พราวนภา/เนตรอัปสรา/มณีหยาดฟ้า

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เเบบนี้ก็ได้เหรอ (100%)...ลงโทษ+เอาเเล้วไง!!!

ชื่อตอน : เเบบนี้ก็ได้เหรอ (100%)...ลงโทษ+เอาเเล้วไง!!!

คำค้น : รักโคตรร้าย ผู้ชายฮาร์ดคอร์ ,ป๋าพงษ์ , หมอครีม ,แอบรัก

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.9k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 29 เม.ย. 2562 10:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เเบบนี้ก็ได้เหรอ (100%)...ลงโทษ+เอาเเล้วไง!!!
แบบอักษร


                        ประกาศด่วน!!!       

          E-BOOK รักโคตรร้าย ผู้ชายฮาร์ดคอร์ วางขายใน MEB แล้วนะคะ ราคา 299 บาท เอฝากด้วยจ้า  ตามไปสอยอย่างด่วนๆ โลดจ้า ^^



“เอาของฉันคืนมานะ”

พอจะถึงตัวคนที่จงใจยั่วโมโหก็เดินหนี ทนไม่ไหวคิริมาก็กดเสียงต่ำคล้ายออกคำสั่งในฐานะเจ้านาย แต่นอกจากจะไม่สะทกสะท้านแล้วพ่อคุณยังไหวไหล่กว้างเบาๆ       

“ถ้าอยากได้ก็มา ‘เอา’ กับผม”

เอา!

เอากาแฟ หรือเอาอะไร

วาจาที่เหมือนเจ้าตัวจงใจเน้นย้ำเฉพาะคำผิดที่ให้คิดลึกทำให้ใบหน้างามร้อนวาบ ก่อนจะเม้มปากนิดๆ แล้วเชิดหน้าเอ่ยด้วยท่าทางเย่อหยิ่งไว้ตัว      

“ฉันไปซื้อใหม่ก็ได้”

“ถ้าไปซื้อใหม่ คุณก็ต้องไปเข้าคิวใหม่ รอนานนะคุณ ช่วงบ่ายคุณมีประชุมไม่ใช่เหรอ เอ๋…ผู้บริหารเข้าห้องประชุมสายเพราะรอกาแฟนี่ลูกน้องจะรู้สึกยังไงนะ”   

จอมวายร้ายที่ถือกาแฟของเธออยู่ลอยหน้าเอ่ยด้วยท่าทางอารมณ์ดี ขณะแกว่งแก้วกาแฟล่อตาล่อใจด้วยท่าทางน่าหมั่นไส้ จนเธออยากจะกระโจนเข้าไปประทุษร้ายใจแทบขาด       

“รู้สึกอยากชกหน้าคุณมั้ง” คิริมาเค้นเสียงลอดไรฟัน ท่าทางเดือดดาลแต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะต้องวางมาดผู้บริหารต่อสายตาของคนที่อยู่บริเวณนั้น ทำให้เขายิ่งนึกสนุก  

“แน่จริงก็ชกเลยสิ ไม่ต้องแค่ ‘อยาก’ หรอก เพราะอยากแล้วไม่ได้ทำคง ‘ค้าง’ น่าดู” หลังจากก้มลงมาหา เขาก็ลอยหน้าท้าทาย วาจายียวนกวนประสาทที่ส่อไปทางสองแง่สามง่ามทำให้คนฟังทำหน้าไม่ถูก       

“ถอยออกไป อย่าเข้ามาใกล้ฉัน” เสียงหวานละล่ำละลักบอกด้วยท่าทางตื่นๆ แต่ก็พยายามเก็บอาการ เอนตัวหนีจากใบหน้าหล่อลากไส้ที่ตั้งใจโน้มลงมาหา  

“อายอะไร มากกว่านี้เราก็เคย ‘ทำ’ กันมาแล้ว” วาจาซื่อๆ แต่แฝงความหมายกินนัยลึกซึ้งเรียกรอยเลือดฝาดให้ผุดขึ้นตรงซีกแก้มเนียนทั้งสองข้าง

“ไม่ยักรู้ว่าคุณนิยมของใหญ่” ท่าทางพยายามอดกลั้นกับการยั่วแหย่ทำให้มุมปากหยักยกขึ้นเล็กน้อย แล้วเปิดประเด็นที่ทำให้คิ้วงามขมวดมุ่น  

“อะไร?”

