ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 24

คำค้น : เสี่ยหลง ต้นน้ำ หลงน้ำ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 30 เม.ย. 2562 18:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 24
แบบอักษร

​#24 

หลายวันผ่านไป 

ต้นน้ำ : “ขอบคุณที่ไปรับนะครับพี่ม่อน” ยกมือไหว้ 

ม่อน : “น้องต้นน้ำไม่ต้องขอบคุณพี่ทุกครั้งก็ได้ ยังไงพี่ก็ไปรับน้องได้ทุกวันอยู่แล้ว” 

ต้นน้ำ : “แต่ผมก็เกรงใจอยู่ดี ทั้งไปรับ ทั้งช่วยอะไรหลายๆ อย่าง” 

ม่อน : “ก็น้องต้นน้ำเป็นเด็กดีนี่นา พี่ชอบช่วยเหลือเด็กดีๆ” ยิ้ม “น้องต้นน้ำรีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ เสี่ยเรียกให้ไปพบนี่” 

ต้นน้ำ : “จริงด้วยครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะ” ยิ้ม ลงจากรถ 

ม่อน : “นอกจากเป็นเด็กดีแล้วน้องต้นน้ำยังเป็นว่าที่นายหญิงของตระกูลลี่ด้วย พี่ก็ต้องรับใช้น้องเหมือนที่พี่รับใช้เสี่ยสิ เพราะถ้าไม่ได้เสี่ย ป่านนี้พี่คงตายไปแล้ว” 

@ห้องนอนเฟยหลง 

ต้นน้ำ : เคาะประตู เดินเข้ามา “เสี่ยครับ มื้อเย็นพร้อมแล้วนะครับ” 

เฟยหลง : ยืนอยู่ที่ระเบียง หันมอง “มานี่สิ” 

ต้นน้ำ : “ครับเสี่ย” เดินไปหา “เสี่ยมีอะไรรึเปล่าครับ?” 

เฟยหลง : “จำได้ไหมว่าวันนี้วันอะไร?” 

ต้นน้ำ : “วันนี้เหรอครับ? ก็วันศุกร์ไงครับ” 

เฟยหลง : กระตุกยิ้มขำ “เด็กโง่” เคาะหน้าผากเบาๆ “วันนี้วันเกิดนายไง ลืมเหรอ?” 

ต้นน้ำ : “อ๊ะ จริงด้วย เพื่อนๆ ก็เพิ่งอวยพรวันเกิดมานี่นา ผมนี่แย่จริง” ยิ้มเขิน 

เฟยหลง : หยิบกล่องของขวัญกล่องเล็กออกมาจากเสื้อ “สุขสันต์วันเกิดพ่อบ้านตัวน้อยของฉัน” 

ต้นน้ำ : “ของขวัญนี่... ของผมเหรอครับ?” น้ำตาคลอ เงยหน้ามาเฟยหลงสายตาปลื้มปริ่ม 

เฟยหลง : “ก็ใช่น่ะสิ มันเป็นของนาย เปิดดูสิ” 

ต้นน้ำ : “ขะ...ขอบคุณครับ” ปาดน้ำตาที่กำลังจะไหล หยิบมาแกะดู “นี่มัน... แหวน” 

เฟยหลง : “ใช่” หยิบแหวนมา จับมือขวา สวมแหวนใส่นิ้วกลาง “แหวนวงนี้จะเป็นสิ่งยืนยันว่านายคือคนของฉัน เป็นสิ่งจองตัวนายไว้ จนกว่านายจะอายุครบ 18 ปี แล้วเมื่อถึงตอนนั้น ฉันจะบอกนายเองว่านายเป็นอะไรสำหรับฉัน” 

ต้นน้ำ : สบตาคมที่ทอดมองมาอย่างอ่อนโยน หัวใจเต้นระรัว ‘ทำไมหัวใจผมถึงได้เต้นเร็วแบบนี้ ทำไมผมถึงได้รู้สึกอบอุ่นและมีความสุขแบบนี้ เสี่ยงหลง... คุณทำอะไรกับผมกันแน่?’ 

เฟยหลง : “เป็นอะไรไปเหรอ? ทำไมเงียบไป?” 

