Monster'M

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ep.12

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 29 เม.ย. 2562 16:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.12
แบบอักษร

หลังจากวันนั้นก็ผ่านมาสามวันแล้ว บรรยากาศภายในดูอึมครึมและหดหู่จนคิมอึดอัดไปด้วย  

"เฮ่อ...."คิมมองไปยังประตูห้องที่ปิดสนิทมาสามวันแล้วด้วยความกังวล 

ตั้งแต่วันนั้นก็ผ่านมาสามวันแล้วที่เจ้านายสั่งให้เขาเฝ้าคนในห้องไว้ ส่วนเจ้าตัวก็หนีหายไปไม่กลับมาดูคนที่เอาแต่ขังตัวเองไว้ในห้องไม่ยอมพูดยอมจา 

แกร๊ก!

 เสียงเปิดประตูห้องเรียกความสนใจจากคิมให้หันไปมอง ร่างบางของเหมยอิงดูผ่ายผอมไปถนัดตา 

"คุณเหมย.."คิมเอ่ยเรียกคนที่เดินเหม่อลอยออกมาด้วยความแปลกใจ 

"........"เหมยอิงเพียงปลายตามองแล้วเดินไปนั่งลงที่หน้าต่าง คิมมองตามคนที่เดินผ่านหน้าเขาไป 

เหมยอิงเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างมองความวุ่นวายของเมืองด้านล่าง 

"พี่ชายเหมยอยู่ที่ไหนหรอคะ"เหมยอิงถามออกมาด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

 "......." 

"บอกเหมยหน่อยได้ไหม...."เหมยอิงหันมามองเขาด้วยสายตาสั่นไหว 

"........"คิมทำได้เพียงก้มหน้าหลบสายตาของคนตรงหน้า 

"คิม....."น้ำเสียงสั่นๆเอ่ยออกมาราวกับขอร้อง 

"พี่ชายของคุณเหมยยังมีชีวิตอยู่ครับ....ผม....บอกได้แค่นี้"ท้ายประโยคเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบา

 "ฮึก ฮึก ขอบคุณ"เหมยอิงเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมา 

คิมเดินหายเข้าไปในครัวก่อนกลับมาพร้อมยกข้าวต้มมาด้วย 

"คุณเหมยควรทานอะไรสักหน่อยน่ะครับ"คิมวางลงตรงหน้าเธอ 

 เหมยอิงหันมามองก่อนเงยหน้ามองเขาก่อนจะตอบออกมาด้วยน้ำเสียงเบาหวิว

 "ไม่หิว.." 

"การที่คุณทรมานตัวเองแบบนี้มันไม่ได้ทำให้พี่ชายของคุณรอดพ้นจากมือเจ้านายผมไปได้หรอกครับ" 

"......." 

"กินสักหน่อยเถอะครับ จะได้มีแรง"

 "........" 

คนตรงหน้ายังคงเหม่อมองออกไปด้านนอกไม่สนใจคำพูดของเขา 

แกร๊ก! 

 ประตูห้องถูกเปิดออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่พึ่งกลับมาพร้อมกับลูกน้องคนสนิท 

คิมก้มหัวให้เจ้านายก่อนจะเดินออกไปด้านนอกพร้อมพี่ชายฝาแฝด 

นิคาร์ลอดมองคนที่ไม่ได้เจอมาหลายวันด้วยความคิดถึง ร่างบางตรงหน้าดูซีดเซียวผิดไปจาก้ดิมมากมาย เขาได้รับรายงานจากคิมตลอดว่าเธอเอาแต่ขังตัวเองในห้องไม่ยอมกินยอมนอน

 "ทำไมไม่กินข้าว" เหมยอิงหันไปมองเขาเล็กน้อยแล้วหันไปสนใจวิวด้านหน้าต่อ

 "......."

 "เหมยอิง"นิคาร์ลอดเรียกคนตรงหน้าเสียงเรียบ 

"........" 

