ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 23

คำค้น : เสี่ยหลง ต้นน้ำ หลงน้ำ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.2k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 30 เม.ย. 2562 12:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23
แบบอักษร

​#23 

@บ้านตระกูลลี่ 

เฟยหลง : อุ้มต้นน้ำมาที่ห้องนอน “จากนี้จนกว่าจะหาย นายต้องอยู่ที่นี่” วางบนเตียง 

ต้นน้ำ : “เอ๋ ทำไมล่ะครับ?” 

เฟยหลง : “ฉันจะได้ดูแลนายได้สะดวกไง เด็กโง่” บีบจมูก 

ต้นน้ำ : “ผมไม่ได้โง่นะ แต่ว่าผมก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก เสี่ยไม่ต้องลดตัวมาดูแลพ่อบ้านอย่างผมก็ได้” 

เฟยหลง : มอง นั่งข้างๆ “ฟังนะต้นน้ำ อยู่กับฉันไม่มีเจ้านาย ไม่มีลูกน้อง พ่อบ้านมันเป็นแค่สถานะ แต่ความจริงนายเป็นมากกว่านั้น” สายตาจริงจัง 

ต้นน้ำ : ใจเต้นรัว “เป็นมากกว่าพ่อบ้านเหรอครับ? แล้ว... ต้นน้ำเป็นอะไรสำหรับเสี่ย?” 

เฟยหลง : “อยากรู้เหรอ?” ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ 

ต้นน้ำ : “ครับ” พยักหน้าจริงจัง 

เฟยหลง : แอบขำในใจ “ถ้าอยากรู้ก็ต้องรอให้อายุครบ 18 ก่อน แล้วฉันถึงจะบอก” 

ต้นน้ำ : “โหหห อีกตั้งปีนึง ทำไมนานขนาดนั้นล่ะครับ” เริ่มงอแง 

เฟยหลง : “อะไรกัน นายเคยบอกเองนี่ว่าอีกแค่ 1 ปีกับ 1 เดือน ไม่นานหรอกจริงไหม?” 

ต้นน้ำ : ยู่ปาก “เสี่ยแกล้งต้นน้ำนี่นา” 

เฟยหลง : มองริมฝีปากอิ่ม ‘อยากทำให้มันช้ำจัง อ่าาา ไม่ได้นะเฟยหลง แกต้องอดทนมากกว่านี้’ สะบัดหัว “ฉันไม่ได้แกล้ง ต้องรอให้นายเป็นผู้ใหญ่ก่อนฉันถึงจะบอกได้ นายต้องอยู่กับฉันเพื่อที่จะรอฟังนะ” เสียงอบอุ่น 

ต้นน้ำ : หัวใจอุ่นวาบ “ชีวิตผมเป็นของเสี่ย ผมจะอยู่เคียงข้างเสียตลอดไปแน่นอนครับ” ยิ้ม 

เฟยหลง : ยิ้ม เกลี่ยดวงหน้าหวาน “อีกไม่นานจะวันเกิดอายุ 17 ปีแล้วสินะ ฉันมีของขวัญชิ้นพิเศษจะมอบให้นายด้วย รับรองว่านายจะต้องชอบ” 

ต้นน้ำ : “อะไรเหรอครับ?” ตื่นเต้น 

เฟยหลง : “ไม่บอก ไว้รอให้ถึงวันเกิดนายก็จะรู้เอง” 

ต้นน้ำ : พองแก้มขัดใจ “เสี่ยใจร้าย” 

เฟยหลง : “หงับ! ฉันใจดีมากที่สุดต่างหาก” กัดแก้มกลมๆ 

ต้นน้ำ : “งื้อ เสี่ยกัดแก้มต้นน้ำทำไมง่า” ลูบแก้ม หน้าแดงแจ๋ 

เฟยหลง : “มันเขี้ยวเด็กดื้อ” ยีหัวจนผมยุ่ง 

ต้นน้ำ : “งื้อออ อย่าแกล้งต้นน้ำสิครับ” ลูบหัวให้เข้าทรง “ว่าแต่เฮียเฟิงจะย้ายออกไปวันไหนเหรอครับ?” 

เฟยหลง : หุบยิ้ม “พรุ่งนี้” 

ต้นน้ำ : “พรุ่งนี้แล้วเหรอ? ต้นน้ำต้องคิดถึงเฮียเฟิงกับพี่ไมค์มากแน่ๆ” หน้าเศร้า 

เฟยหลง : “ไม่ต้องคิดถึงให้มากนักหรอก อาเฟิงไม่ได้ไปแล้วไปลับ ยังกลับมาหาเราได้ หรือถ้าเราคิดถึงก็ไปหาเขาได้เหมือนกัน ยังไงฉันกับอาเฟิงก็เป็นพี่น้องกัน ตัดกันไม่ขาดหรอก” 

ต้นน้ำ : ยิ้มปลาบปลื้ม “ดีจัง มีพี่น้องที่รักใคร่กันดี ต้นน้ำก็อยากมีพี่ชายหรือน้องชายบ้าง” 

เฟยหลง : “นายก็เปรียบเหมือนน้องชายอาเฟิงนั่นแหละ เขาเอ็นดูนายจะตาย” 

ต้นน้ำ : “แล้วเสี่ยล่ะครับ อยากมีน้องชายแบบต้นน้ำไหม?” สายตาคาดหวัง 

เฟยหลง : มอง ยกสองมือประคองดวงหน้าหวาน “อย่างนายน่ะฉันมองเป็นน้องชายไม่ได้หรอก” 

ต้นน้ำ : หน้าเศร้า ใจเจ็บแปล๊บ ‘ทำไมเจ็บที่หัวใจแบบนี้นะ?’ 

เฟยหลง : ยื่นหน้าเข้าใกล้ “แต่ฉันมองเป็นมากกว่านั้น ฉันถึงได้เลือกนายมาเป็นพ่อบ้านยังไงล่ะ” จรดจูบหน้าผาก 

ต้นน้ำ : “เอ๊ะ” หน้าแดง ใจเต้นรัว ‘มากกว่าน้อง ถึงได้ให้มาเป็นพ่อบ้าน แต่เสี่ยก็บอกว่าพ่อบ้านมันแค่สถานะ ผมเป็นมากกว่านั้น แล้วผมเป็นอะไรสำหรับเสี่ยกันแน่ เสี่ยถึงได้ดีกับผมมากขนาดนี้’

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}