พาพราว

:)

ชื่อตอน : บทที่ 3 End Credit | 25%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 626

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2562 18:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 End Credit | 25%
แบบอักษร

บทที่ 3

End Credit

ปิดเทอมใหญ่ หัวใจห่อเหี่ยว

แพรพิชชานอนกลิ้งไปมาบนเตียง เธอตื่นนานแล้วแต่ขี้เกียจลุกไปไหน พอไม่ต้องไปโรงเรียนก็รู้สึกว่างเกินไป ปกติเธอไม่ใช่คนขี้เกียจ ออกจะชอบหาอะไรทำด้วยซ้ำ แต่ทำไมปิดเทอมรอบนี้จึงไม่มีแรงบันดาลใจอะไรเลย

สักพักพู่กันก็โทร. มาเหมือนรู้ว่าเธอกำลังเบื่อๆ เซ็งๆ

“พีชแก ไปเรียนพิเศษกับเจ๊รื่นกัน” พู่กันชวนเสียงสดใส

คนที่ยังอยู่ในชุดนอนมุ่นคิ้ว หน้าอาจารย์รื่นฤดีผุดขึ้นมาในความคิด “ไม่อ้ะ เรียนทำไม แค่เจอที่โรงเรียนก็เบื่อจะตาย”

“ไม่ไปจริงอ้ะ เชื่อดิถ้าแกรู้ว่าบ้านเจ๊แกอยู่ไหนแกต้องอยากไป”

“แล้วอยู่ไหน?”

“อยู่ตรงข้ามบ้านพี่กานต์”

เพียงเท่านั้นเด็กหญิงที่ยังอยู่ในชุดนอนก็ผุดลุกขึ้นนั่ง ตั้งใจฟังรายละเอียดการสมัครเรียนจากเพื่อน วิ่งลงบันไดตึงตังไปหาพ่อ

ทนุธรรมแทบสำลักกาแฟเมื่อได้ฟังคำอ้อนวอนของลูกสาว

“เมานมรึเปล่าลูก”

“นะพ่อ พีชขอไปเรียนนะ อาจารย์เขาสอนดีมากเลย เนี่ย...ปิดเทอม จะได้ใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์ไง” รบเร้าจะเอาให้ได้ตามนิสัย

ยิ่งลูกสาวใช้คำพูดแบบนี้ก็ยิ่งแปลก แต่ก็เลือกที่จะไม่ขัดเพราะเห็นเป็นการดีเสียอีก

...

แล้วตลอดเดือนนั้นแพรพิชชาก็มาเรียนพิเศษทุกวันจันทร์ พุธ ศุกร์ ไม่เคยขาด ไม่เคยสาย ไม่อยากกลับบ้าน อยากนั่งเรียนนานๆ ปล่อยให้บทเรียนจากอาจารย์ไหลผ่านหู รับรู้อยู่ตลอดเวลาว่าท่านสอนอะไร แต่ใจกลับลอยไปอยู่ที่ร้านขายแก๊สฝั่งตรงข้าม

พู่กันเสียสละให้เธอนั่งติดหน้าต่าง เวลาเห็นเอื้อกานต์ออกมาหน้าร้านก็สะกิดกันยิกๆ อยู่สองคนใต้โต๊ะ แอบกรี๊ดในใจ มองพี่เขากลิ้งถังแก๊สไปมาทุกวัน โคตรเท่!

กลายเป็นภาพชินตาไปแล้วเวลาเห็นเขาตั้งใจทำงาน ขยันน่าดู ไม่รู้เธอคิดไปเองไหมแต่อยู่บ้านเขาดูเอาการเอางาน เป็นผู้ใหญ่กว่าตอนเป็นแค่เด็กผู้ชายปอนๆ ในชุดนักเรียนซะอีก ยิ่งตอนที่เขาถือสมุดรายการมายืนคุมคนงานยกถังแก๊สลงจากรถอย่างจริงจังก็ยิ่งน่ามอง

...ประทับใจ

หลังเลิกเรียนวันนี้ ทนุธรรมมารับลูกสาวช้ากว่าทุกวันเนื่องจากติดตรวจงานที่โรงพิมพ์

“พ่อ ที่บ้านเราแก๊สหมดยัง” คำถามแรกของแพรพิชชาทำเอาผู้เป็นพ่องงหนัก

“แก๊สหมดอะไรลูก”

“เปล่า...ก็...

