กัลย์ดิษฐ์(fah-sai)

ห้ามคัดลอกดัดแปลงนิยายแม้เพียงแต่น้อยนิดใครทำขอให้ชีวิตพังพินาศย่อยยับพบหาความสุขไม่เจอทำอะไรก็ไม่มีวันเจริญ! ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ถ้าชอบก็ช่วยกดไลค์+เม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยน๊าา รักกก❤❤❤

บทที่7 ขยันเอา...ใจ

ชื่อตอน : บทที่7 ขยันเอา...ใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.8k

ความคิดเห็น : 110

ปรับปรุงล่าสุด : 30 เม.ย. 2562 23:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่7 ขยันเอา...ใจ
แบบอักษร

“ยังไงนายจัดการให้ฉันด้วยแล้วกันนะเชน แล้วพรุ่งนี้ไปรอฉันที่สนามบิน” ชายหนุ่มที่ยืนอยูที่ระเบียงห้องเอ่ยไปยังปลายสายที่เป็นลูกน้องคนสนิท ที่เขาสั่งให้จัดการเรื่องตั๋วเครื่องบินที่จะเดินทางไปเชียงใหม่พรุ่งนี้ ตามที่รับปากกับรวิพรรณเอาไว้ว่าจะพาเธอไปตามหาน้องสาว  

(ครับนาย ส่วนเรื่องหลักฐานเท็จของตะวัน เดี๋ยวนายไปถึงเชียงใหม่ ผมจะส่งให้อีกทีนะครับ) 

“อืม ขอบใจมาก” ศิวะตอบรับ ก่อนจะวางสายลง แล้วจึงหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบต่อ ครั้นเห็นรวิพรรณเปิดประตูห้องเข้ามา จึงเลื่อนปานประตูกระจกริมระเบียงให้เปิดออก เพื่อหวังว่าจะบอกเธอเกี่ยวกับเรื่องที่จะไปเชียงใหม่ในวันพรุ่งนี้ 

“สูบให้เสร็จก่อนค่ะแล้วค่อยเข้ามา ฉันไม่ชอบกลิ่นบุหรี่” รวิพรรณเลื่อนบานประตูให้ปิด ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อหยิบชุดคลุมและชุดนอนเพื่อเตรียมจะอาบน้ำพักผ่อนเพราะวันนี้เหนื่อยเต็มทีแล้ว 

ทว่าพอหันมาก็พบว่าชายหนุ่มเดินผ่านไป แล้วชิงเข้าห้องน้ำไปก่อนแล้ว รวิพรรณมองตามก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาคงกำลังไม่พอใจที่เธอไปก้าวก่ายเขาเรื่องสูบบุหรี่แบบนั้น แต่ว่าก็ช่างเถอะ ชอบไม่ชอบ พอใจหรือไม่พอใจเรื่องอะไร เธอก็จะบอกกับเขาตรงๆ เพราะการเห็นปฏิกิริยาที่เขาสะท้อนกลับมา มันทำให้เธอได้รู้จักตัวตนเขาเพิ่มมากขึ้น และมันจะเป็นเรื่องง่ายในการตัดสินใจของเธอเอง 

“ไปอาบห้องตะวันก็ได้” รวิพรรณยักไหล่อย่างไม่ยี่ร่ะ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป เพื่อใช้ห้องของน้องสาวแทน 

ห้องรวิกานต์ 

“ขอให้พรุ่งนี้เราได้เจอกันด้วยเถอะนะตะวัน อะไรเป็นยังไงจะได้รู้กันสักที และถ้ามีใครทำอะไรเธอ ฉันไม่ยอมแน่” รวิพรรณที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ก็เดินมานั่งลงยังเตียงของน้องสาว สายตามองสำรวจไปรอบๆห้องของน้อง ถึงตัวรวิกานต์เองจะมาอยู่ที่นี่จนนับครั้งได้ แต่ทว่าห้องนี้ก็ถูกทำความสะอาดเตรียมพร้อมรอเจ้าของห้องมาใช้อยู่เสมอ 

“เฮ้อ…” หญิงสาวถอนหายใจยาวๆ ก่อนจะเอนกายนอนลง ขอพักหายใจสักเดี๋ยว ก่อนจะต้องกลับห้องไปเจอกับเขา ซึ่งไม่รู้ว่าตอนนี้ อารมณ์จะขุ่นมัวสักแค่ไหน 

แกร็ก!

