั้งสามก็ชะงัก..เพราะภูมิประเทศแตกต่างจากป่าแถบน้ำตกรุ้งสวรรค์..

มุกดารายังมืดแปดด้าน..

“..ท่านพี่ทั้งสอง.ข้าท่องเที่ยวไปทั่วแคว้นมาตั้งแต่เด็ก ๆ ..รู้จักภูมิประเทศของแคว้นมิลินทระดี..แต่ไม่เคยเห็นภูมิประเทศเช่นนี้มาก่อน..”

“..ที่นี่เป็นที่ไหนกัน..”จินดาพิสุทธิ์หลับตาอีกครั้ง..ก่อนจะสัมผัสกระแสลมที่พัดผ่าน...

พลางหันกลับไปอีกด้านหนึ่ง..ที่เป็นหน้าผาสูง..

“..มุกดารา..เกรงว่า..นี่จะเป็นก้นเหวแถบถ้ำของน้ำตกรุ้งสวรรค์เป็นแน่..”

มุกดาราอ้าปากค้าง..นึกขึ้นได้..

“..ใช่..ด้านหนึ่งของถ้ำหลังน้ำตก..เป็นหน้าผาสูง..”

“..เราทั้งสามถูกจับและพวกมันพาร่างเราลงมาจากถ้ำด้านบน..หรือพวกมันจริง ๆ จะมีการกระทำอะไรสักอย่างที่หุบเหวนี้..ไม่อย่างนั้น..คงไม่ลงมาสร้างที่มั่นข้างล่างนี้แน่นอน..”อจินไตยให้ความเห็น..

เจ้าหญิงมุกดารานิ่งคิด..

“..คงไม่มีใครในแคว้นมิลินทระ..คิดจะลงมาใต้หุบเหวนี้แน่..ขนาดข้าที่ท่องมาทั่วแคว้นยังไม่เคยมา..พวกมันจึงสามารถซ่อนตัวจากการรับรู้ของชาวแคว้นได้..ท่านพี่ทั้งสอง..หากไม่เป็นการรบกวน..เราควรจะช่วยกันหาความลับของพวกมัน..ซึ่งเราเองก็ยังไม่แน่ชัดว่าพวกมันเป็นใครเลย..”

“..รู้แต่คนแก่ชุดเทาเป็นชาวสนธยา..แล้วก็ไม่รู้อะไรอีก..”

อจินไตยพูดก่อนจะหัวเราะ..พูดอีกว่า..

“..ริต้า..นี่เราโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ที่ได้เจอเรื่องพวกนี้..”

จินดาพิสุทธิ์ฝืนยิ้ม..เสไปพูดเรื่องอื่น

“..ท่าคืนนี้ไม่ได้กอดท่านทั้งสองนอนบนเตียงนุ่มแน่..”

อจินไตยหัวเราะอีก..

“..นอนเตียงหรือได้กอดเราสองคน..อะไรดีกว่ากันล่ะริต้า..”

จินดาพิสุทธิ์อดหัวเราะไม่ได้..

“..ต่อให้เตียงนุ่มน่านอนขนาดไหน..หากไม่มีคนรู้ใจเคียงข้าง..จะนอนหลับไปได้อย่างไร..”

มุกดารารู้สึกเก้อเขิน..จินดาพิสุทธิ์กระแอมเบา ๆ ..

“..ถือว่าท่านเป็นหนึ่งในคนรู้ใจแล้วนะมุกดารา..”

พลันมีเสียงประหลาดดังขึ้น..

เสียงนี้ไม่ดังนัก..แต่ก็รู้ได้ว่า..นี่ไม่ใช่เสียงของธรรมชาติโดยทั่วไปแต่อย่างใด..

จินดาพิสุทธิ์ขมวดคิ้ว..

“..เราควรจะสืบเสาะให้รู้แน่ว่าใต้หุบเหวรุ้งสวรรค์มีอันใดอยู่..มันจะเป็นเรื่องร้ายแรงระดับไหน..หรือไม่มีอะไรเลย..ก็ต้องดูให้รู้แน่..”

อจินไตยคิด..และพูดว่า..

“..พวกเรามีความสำคัญอันใดสำหรับพวกมัน..การจับพวกเราได้ถือเป็นเรื่องบังเอิญ..แต่เป็นความบังเอิญที่เหมือนได้ลาภก้อนใหญ่..”

มุกดาราอดพูดไม่ได้..

“..ท่านพี่..เสียงเมื่อสักครู่..ดังมาจากที่ใดกัน..”

“..ต้องรอให้มันดังขึ้นอีกครั้ง..เสียงในหุบเขาอาจจะทำให้จำแนกทิศทางได้ยาก..แต่ลมที่มากับเสียง..จะทำให้เรารู้ตำแหน่งแน่นอน..”จินดาพิสุทธิ์พูด..

สัมผัสแห่งแรงลมหรือวาโยธาตุเท่านั้น..ที่ช่วยได้..

และเสียงประหลาดก็ดังอีกครั้ง...

เจ้าหญิงแห่งจันทราและสนธยา..ต่างก็ใช้อำนาจที่มีอยู่..จนรับรู้ได้..

ทั้งจินดาพิสุทธิ์และอจินไตยพยักหน้าให้กัน..

“..ไปกันเถอะ..เตรียมรับมือไว้ด้วย..”อจินไตยพูด..

เจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์พยักหน้า..

“..ใช่..เมื่อสักครู่ไม่ใช่แค่สัมผัสถึงกระแสลม..แต่ยังสัมผัสถึงบางอย่างที่อาจจะเป็นอันตรายกับเรา..”

........

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น