“ก็อะไร” ปรายตามองลูกสาวขณะเริ่มออกรถ

“...ก็ร้านแก๊สตรงนั้นอ้ะ รุ่นพี่ที่โรงเรียนพีชเอง ไว้เรามาช่วยอุดหนุนพี่เขากันเนอะพ่อเนอะ”

“ไม่เนอะ”

“พ่ออ้ะ!”

“มีอะไรจะสารภาพกับพ่อไหมลูกพีช” 

แค่ความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ ของลูกสาวเขาก็สังเกตเห็น

รีบไปโรงเรียนแต่เช้าทุกวัน มีความเป็นผู้หญิงมากขึ้น เริ่มใช้โฟมล้างหน้า ทาครีมบำรุงผิว พิถีพิถันกับการแต่งตัว ไปซูเปอร์มาร์เกตด้วยกันลูกก็จะใช้เวลาเลือกของนานกว่าปกติ

บางครั้งก็มีมุมเหม่อลอยเหมือนเด็กสาว...

“...พีชแอบชอบพี่เขา” เธอไม่อยากมีความลับกับพ่อ

“คนไหน?” ทนุธรรมถามทั้งที่พอเดาได้ ก่อนจะหาซอยกลับรถย้อนไปทางเดิม วนรถผ่านร้านดังกล่าวเพื่อจะไปดูหน้า แค่อยากรู้ว่าคนที่ลูกสาวชอบนั้นเป็นคนแบบไหน

“พ่อๆ คนนี้ๆ” แพรพิชชารีบชี้ให้พ่อมองเมื่อเห็นเอื้อกานต์ขับมอเตอร์ไซค์สวนมาพอดี พี่เขาน่าจะกำลังไปส่งแก๊สที่ไหนสักที่

“ที่ใส่เสื้อสีขาว มอไซค์สีแดงนั่นเหรอ” เขามองไม่ทัน จึงหาทางกลับรถแล้วขับตามไป

“พ่อออ พอแล้ว เดี๋ยวพี่เขารู้” เด็กหญิงเริ่มหวั่นที่พ่อทำเหมือนเล่นสนุก มีลูกบ้าไม่แพ้ใคร

“ก็พ่ออยากเห็นหน้า” ทนุธรรมตามมาจอดขนาบข้างระหว่างติดไฟแดงได้ในที่สุด

แพรพิชชาตัวแข็งทื่อ นั่งนิ่งแทบจมลงไปในเบาะ เมื่อพ่อจัดให้เธอได้ใกล้ชิดกับพี่เขาชนิดที่ห่างกันแค่กระจกรถกั้น แม้แต่จังหวะการกะพริบตาเธอก็รู้สึกว่าตัวเองไม่เป็นธรรมชาติ

“หน่วยก้านดี เอาการเอางาน หล่อพอใช้ได้”

“พ้อออ...” คนเขินจัดปรามเมื่อพ่อวิจารณ์ราวกับดูตัวลูกเขย

ทนุธรรมยิ้มเอ็นดู ขยี้หัวลูกสาวที่นั่งหน้าแดงเหมือนร้อนทั้งที่แอร์ในรถเย็นฉ่ำ ตรงกันข้ามกับอากาศด้านนอกที่ร้อนแดดเปรี้ยงแทบไหม้ ดูได้จากผิวคร้ามแดดของเด็กหนุ่ม  

“ฮื้อ...พ่อ เดี๋ยวเสียทรง”

คนเริ่มเป็นสาวห่วงภาพลักษณ์ทั้งที่รู้ว่าเขาไม่มีทางมองเห็น...




________ t a l k ' s ________  

และใช่ค่ะ! พระเอกเป็นเด็กส่งแก๊สสสส

แง๊นนนน...น...น...






แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น