ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 20

คำค้น : เสี่ยหลง ต้นน้ำ หลงน้ำ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.8k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 29 เม.ย. 2562 12:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20
แบบอักษร

​#20

@ห้องทำงาน

จินเฟิง : เคาะห้องก่อนเดินเข้ามา “เฮียให้คนไปตามผมมามีอะไรรึเปล่า?” ยิ้ม

เฟยหลง : “จำได้ไหมว่านายเคยบ่นว่าอยากแยกบ้านไปอยู่คนเดียว?”

จินเฟิง : “จำได้สิ จำได้แม่นด้วยว่าเราทะเลาะกันหนักมากเพราะเฮียไม่ยอม ตอนนั้นถือเป็นการที่เราทะเลาะกันหนักที่สุดเลยมั้ง” หัวเราะ “เฮียถามถึงเรื่องนี้ทำไมเหรอ?”

เฟยหลง : “...อาเฟิง นายรู้ใช่ไหมว่าฉันรักนายมาก เพื่อน้องชายฉันยอมให้หลายอย่างถึงแม้ว่าฉันไม่เห็นด้วย”

จินเฟิง : นิ่งไป “เฮียมีอะไรรึเปล่า ทำไมหน้าเครียดเชียว”

เฟยหลง : ถอนหายใจ “ฉันขอพูดตรงๆ นะอาเฟิง ฉันไม่ไว้ใจพ่อบ้านของนาย”

จินเฟิง : “ไมค์ไปทำอะไรให้พี่ไม่พอใจอีกแล้วเหรอ?”

เฟยหลง : “มันไม่ได้ทำให้ฉันไม่พอใจ แต่มันทำให้ฉันโกรธ โกรธที่มันมาแตะต้องต้นน้ำ”

จินเฟิง : “ไมค์ทำร้ายต้นน้ำหรอ?” เบิกตากว้าง

เฟยหลง : “มันไม่ได้ทำร้ายร่างกาย แต่มันทำร้ายจิตใจ ทั้งทำลายอาหารที่ต้นน้ำทำ เป่าหูต้นน้ำใส่ร้ายฉัน สร้างสถานการณ์ให้ต้นน้ำเข้าใจผิด เพื่อให้ต้นน้ำเกลียดฉัน และหนีไปจากฉัน”

จินเฟิง : นิ่ง สีหน้าหมองลง ‘นายทำถึงขนาดนี้เพื่ออะไรไมค์?’

เฟยหลง : “ที่ผ่านมาไม่ว่ามันจะเข้ามายุ่งวุ่นวายอะไรกับฉัน ฉันยังทนได้เพราะเห็นแก่นายที่รักมันมาก แต่ตอนนี้มันแตะต้องต้นน้ำ ซึ่งฉันยอมไม่ได้”

จินเฟิง : มองเฟยหลงที่ตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ “ผมเข้าใจแล้วเฮีย เป็นผมถ้ามีใครมาแตะต้องคนที่ผมรักผมก็คงเลือกทำแบบเฮียนั่นแหละ” ยิ้มเศร้า

เฟยหลง : มองน้องชาย “ฉันไม่ได้อยาให้นายไป เราเหลือกันอยู่แค่ 2 คนพี่น้อง”

จินเฟิง : “ผมรู้ แต่ถ้าผมกับไมค์ยังอยู่ที่นี่ บ้านคงไม่สงบสุข สู้แยกกันอยู่ คิดถึงค่อยโทรหาหรือมาหา น่าจะสบายใจกันมากกว่าทั้ง 2 ฝ่าย อันที่จริงผมอยากไปตั้งนานแล้ว เฮียนั่นแหละไม่ยอมให้ผมไป ได้โอกาสแล้วก็อย่ารั้งผมไว้อีกเลย”

เฟยหลง : ยิ้มบาง “แล้วนายอยากไปที่ไหนล่ะ?”