"ตอบ!"น้ำเสียงที่เริ่มแข็งกร้าวขึ้นทำเอาเหมยอิงสะดุ้งเฮือก

 "เหมยไม่หิว" 

"ไม่หิวก็ต้องกิน"นิคาร์ลอดกระชากร่างบางให้ลุกขึ้นเดินไปยังห้องอาหารที่เขาสั่งให้คนเตรียมไว้ก่อนมาที่นี่ 

"ปล่อยน่ะ! เหมยเจ็บ!"เหมยอิงดิ้นขัดขืนแต่ก็สู้แรงคนใจร้ายไม่ได้

 ตุ๊บ! 

ร่างบางถูกเหวี่ยงให้นั่งลงบนเก้าอี้อย่างแรง 

"กิน!"นิคาร์ลอดตวาดสั่งเสียงดัง 

"เหมยไม่กิน! อย่ามายุ่ง! แค่อดข้าวเหมยไม่ตายหรอกคะ"

เหมยอิงหันไปมองเขาด้วยสายตาเกลียดชัง 

"อย่าขัดคำสั่งฉัน!" 

"ทำไม! จะทำอะไรเหมยอีก" 

"เหมยอิง!!"

 "เอาเลย! คุณมันทำได้ทุกอย่างอยู่แล้ว!! อยากทำอะไรก็ทำเลย"เหมยอิงตะโกนใส่หน้าเขาด้วยเสียงสั่นเครือ

"อย่าท้าฉันน่ะเหมยอิง!"นิคาร์ลอดกัดฟันสะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้อย่างสุดความสามารถ เหมยอิงมองคนตรงหน้าด้วยสายตาพร่าเลือนด้วยน้ำตาที่กำลังคลอ มองเขาที่พยายามอดกลั้นอารมณ์

 "พี่เหมินเทียนอยู่ที่ไหน" 

"ฉันสั่งให้กินข้าว!"

 "คุณเอาพี่ชายของเหมยไปไว้ที่ไหน"เหมยอิงเข้าไปทุบตีเขาด้วยความโกรธ 

"หยุด! หยุดน่ะเหมยอิง!"นิคาร์ลอดเอามือปัดป้องแล้วรวบมือบางทั้งสองข้างมาจับไว้ 

"ปล่อยน่ะ อย่ามาแตะต้องตัวเหมย!!"เหมยอิงสะบัดมือที่โดนเขาจับไว้

 "เงียบ!"นิคาร์ลอดตวาดเสียงดังอีกครั้งจนคนตัวเล็กหยุดดิ้น 

"ฮึก ฮึก "เธอมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ 

"กินข้าว! ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน"นิคาร์ลอดสั่งเสียงลอดไรฟันอย่างใจเย็น

 "อยากให้เหมยกินใช่ไหม ได้!"เหมยอิงสะบัดมือที่โดนเขาจับไว้จนหลุดก่อนหันไปมองอาหารมากมายตรงหน้า 

 ครืดดด เคร้ง เพล้ง!! 

เหมยอิงใช้มือกวาดข้าวของทุกอย่างตรงหน้าลงพื้นด้วยความโกรธเกรี้ยว เศษกระเบื้องบาดมือเล็กจนเลือดใหล 

"คุณเหมย!"เคนและคิมวิ่งเข้ามาสภาพโต๊ะอาหารและจานมากมายที่หล่นกระจัดกระจาย 

ทั้งคู่ต่างหันไปมองเจ้านายของตนด้วยความหวาดหวั่น 

"พอใจหรือยังค่ะ"เธอมองเขาด้วยสายตาท้าทาย 

ผึง! 

เส้นความอดทนของนิคาร์ลอดขาดสะบั้นทันที "เหมยอิง!!"เขากระชากมือร่างบางเข้าหาตัวด้วยความโกรธจัด

 "........"เหมยอิงเม้มปากแน่นมองไร้ความหวาดกลัว

 "ดี! ดีมาก!" 

"เคน!" 

"ครับ"เคนตอบรับอย่างรู้งาน เขาเดินไปเปิดทีวีจอยักษ์ตรงหน้าเจ้านาย  

พรึบ! 

