ณ ธารา

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 53 เกิดอะไรขึ้นกับพวกเจ้าสองคน

ชื่อตอน : ตอนที่ 53 เกิดอะไรขึ้นกับพวกเจ้าสองคน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2562 14:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 53 เกิดอะไรขึ้นกับพวกเจ้าสองคน
แบบอักษร

“เจ้าว่าอะไรนะ หวงโฮ่วจะไปสุสานหลวงของเสด็จพ่อหรือ...ทำไมนางไม่บอกข้าเมื่อวาน” หลงหลานมู่พูดเสียงดัง เสียงรถม้าดังขึ้น ประตูวังเปิดออก

“ขวางนางไว้” เขาตะโกนเสียงดัง แต่รถม้าออกไปแล้ว

“โธ่เว้ย...” เขาจึงวิ่งลงจากตำหนักพร้อมกับแม่ทัพมู่และหลี่กงกง


ซุนหลี่นั่งอยู่บนรถม้า มีเยี่ยหลินนั่งมาด้วยเป็นเพื่อน และนางกำนัลอีกสองคน

“ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วยเพคะ...หม่อมฉันกลัวว่าใต้อ๋องจะทรงกริ้วเอานะเพคะ” เยี่ยหลินหวั่นใจ

“ข้าจะไปเยี่ยมหวงไท่โฮ่วและพี่หญิง..ข้าไม่ได้เจอพวกนางเกลือบสี่ปี” ซุนหลี่พูดเบาๆ

“หวงโฮ่ว...มีสิ่งใดเล่าให้หม่อมฉันฟังได้นะเพคะ” เยี่ยหลินพูดเบาๆ

“เยี่ยหลิน...คือ...ข้า...” ซุนหลี่หลั่งน้ำตาเบาๆ

“หวงโฮ่ว...แม้นใต้อ๋องจะทรงตรัสรุนแรง...เรื่องที่ให้พระองค์ไปนอนพระสนม...เมื่อยามบ่ายนั้น...หม่อมฉันคิดว่าทรงขาดสติด้วยน้ำจัณฑ์นะเพคะ” เยี่ยหลินพูดเบาๆ

“ข้าไม่ได้โกรธเขาเรื่องนั้นหรอกนะ...เยี่ยหลิน...แต่เขาหาว่าข้าเคยมีผู้ชายอื่นที่ไม่ใช่เขา...ข้ารักเขาเพียงคนเดียว...และเป็นชายคนแรกที่ข้าฝากชีวิตไว้...เขาว่าข้าเหมือนกับว่าข้าเป็นชู้...ฟู่หลิน...เพื่อนของข้าที่ข้าเคยเล่าให้เจ้าฟัง”

“หม่อมฉันรู้ดีว่าหวงโฮ่วเป็นคนแบบไหน...หม่อมฉันถึงได้รักพระองค์...ตั่งแต่เป็นฮูหยินจนกระทั้งเป็นหวงโฮ่วเหมือนทุกวันนี้” เยี่ยหลินจับมือของนางไว้

“ถึงแล้วพะยะค่ะ” ทหารรถม้าพูดขึ้น เยี่ยหลินจึงเปิดม่านให้ ซุนหลี่ได้ดู


ด้านหน้าเป็นสุสานอ๋องมู่ มีศิลาอยู่สองแท่ง แท่งหนึ่งเป็นของหลงอวี้เฉินด้านหน้าคือหลุมฝังศพตบแต่งอย่างส่วยงาม และอีกแท่งหนึ่งหลงกงหลี่ก็บตบแต่งอย่างสวยงามไม่แพ้กัน

ซุนหลี่เดินลงมาจากรถม้า เดินไปที่หญิงวัยเดียวกับนางที่ยืนกวาดใบไม้อยู่

“พี่หญิง” ซุนหลี่นั่งลงคุกเข่าบังคมนาง ทำให้ซินหยางวางวางไม้กวาดลง และนางกำนัลของซินหยางบังคมซุนหลี่แล้ว

“เจ้ามาได้อย่างไร หลงหลานมู่พาเจ้ามาหรือ” ซินหยางจับมือเรียวของซุนหลี่ด้วยความดีใจ ซุนหลี่ยิ้มให้นาง

“หม่อมฉันมาเองเพคะ หวงไท่โฮ่วเป็นเยี่ยงไรบ้าง” ซุนหลี่ถามถึงหยางเหนียงซึ่งเป็นพระมารดาของหลงหลานมู่