“ใคร? ป้าวาดเหรอ?” รวิพรรณขยับกายลุกขึ้น แล้วเอ่ยถามออกไปเมื่อได้ยินเสียงประตูห้องถูกเปิดเข้ามา ครั้นไม่ได้ยินเสียงตอบรับ จึงลุกลงจากเตียง แล้วเปิดประตูห้องนอนออกไปยังส่วนของห้องนั่งเล่น 

“คุณศิวะ!” รวิพรรณเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างตกใจ เมื่อรู้สึกถึงร่างกำยำที่เข้ามาโอบเธอจากด้านหลัง แน่นอนว่าเธอรู้ว่าเป็นเขา เพราะกลิ่นครีมอาบน้ำของเธอมันยังติดกายเขาอยู่ 

“ขอโทษ” ศิวะเกยคางไปที่ไหล่บอบบาง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลอย่างที่ไม่เคยใช้กับใครมาก่อน 

“ขอโทษทำไมคะ ฉันไม่ได้โกรธอะไรคุณเสียหน่อย” รวิพรรณแกะมือเขาออกจากเอว แล้วหันไปเอียงคอถามอย่างไม่ค่อยเข้าใจ 

“ผมนึกว่าคุณโกรธที่ผมสูบบุหรี่ที่ห้องของคุณ คุณถึงหนีผมมาที่นี่”  

“ฉันไม่ได้โกรธค่ะ กลับกันฉันนึกว่าคุณต่างหากที่เป็นฝ่ายโกรธฉัน เห็นเดินปึงปังเข้าห้องน้ำไป”  

“ก็คุณบอกว่าไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ ผมเลยรีบเข้าไปอาบน้ำแปรงฟัน กลิ่นบุหรี่จะได้ไม่ติดตัว กลัวคุณจะไม่ให้นอนด้วย”  

“หึ ขนาดนั้นเชียว” รวิพรรณหัวเราะในลำคอน้อยๆ ใจนึงก็อยากจะเชื่ออยู่หรอกว่าเขารู้สึกแบบนั้นจริงๆ แต่อีกใจก็พร่ำบอกกับตัวเองว่า อย่าได้ไปหลงคารมของผู้ชายเจ้าเล่ห์ร้ายอย่างเขาง่ายๆ 

“……..” ศิวะไม่ได้ตอบ เพียงแต่พยักหน้ารับ ความจริงก็ไม่ได้อะไรขนาดนั้น แต่ทำเพื่อแค่อยากให้เธอมองว่าเขาสนใจความรู้สึกเธอ เธอจะได้หลงเขามากๆก็เท่านั้นเอง 

“ถ้าคุณไม่ชอบ ผมจะเลิกสูบนะ” ศิวะยังเอ่ยเอาอกเอาใจ อยากให้เธอหลงระเริงว่าเธอเป็นคนสำคัญ ถึงวันที่เธอถูกฉีกหน้าก็คงสาแก่ใจเขา 

“ไม่ต้องมาเอาใจฉันถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ เรื่องส่วนตัวก็เรื่องส่วนตัว ไม่ก้าวก่ายกัน เพียงแค่ชอบหรือไม่ชอบอะไร ก็บอกกันตรงๆเลยจะดีกว่า” รวิพรรณรู้ดีว่าเขากำลังจะเอาใจเธออยู่ ซึ่งมันก็ดี แต่มันจะดีกว่าหากต่างฝ่ายต่างได้ทำอะไรโดยไม่ฝืนใจ เพราะเธอเองก็ไม่คิดจะเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อเอาใจใครเหมือนกัน มันน่าอึดอัดจะตายไป 

“……..” เป็นอีกครั้งที่ศิวะไม่ได้ตอบอะไร เขาสบตาเธอด้วยมีความคิดมากมายในหัว ก่อนที่จะรีบสลัดทุกอย่างทิ้งไป ด้วยไม่อยากจะคิดอะไรอีกทั้งนั้น เพราะเหตุผลที่เขาเข้ามาตอนแรกเป็นอย่างไร เขาก็จะปล่อยให้เป็นแบบนั้น จะไม่หาเหตุผลใดมาหักล้างทดแทนกันทั้งสิ้น 

“กลับห้องกันเถอะค่ะ ฉัน…” รวิพรรณเห็นเขาไม่ได้ตอบอะไร จึงเอ่ยบอกเขาให้กลับห้อง ทว่ายังไม่ทันจะพูดได้ครบประโยคดี ก็ถูกชายหนุ่มเข้ามาประชิดตัว และปิดปากของเธอเอาไว้ด้วยริมฝีปากของเขาเสียก่อน 

ศิวะเริ่มจูบด้วยสัมผัสที่เนิบช้านุ่มนวล ก่อนจะค่อยๆขยับบดคลึงริมฝีปากเร็วขึ้นและแรงขึ้น ดูดซับความหวานที่ยิ่งได้ชิมก็ยิ่งไม่รู้เบื่อ นึกสงสัยใคร่รู้ยิ่งนัก ว่าทำไม…รสจูบที่ปราศจากความรัก มันกลับช่างหอมหวานเหลือเกิน