ภาพชายคนหนึ่งที่โดนมัดติดกับเก้าอี้โดยมีคนยืนล้อมรอบเอาไว้ 

"พี่เหมินเทียน!"เหมยอิงมองพี่ชายของตนด้วยความตกใจ 

"คุณทำอะไรเขา คนใจร้าย!! คุณทำได้ยังไง"เหมยอิงถามเขาทั้งน้ำตา

 "หุบปาก! แล้วอย่าหาว่าฉันใจร้าย!!"นิคาร์ลอดบีบแขนคนตัวเล็กจนแทบแหลกคามือ 

"เคน!"

"ครับ"เคนกดโทรศัพท์แล้วยื่นให้เจ้านาย 

"คุณจะทำอะไร"เหมยอิงถามเขาอย่างร้อนรน นิคาร์ลอดมองเธอด้วยสายตาเย็นชา

 "จัดการ"น้ำเสียงเรียบเฉยเอ่ยสั่งเสียงเย็น 

ตุ๊บ! พลั๊ก! อ้ากกก

 "ไม่!!! "เหมยอิงมองพี่ชายของตนที่ถูกคนที่ยืนล้อมรอบต่อยไปมาด้วยความหวาดกลัว 

"ดูผลจากการที่เธอขัดคำสั่งของฉัน"

 "ไม่! พอแล้ว ฮือ ฮือ พอได้แล้ว"เหมยอิงจับแขนของเขาไว้เพื่อขอให้เขาหยุด เธอร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวด มองพี่ชายที่ถูกทำร้ายด้วยความเสียใจ ที่ทำให้เขาต้องโดนกระทำ  นิคาร์ลอดภาพตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา

 "ฮึก ฮือ พอเถอะ ได้โปรด เหมยยอมแล้ว ยอมทุกอย่าง ฮือ ฮือ อย่าทำเขา อย่าทำ" เหมยอิงทรุดลงกอดขาเขาเอาไว้พร่ำขอร้องเขาซ้ำไปซ้ำมา 

"พอ! "นิคาร์ลอดสั่งจบก็ยื่นโทรศัพท์คืนให้เคนแล้วก้มลงเชยคางมลของคนที่ร้องไห้อย่างหนักขึ้นมา เช็ดน้ำตาที่เปื้อนดวงหน้าสวยออก 

"เหมยขอโทษ อย่าทำแบบนี้ ฮึก ฮือ ปล่อยพี่ชายเหมยไปเถอะนะคะ ฮึก ฮือ ฮือ"เหมยอิงมองคนตรงหน้าด้วยสายตาอ้อนวอน 

"อย่าดื้อกับฉันอีก"นิคาร์ลอกเอ่ยออกมาเสียงเรียบ

 "ฮึก ฮึก "เหมยอิงพยักหน้ารับ 

"นิ่งซะ"นิคาร์ลอดดึงเธอมากอด เหมยอิงยิ่งร้องไห้ออกมาอย่างหนัก หัวใจดวงน้อยสั่นไหว แม้ปากจะบอกว่าเกลียดแค่ไหนแต่หัวใจกลับยังรักมากมายเหลือเกิน 

"ทำไม ทำไมทุกอย่างถึงเป็นแบบนี้ ทำไม ทำไมคุณใจร้ายกับเหมยแบบนี้ ฮือ ฮือ คนใจร้าย"เหมยอิงปล่อยโฮร้องไห้ในอ้อมแขนของเขาด้วยความรู้สึกที่ตีกันจนเธอเจ็บไปหมด เธอไม่สนใจมือบางที่โดนบาดจนเลือดไหลไม่หยุดแผลแค่นี้เจ็บไม่ได้ซักเสี้ยวหนึ่งที่ใจดวงนี้เจ็บด้วยซ้ำ

มาแล้ววว คิดถึงกันไหมมมม ไรท์คิดถึ๊งงงงงงงงคิดถึง คิดถึงรีดมากๆ หนีหายไปเลียแผลใจมาจ้าา5555+ ขอบคุณทุกๆกำลังใจที่ส่งมานะคะไรท์รับรู้และได้อ่านทุกๆกำลังใจแล้วค่ะ ขอบคุณมากๆที่อยู่ข้างๆกัน จะกลับมาตอบแทนด้วยการอัพนิยายนะคะ ขอบคุณน่าาาาาาา. รักๆรีด

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น