“ก็ฝรั่งไงของใหญ่ แต่จะว่าไปมันอาจจะเล็กกว่าของผมก็ได้” คนหน้าไม่อายเอ่ยออกมาโต้งๆ อย่างไม่คิดว่าผู้ที่เดินผ่านไปมาจะบังเอิญได้ยินเข้า  

“ทุเรศ! หน้าไม่อาย! คนลามก!” คิริมากดเสียงต่ำประณาม พยายามปั้นหน้าให้ราบเรียบไร้ความรู้สึก บอกตัวเองว่าทำยังไงก็ได้ให้คนอื่นคิดว่าเขากับเธอแค่คุยกันปกติ   

“เอ้า…ผมหมายถึง ‘แขน’ ต่างหากล่ะ คิดไปถึงไหนเนี่ยแม่คุณ” เขาจงใจโน้มลงมากระซิบพร้อมยกแขนพรึ่บประกอบจนเธอผงะ ก่อนจะเย้าหน้าตายได้ชวนหมั่นไส้  

“แอบหื่นจิตเหมือนกันนะเนี่ย”

“คุณนั่นแหละที่หื่นจิต หมอโรคจิต คิดแต่เรื่องลามก”   

“ผมก็เป็นทุกอย่างที่คุณยกย่องนั่นแหละ รวมทั้งเป็น ‘ผัว’ คุณด้วย” วาจาเน้นย้ำในท้ายประโยคทำให้คิริมาแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี         

“คุณไม่ใช่ผัวฉัน” เธอกดเสียงต่ำ ตัวสั่นเทิ้มด้วยความกรุ่นโกรธสุดฤทธิ์ ทนไม่ไหวก็ผลักอกกว้างแรงๆ แล้วเดินลิ่วไปทางบันได แต่ช่างเป็นอะไรที่คิดผิดอย่างมหันต์   

“ก็ไม่ได้อยากเป็นนักหรอก แต่ทำยังไงได้ ผมพลาดท่าโดนคุณจับปล้ำแล้วนี่” ยังไม่ทันจะขาดคำคนหน้าไม่อายก็จัดการลากเธอไปยังห้องหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ

“ฉันไม่ได้ทำอะไรบ้าๆ อย่างที่คุณว่า”

คิริมาเชิดหน้าปฏิเสธเสียงแข็งๆ แล้วตั้งท่าจะก้าวออกจากห้อง เพราะการอยู่ในที่รโหฐานกับเขาสองต่อสองย่อมไม่ปลอดภัยแน่ แต่ก็ไปไหนไม่ได้เพราะร่างใหญ่มายืนดักหน้าเอาไว้  

“คุณทำมากกว่านั้นเสียด้วยซ้ำ” เขาเอ่ยหน้าตาย ทว่าแววตากลับไหวระริกเต็มไปด้วยความขบขันแกมกระเซ้าเย้าแหย่ และนั่นก็ทำให้คนโดนล้อทั้งโกรธทั้งอาย    

“ฉันไม่ได้…”

“หรือคุณจะปฏิเสธว่าไม่ได้ยั่ว ลวนลาม และจับผมทำผัว”

เขาลอยหน้าแทรกขึ้นอย่างฉะฉาน และวาจาชวนกระดากอายนั้นก็ทำให้ใบหน้างามร้อนวาบ คิริมากำหมัดตัวสั่นเทิ้ม พุ่งเข้าไปผลักอกแกร่งแรงๆ ส่งผลให้กาแฟที่พงษ์สวัสดิ์ถืออยู่กระฉอกออกมาราดรดเสื้อของเขาเต็มๆ ก่อนที่แก้วกาแฟจะหล่นลงกระทบพื้นเพราะคนถือไม่ทันตั้งตัว               

ถึงเธอจะเป็นหมอ มีความอดทนเป็นเลิศ แต่เธอก็เป็นคน อารมณ์มีขีดจำกัด และเวลาโกรธมากๆ ก็จะสติแตกจนแสดงด้านมืดออกมาไม่ต่างจากคนอื่น ซึ่งครั้งนี้มันเหลืออดจริงๆ   