ครั้นเมื่อจูบหวานชวนซ่านเริ่มทวีความหนักหน่วงขึ้นจนกลายเป็นเร่าร้อนชวนหวาม ซ้ำมือหนายังเนิ่มลูบไล้ไปมายังบั้นท้ายงามที่อยู่ภายใต้ชุดนอนบางเบา รวิพรรณจึงจำต้องหยุดเขาไว้แต่เพียงเท่านั้น 

“ไปนอนเถอะนะคะ พรุ่งนี้ต้องเดินทางกันอีก” รวิพรรณเอ่ยปฏิเสธอย่างนุ่มนวล ความสัมพันธ์ของเธอและเขามันก้าวกระโดดเกินไปแล้ว ต่อแต่นี้ต้องยับยั้งชั่งใจบ้าง เพื่อที่จะไม่ให้เป็นการเสียเปรียบเขาจนเกินไป 

“ก็ได้” ศิวะพยักหน้ารับ จริงอยู่ว่ายังมีเรี่ยวแรงที่จะจับเธอฟาดฟันบนเตียงต่อ ทว่าก็เหนื่อยแล้วเหมือนกัน ไว้พรุ่งนี้ที่เชียงใหม่ ค่อยหาเรื่องเอา…ใจเธอใหม่ก็แล้วกัน 

ห้องรวิพรรณ 

ชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียงกว้าง ขยับกายพลิกไปพลิกมาอยู่หลายที ไม่รู้ว่าเพราะแปลกที่หรือเป็นเพราะเขาไม่เคยนอนค้างคืนร่วมเตียงกับใครแบบนี้กันแน่ เลยทำให้รู้สึกแปลกๆพิกล 

ซึ่งต่างกับหญิงสาวตัวเล็ก ที่มาถึงห้องก็เร่งเปิดแอร์ให้เย็นฉ่ำ ดึงผ้านวมผืนนุ่มมาคลุมตัว พอเอนกายนอนหัวถึงหมอนก็หลับใหลไปอย่างง่ายดาย 

ศิวะมองร่างบอบบางที่ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มก็ถอนหายใจออกมาอย่างนึกหงุดหงิด เธอควรจะมาออดอ้อนเอาอกเอาใจเขาก่อนนอนสักหน่อย ทว่าก็ไม่มีเลย ไม่มีคำบอกฝันดีราตรีสวัสดิ์ ไม่มีกู๊ดไนท์คิส ซ้ำยังนอนหันหลังให้เขา เอาแต่กอดผ้านวมผืนหนาแทนที่จะหันมากอดเขาเสียนี่ คิดแล้วก็ช่างขัดใจ 

“เฮ้อ…” ศิวะถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนจะขยับนอนหันหลังให้เธอบ้าง ข่มตาให้ปิดลงพร้อมกับหาเหตุผลให้กับความหงุดหงิดของตัวเอง 

ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอหรอกนะ เปล่าเลย…ไม่มีสักนิด แค่เขาชอบให้เอาอกเอาใจก็เท่านั้น ดั่งเช่นผู้หญิงทั้งหลายของเขา ที่แม้เขาจะไม่เคยนอนร่วมเตียงค้างคืนด้วย แต่แค่เขาไปนอนด้วยไม่กี่ชั่วโมง พวกเธอทั้งหลายก็ต้องคอยเข้ามาปรนนิบัติพัดวี มาบีบมานวดให้ แต่นี่เธอกลับไม่มีเลย 

“นอนไม่หลับเหรอคะ” รวิพรรณเอ่ยถามขึ้น 

เธอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาตั้งแต่เขาขยับกายพร้อมถอนหายใจฮึดฮัดตั้งแต่ครั้งแรก แต่ว่าเธอก็ยังทำเป็นหลับต่อ เพราะคิดว่าเดี๋ยวเขาคงจะหลับไปเอง ทว่ายังมีครั้งที่สองที่สามตามมา พอทนรำคาญไม่ไหวจึงต้องตัดสินใจเอ่ยถามขึ้น ไม่อย่างนั้นเธอคงจะไม่ได้นอนหลับดีๆเสียที 

“อืม…พอดีผมไม่ค่อยชิน ปกตินอนคนเดียวน่ะครับ”  

“ถ้าอย่างนั้นฉันไปนอนห้องตะวันก็ได้ค่ะ” รวิพรรณบอกพลางจะขยับกายลุกขึ้น แต่ก็ไม่ทันเพราะชายหนุ่มรีบขยับเข้ามาคว้าตัวเธอเอาไว้ก่อน 