ต้นน้ำ : “อะ คือ... ผมแค่... รู้สึกมีความสุขมากๆ ที่ผ่านมาผม... ไม่เคยได้รับความอบอุ่น อ่อนโยน ไม่เคยรู้สึกมีความสุขแบบนี้มาก่อนเลย ผม... รู้สึกดีที่ได้อยู่กับเสี่ย เสี่ยทำให้ผมรู้สึกมีคุณค่า รู้สึกมีชีวิต ฮึก ผม... ผมอยากอยู่กับเสี่ย ฮึก ผมไม่รู้ว่ามันเรียกว่าอะไร อึก แต่ผมอยากอยู่กับเสี่ย อยากให้เสี่ยทำแบบนี้กับผมคนเดียว” 

เฟยหลง : ดึงร่างบางมากอดแน่น “ฉันก็เหมือนกัน ตั้งแต่ได้เจอนาย ชีวิตของฉันก็เปลี่ยนไป นายเข้ามาเติมเต็มให้ฉัน ทำให้ฉันรู้จักความสุข ทำให้ฉันรู้จักการได้รักใครสักคน อยากปกป้องใครสักคน ซึ่งคนๆ นั้นมันคือนาย” 

ต้นน้ำ : “เอ๊ะ รักเหรอครับ? ฮึก” 

เฟยหลง : “ใช่ ต้นน้ำ ฉันรู้ว่ามันอาจจะเร็วไปสำหรับเด็กอย่างนาย แต่สำหรับฉันแล้วกว่าจะได้มาเจอนายมันช่างเนิ่นนานเหลือเกิน แต่ฉันก็มั่นใจว่านายคือคนที่ใช่ นายคือคนที่ฉันเลือก” เชยคาง “ฉันรักนาย” 

ต้นน้ำ : “อึก รักผม... (-///-)” หน้าแดง ‘เอ๋ เอ๋!!! เสี่ยรักผมเหรอ? เสี่ยรักผม รักแบบคนรักด้วย เอ๋ เอ๋!!’ 

เฟยหลง : “แล้วนายล่ะรักฉันบ้างรึเปล่า?” 

ต้นน้ำ : “เอ๊ะ รัก เอ่อ ผม ผมไม่...” อึกอัก ‘จู่ๆ ก็มาถามว่ารักไหม ผมจะรู้ได้ยังไง แต่ถ้าความรู้สึกที่ผมมีต่อเสี่ยเหมือนกับความรู้สึกที่เสี่ยมีต่อผม มันก็คงจะเรียกว่า ‘รัก’ ได้ล่ะนะ ถ้างั้น... ผมก็รักเสี่ยงั้นเหรอ?’ 

เฟยหลง : “หรือนายไม่ได้รู้สึกอย่างที่ฉันรู้สึก นายคงจะรังเกียจฉันที่แก่กว่านายเป็น 10 ปีสินะ” หน้าเศร้า 

ต้นน้ำ : “ไม่ใช่นะครับ! ผมก็รักเสี่ยเหมือนกัน!” เผลอตะโกน พอรู้ตัวก็หน้าแดงก่ำ 

เฟยหลง : ยกยิ้มชอบใจ “หึหึ เพราะนายเป็นแบบนี้ไงฉันถึงได้รักนาย ต้นน้ำของฉัน จุ๊บ” จุ๊บปากอิ่ม 

ต้นน้ำ : “อื้อ! เสี่ยอะ” หน้าแดง ยกมือปิดปาก “แล้ว... ตอนนี้ผมเป็นอะไรสำหรับเสี่ยเหรอ?” 

เฟยหลง : “อืมมม สถานะอย่างไม่เป็นทางการตอนนี้คือคนดูใจ พอครบ 18 ค่อยบอกอีกทีก็แล้วกัน” 

ต้นน้ำ : “คนเจ้าเล่ห์” บ่นงึมงำ 

เฟยหลง : “ฉันได้ยินนะ และฉันก็ไม่ลืมว่านายแทนตัวเองด้วย ‘ผม’ ไปกี่คำ วันนี้นายแก้มช้ำแน่” ยิ้มร้าย 

ต้นน้ำ : หน้าซีด ‘คนร้ายกาจ!’

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}