จินเฟิง : “อืมมม ผมชอบทะเล ขอที่ภูเก็ตก็แล้วกัน ถือเป็นของขวัญวันครบรอบ 5 ปีของผมกับไมค์ด้วย”

เฟยหลง : “งั้นที่ดินของภูเก็ตฉันยกให้นายทั้งหมด เป็นของขวัญและของชดเชยที่ฉันทำให้นายต้องแยกตัวไป”

จินเฟิง : “ชดเชยที่เฮียกักอิสระของผมไว้มานานดีกว่า ผมต้องขอบคุณเฮียด้วยซ้ำ เฮียไม่รู้หรอกว่าผมอยากทำอะไรกับที่ดินผืนนั้นบ้าง แล้วผมก็รับรองเลยว่าไมค์ไม่มีทางมายุ่งวุ่นวายกับเฮียและพ่อบ้านตัวน้อยของเฮียอีกแน่”

เฟยหลง : “ขอบใจนะอาเฟิง ฉันโชคดีที่มีนายเป็นน้อง”

จิงเฟิง : “ผมก็โชคดีที่มีเฮียเป็นพี่ชาย” ยิ้ม “อ่อ! แล้วจนกว่าต้นน้ำจะบรรลุนิติภาวะเฮียต้องอดกลั้นไว้นะ อย่าตบะแตกไปก่อนเชียว ไม่งั้นผมนี่แหละจะโทรแจ้งจับเฮียข้อหาพรากผู้เยาว์” หัวเราะ

เฟยหลง : “ฉันอดทนอยู่น่ะ นายเองก็เหมือนกัน ล่ามหมาของนายไว้ให้ดีๆ อย่าให้มาลอบกัดฉันหรือต้นน้ำได้อีก”

จินเฟิง : “คราวนี้ผมจะใส่ตะกร้อครอบปากไว้เลย เฮียก็เตรียมตัวมีเมียที่ชื่อต้นน้ำได้เลย” ยิ้ม เดินออกจากห้องไป

เฟยหลง : ยิ้ม มองประตูที่ปิดลงก่อนรอยยิ้มจะหายไป “จริงที่ฉันทำอะไรนายไม่ได้ แต่ไม่ใช่กับอาเฟิง มึงผิดเองที่กล้ามาแตะต้องว่าที่นายหญิงแห่งตระกูลลี่” สายตาดุดัน

.

20.45 น. @ห้องนอนเฟยหลง

ต้นน้ำ : “เอ๋! เฮียเฟิงกับพี่ไมค์จะย้ายออกเหรอครับ? ทำไมล่ะ? หรือต้นน้ำทำอะไนผิดไปรึเปล่า?” สีหน้ากังวล

เฟยหลง : ลูบหัวเด็กนอนที่นอนซุกอก “เปล่า ไม่ใช่ความผิดนายหรอก อาเฟิงเขาอยากแยกบ้านอยู่มานานแล้ว พอดีเห็นว่าโอกาสเหมาะฉันก็เลยให้เขาแยกไป”

ต้นน้ำ : “โอกาสอะไรเหรอครับ?”

เฟยหลง : “โอกาสครบรอบ 5 ปีที่พวกเขาคบกันน่ะ”

ต้นน้ำ : “คบกัน? คบแบบคนรักน่ะเหรอครับ?” เงยหน้าถาม เฟยหลงพยักหน้า “หาาาาา ผมนึกว่าพวกเขาเป็นเจ้านายกับพ่อบบ้านที่สนิทกันเฉยๆ ซะอีก ไม่คิดเลยว่าพวกเขา...อ๊ะ”

เฟยหลง : ฟัดแก้มฟอดใหญ่ “ฟอดดด ลงโทษที่แทนตัวองว่าผม” ยิ้มร้าย ‘ถือว่าชดใช้ที่ช้อนตามอฉันเมื่อกี๊ด้วย เกือบตบะแตกแล้วไหมล่ะ’

ต้นน้ำ : “งื้อออ ต้นน้ำนอนแล้ว” หน้าแดง หลบสายตา นอนซุกอกแกร่งหนี

เฟยหลง : ยกยิ้มชอบใจ กดจูบกลุ่มผมนุ่ม ‘ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะปกป้องนายเอง’

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}