“พระนางทรงสบายดีแม้น จะอายุมากขึ้นแล้วก็ตามที อันที่จริงอยากให้นางกลับวังมากกว่า เพราะที่นี่จะมีหมอหลวงก็จริงแต่ว่าก็อยากให้อยู่ที่วังอยู่ดี”

“ใต้อ๋องทรงทูนให้อยู่วังแต่ก็มิยอมเสด็จ” ซุนหลี่พูดเบาๆ ทำให้ซินหยางจับสังเกตได้ ซุนหลี่นางจะยิ้มแย้มทุกครั้งเมื่อพูดถึงหลงหลานมู่ แต่ครั้งนี้กลับมีแต่เสียงที่หมองเศร้า

“เจ้ากับหลงหลานมู่ยังรักกันดีอยู่ใช่หรือไม่”

“หามิได้เพคะ...ใต้อ๋องทรงรักและดูแลหม่อมฉันเป็นอย่างดี...และวันนี้หม่อมฉันจะมาทูลให้พี่หญิงและหวงไท่โฮ่วด้วยเพคะ” ซุนหลี่ยิ้มบางๆ

“เช่นนั้นเราไปพบเสด็จแม่ด้วยกัน”


“ซุนหลี่จริงหรือ...เจ้าท้องแล้ว...แม่ดีใจกับเจ้าด้วย...” หยางเหนียงยิ้มด้วยความดีใจที่ได้ยินว่าลูกสะใภ้ได้ท้องแล้ว

“ดีใจด้วยนะ...น้องหญิง” ซินหยางยิ้มให้ซุนหลี่จับมือเรียวบาง

“แล้วหลงหลานมู่เล่าเป็นเยี่ยงไร” หยางเหนียงพูดขึ้นมา

“ถวายบังคมเสด็จแม่...หม่อมฉันสบายดี” เสียงของบุคคลที่สีดังขึ้นมารู้ได้ทันที่ว่าเป็นใคร

“หลงเอ๋อร์...หลงเอ๋อร์...” หยางเหนียงพูดด้วยความดีใจที่ได้เห็นลูกชายคนเล็กของนาง

“กระหม่อมมาหาแล้วพะยะค่ะ” หลงหลานมู่คุกเข่าก้มลงถวายบังคมหยางเหนียงและซินหยาง

“มาหาแม่สิ...หลงเอ๋อร์...ให้แม่เห็นเจ้าชัดๆ”

หลงหลานมู่ลานเข้าไปหาหญิงชราชุดขาว แล้วยิ้มให้นาง นางใช้มือลูบหัวของเขาเบาๆ ด้วยความรัก

“ข้าไม่ได้เจอเจ้าเสียนาน...ข้าคิดถึงเจ้ากับซุนหลี่ยิ่งนัก”

“หม่อมฉันก็คิดถึงพระมารดาเช่นกัน...ก่อนออกศึกอีกสามวัน กระหม่อมว่าจะมาหาพระมารดาก่อนพะยะค่ะ”

“เจ้าจะไปตีแคว้นอันหรือ”

ซุนหลี่ที่นั่งฟังอยู่ข้างๆ ไม่เผยอารมณ์ใดๆ

“พะยะค่ะ...มันเป็นหอกข้างแค่มานานแสนนาน”

“เจ้าไปรบและแม่ได้ยินว่าแคว้นเยว์จะส่งเครื่องบรรณาการมาไม่ใช่หรือ”

“หม่อมฉันให้หวงโฮ่วเป็นแม่งานจักการด้วยตัวของนางเอง และแคว้นเยว์เป็นแคว้นกำเนิดของนาง” หลงหลานมู่มองไปยังซุนหลี่ที่ไม่มองหน้าเขา

“คืนนี้นอนที่นี่นะ หลงหลานมู่ไม่ต้องกลับวังหรอกมืดค่ำแล้ว”

“พะยะค่ะ”

“ซุนหลี่ ซินหยาง พวกเจ้าก็ออกไปก่อน” หยางเหนียงบอกกับพวกนาง และนางกำนัล

“เพคะ” พวกนางออกไปกันจนหมด

“เกิดอะไรขึ้นกับพวกเจ้าสองคน” หยางเหนียงถามขึ้นมา


เม้นน้อย...มาน้อย...เม้นมาก...มามาก

นิยายฟรี...ขอมากกว่า 15 เม้น นะจ๊ะ

1 เม้น 1 กำลังใจ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น