ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 21

คำค้น : เสี่ยหลง ต้นน้ำ หลงน้ำ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.5k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 30 เม.ย. 2562 07:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 21
แบบอักษร

​#21

@ห้องจินเฟิง

ไมเคิล : “นี่เสี่ยไล่เราออกจากบ้านเหรอ?”

จินเฟิง : “เปล่า ฉันขอเฮียแยกอยู่เอง นายก็รู้นี่ว่าฉันอยากให้เรา 2 คนย้ายไปอยู่ด้วยกันตั้งนานแล้ว” กอดทางด้านหลัง “นายไม่อยากอยู่กับฉันเหรอที่รัก”

ไมเคิล : “ผมอยากอยู่กันคุณ แต่ผมก็อยากอยู่ที่นี่ มันป็นบ้านของคุณ บ้านของเรานะครับ” หันมองอ้อน “เราจะทิ้งมันไปได้ลงเหรอครับ?”

จินเฟิง : โอบเอวดึงเข้าหา “จุ๊บ น่ารักจังเลย ที่รักบอกว่าบ้านของเราด้วย แต่เราไม่ได้ไปแล้วไปลับซะหน่อย ถ้าคิดถึงก็กลับมาเที่ยวได้นี่” ยิ้ม คลอเคลียแก้มเนียน

ไมเคิล : “แต่ปกติเสี่ยปฏิเสธตลอด อ๊ะ ทำไมคราวนี้ถึงได้ยอมล่ะครับ อ๊า” เอียงคอให้จินเฟิงสัมผัสได้มากขึ้น

จินเฟิง : ขบเม้มซอกคอ “มันเป็นของขวัญที่เฮียมอบให้เราน่ะ ฉันดีใจมาเลยนะ จุ๊บ” จูบ สอดลิ้นเกี่ยวพัน

ไมเคิล : “อึก จุ๊บ อืม แฮ่ก ที่รัก แต่ผมอยากให้เราอยู่ที่นี่ นะครับที่รัก ถ้าคุณยอมอยู่จะให้ผมทำอะไรผมยอมทำให้หมดเลย” เกี่ยวคอ ยิ้มอ้อน

จินเฟิง : “ฮืมมม อยู่ที่ไหนที่รักก็ต้องยอมทำตามที่ฉันต้องการอยู่แล้วแหละ ซึ่งตอนนี้ฉันก็ต้องการที่รักมากเลย” อุ้มร่างโปร่งโยนลงเตียง ตามขึ้นคร่อม “ไมค์ ฉันรักนายมากนะ รักมากจนยอมเสียนายไปไม่ได้ และถ้านายทรยศฉัน ฉันก็จะแสดงให้นายเห็นว่าความรักของฉันที่มีต่อนาย มันจะทำให้นายสุขสมปนทรมานได้มากเพียงใด” ยิ้ม สายตาเยือกเย็น

ไมเคิล : หน้าซีดตัวสั่น ‘ลี่ จินเฟิง นายมีสีหน้าและแววตาที่น่ากลัวแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?’

.

วันรุ่งขึ้น 7.10 น.  @ห้องอาหาร

เฟยหลง : นั่งทานข้าวคนเดียว เพราะต้นน้ำไปช่วยเตรียมงานกีฬาสี

ไมเคิล : เดินเซเข้ามา “เสี่ย ผมมีเรื่องจะคุยด้วย” หอบหน้าแดง ‘เมื่อคืนจินเฟิงรุนแรงจนแทบไม่มีแรงเลย’

เฟยหลง : ช“มีอะไร” ไม่หันมอง ทานข้าวต่อ

ไมเคิล : “ทำไมเสี่ยถึงให้คุณชายรองย้ายไปอยู่ภูเก็ต เสี่ยไม่รักคุณชายรองแล้วเหรอ?”

เฟยหลง : ยกกาแฟดื่ม “นี่นายเดือดร้อนแทนอาเฟิง หรือกลัวว่าตัวเองจะไม่ได้อยู่สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นที่นี่กันแน่?” หันมองสายตาเย็นชา

ไมเคิล : “คุณชายรองเป็นน้องชายเพียงคนเดียวของเสี่ยนะครับ ทำไมถึงยอมให้เขาไปอยู่ที่อื่น?”

เฟยหลง : “มันเป็นความต้องการของอาเฟิง”

ไมเคิล : “ที่ผ่านมาคุณชายรองเคยขอแยกบ้านแต่เสี่ยไม่อนุญาตนี่ ทำไมคราวนี้ถึงยอมล่ะครับ? หรือเป็นเพราะพ่อบ้านของเสี่ย ผมเคยบอกแล้วไงว่าเด็กนี่มันไว้ใจไม่ได้ มันทำให้เสี่ยกับคุณชายต้องแยกกันอยู่ เสี่ยยังจะเก็บมันไว้อีกเหรอ”

เฟยหลง : ตวัดมองสายตาดุดัน “นายคงเข้าใจอะไรผิด ต้นน้ำไม่ได้เป็นต้นเหตุ แต่ที่ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ก็เพราะนายต่างหาก”

ไมเคิล : “เพราะผม? ผมทำผิดอะไร ผมก็แค่รักเสี่ย” น้ำตาคลอ

เฟยหลง : “ใช่ ความรักของนายนั่นแหละที่ผิด และผิดที่ใช้ความของอาเฟิงมาทำร้ายคนอื่น ทำร้ายอาเฟิง”

ไมเคิล : “เขามารักผมเองนี่ แล้วถ้าเสี่ยรักผมเรื่องแบบนี้มันก็จะไม่เกิด เสี่ยนั่นแหละผิดที่ไม่ยอมรักผม”

เฟยหลง : “ถ้าฉันรักนาย คงเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดไปจนตายเลยล่ะ ซึ่งจะไม่มีวันนั้นเด็ดขาด”

ไมเคิล : “ทำไมเสี่ยใจร้ายแบบนี้ ฮึก ผมก็แค่รักเสี่ย อยากให้เสี่ยรักผมบ้างก็เท่านั้น” น้ำตาไหลอาบแก้ม

เฟยหลง : “นายร้องขอความรักผิดคนยังไงล่ะ ตอนนี้คนที่ฉันรักมีเพียงคนเดียวคือต้นน้ำ หรือต่อให้ไม่มีต้นน้ำฉันก็รักนายไม่ได้ เรา 2 คนพี่น้องไม่เคยแย่งของกัน”

ไมเคิล : “งั้นถ้าคุณชายรองไม่ได้รักผม ฮึก เสี่ยจะรักผมไหม?”

เฟยหลง : “ไม่” ลุกขึ้นยืน “ไม่มีวัน” เดินผ่านไป

ไมเคิล : กำมือแน่น “เดี๋ยวก่อนเสี่ย” หันหลังจะเดินตาม “อ๊ะ!” มีคนมาขวาง เบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

จินเฟิง : มองไมเคิลสายตาเย็นชา ที่ดูน่ากลัวกว่าสายตาของเฟยหลงเสียอีก “คุยกัยเฮียเสร็จแล้วใช่ไหม? งั้นก็ตามฉันมานะ ที่รัก” น้ำเสียงเยือกเย็น เสียดแทงถึงขั้วหัวใจ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}