“ไม่เป็นไร นอนเถอะ” ศิวะพาเธอให้เอนนอนลงอีกครั้ง 

“ว่าแต่ผมทำคุณตื่นเหรอ”  

“ค่ะ ยุกยิกไปมาแบบนั้น” รวิพรรณตอบตรงๆ ก็เพราะเขาขยับไปมาไม่เลิกเธอถึงตื่นจริงๆนี่หน่า 

“ขอโทษนะ งั้นคุณนอนเถอะ ผมจะไม่พลิกไปพลิกมาแล้ว” ศิวะมองหน้าเธอพลางคลี่ยิ้มเจื่อนๆให้ ก็เล่นตอบออกมาโดยไม่คิดจะพูดให้เขารู้สึกดีเลยสักนิดเดียว

“ไม่เชื่อหรอกค่ะ” รวิพรรณหันไปสบตาชายหนุ่ม ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ แล้วยกแขนเล็กขึ้นกอดเขาเอาไว้ 

“ถ้ากอดไว้แบบนี้ คุณศิจะได้ไม่ต้องดิ้นไงคะ” รวิพรรณผงกศีรษะขึ้น พลางเกยคางไปที่แผงอกกว้าง แล้วส่งยิ้มหวานให้เขา ถึงเวลาปล่อยหมัดเด็ดใส่เขาบ้างแล้ว

“แค่กอดเองเหรอ” ศิวะยกยิ้มน้อยๆ เห็นเธอมาทำทีออเซาะเขาก็อารมณ์ดีขึ้นมานิด แต่คงจะดีกว่านี้มากนัก หากเขาได้มากกว่าอ้อมกอดจากคนตัวเล็ก 

“แค่กอดก่อนนะคะ วันนี้ซันเหนื่อยแล้วจริงๆ วันหน้าซันจะคอยเอาใจคุณศิใหม่นะคะ” รวิพรรณยังทำเสียงหวานใส่ 

“ก็ได้ คราวหน้าค่อยมาเอา...ใจผม” ศิวะพยักหน้ารับ จงใจเว้นวรรคให้ชวนคิดลึก พลางเอื้อมมือมาลูบที่แก้มนวลแผ่วเบา แค่นี้ก็แค่นี้ อย่างน้อยคืนนี้เขาก็คงไม่ต้องคอยนอนกระสับกระส่ายอีกแล้ว 

“กู๊ดไนท์นะคะ” รวิพรรณประทับรอยจูบไปที่หลังฝ่ามือของชายหนุ่ม ก่อนจะเอนกายนอนลง แล้วซบหน้าไปที่อ้อมอกของเขา

“กู๊ดไนท์” ศิวะกระชับกอดคนตัวเล็ก พลางกดจูบไปที่เรือนผมสลวย ก่อนจะหลับตาลงด้วยรอยยิ้มเล็กๆ ที่อย่างน้อยก็ทำให้เธอหันมานอนกอดเขาแทนผ้าห่มได้ในที่สุด 

โดยที่ไม่รู้เลยว่า หญิงสาวที่นอนอยู่ในอ้อมกอดของเขานั้นมีรอยยิ้มที่กว้างกว่า เพราะเธอแน่ใจแล้วว่า ชายหนุ่มคงคิดอะไรกับเธอเข้าเสียแล้ว ชอบให้ขยันเอา...ใจนักเหรอ ได้...รวิพรรณจะจัดให้หลงเลยเชียวล่ะ...



******************************************

มาแล้วค่า^^ ต่างคนต่างจะหลอกให้หลง แต่ไม่รู้ว่าใครจะหลงใครก่อน อิอิ ตามต่อไปนะจ๊ะ

ปล.ช่วงนี้ไรท์อาจมาดึกๆ หรือมาอัพทีละนิดทีละหน่อยบ้าง อย่าว่ากันเลยเนอะ ไรท์งานเพิ่มมากขึ้นจนแทบจะไม่มีเวลาพิมพ์ระหว่างวันเลยจริงๆ แต่หาเวลาได้นิดๆหน่อยๆก็พยายามปั่นมา เพราะไม่อยากมาๆหายๆเหมือนกัน

คิดว่าหลังจบเรื่องนี้คงขอลาพักยาวๆเลยล่ะ ร่างกายเหนื่อยสะสม จนบางทีก็ล้าคิดอะไรไม่ออกเหมือนกัน แต่เรื่องนี้ยังไงก็จะพยายามมา ไม่เทไม่ทิ้งแน่นอนค่า^^ ขอบคุณที่ยังติดตามกันนะคะ รักน๊าาา❤❤❤



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น