“เมื่อกี้สำหรับคำพูดพล่อยๆ ของคุณ”

คิริมาเค้นเสียงใส่คนที่เสื้อเลอะไปด้วยคราบกาแฟ ก่อนจะพุ่งไปยังประตู ทว่าชั่วเสี้ยวนาทีก็ต้องหลุดอุทานเสียงหลงเมื่ออีกฝ่ายตามมากระชากเอาไว้         

“ทำแสบไว้ แล้วคิดจะหนีไปง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ”

พงษ์สวัสดิ์เค้นเสียงลอดไรฟันชิดกลีบปากสั่นระริก ครั้นเขาจะก้มลงมาลงโทษเธอก็เบี่ยงหน้าหลบ เขากลอกตาขึ้นฟ้าด้วยความหงุดหงิดงุ่นง่าน แต่คิริมากลับคิดว่าอีกฝ่ายยอมรามือจึงตั้งใจจะดิ้นรนให้หลุดพ้นจากคนกักขฬะ ทว่ากลับต้องสะดุ้งเฮือกทำหน้าตื่นเมื่อถูกกระชากเข้าประชิดตัวมากขึ้น        

“นี่สำหรับที่คุณยิ้มเรี่ยราด ไม่รู้จักวางมาดให้สมกับตำแหน่งท่านรองผู้อำนวยการ”

จอมวายร้ายเอ่ยเสียงเข้ม ก่อนจะโฉบปากลงมาบดขยี้ปากอิ่มอย่างดุดันชนิดที่คนถูกกระทำไม่ทันได้ตั้งตัว พอเธอจะต่อต้านเขาก็รวบมือเรียวทั้งสองข้างไปไพล่หลัง แล้วบังคับจูบตามอำเภอใจ ยิ่งคิดถึงวินาทีที่เธอหันไปยิ้มและพูดคุยอย่างเป็นกันเองกับไอ้หมออินเทิร์นหน้าอ่อนปากหยักก็ยิ่งป้อนจูบร้อนแรงเป็นการลงโทษ แล้วไหนจะยังไอ้ฝรั่งขี้นกที่เธอยอมให้มันเข้าถึงเนื้อถึงตัวได้อย่างง่ายดายนั่นอีก            

“นี่สำหรับที่คุณปากแข็ง ไม่ยอมบอกว่าแม่ผมอยู่ที่ไหน”

คนที่เพิ่งละปากห่างไปเพียงนิดกลับมาบดเคล้าปากเจ่ออย่างเอาแต่ใจอีกครา โดยไม่สนการดิ้นอึกอักและเบี่ยงหน้าหลบเลี่ยง จูบแล้วจูบเล่าจนเธออ่อนระทวย หัวใจเต้นกระหน่ำรุนแรง แข้งขาอ่อนเปลี้ย มิหนำซ้ำยังเผลอไปหลงละเมอจูบตอบเขาอย่างน่ากระดากอายเป็นที่สุด          

“และนี่สำหรับค่าซักเสื้อของผม”  

ขาดคำพ่อคนช่างสรรหาข้ออ้างในการเอารัดเอาเปรียบเธออย่างหน้าด้านๆ ก็ก้มลงประกบปากเจ่อ คราวนี้เขาบดเคล้าอย่างอ้อยอิ่งแกมลวงล่อให้คนไม่ประสาหลงเพริด ครั้นคิริมาอารมณ์เตลิดเผยอปากตอบสนองพ่อคนเจ้าเล่ห์ก็สอดแทรกเรียวลิ้นร้ายกาจเข้ามาล้วงชิมความหวานล้ำจากกระพุ้งแก้มนุ่ม มือกระด้างเคลื่อนมาประคองท้ายทอยของเธอให้แหงนเงยขึ้นรับจูบอย่างถนัดถนี่ จากนั้นก็ดูดดึงปากอิ่มอย่างเอาแต่ใจ ยิ่งเธอยื่นลิ้นน้อยออกมาตวัดพันกับลิ้นสากเขาก็ยิ่งบดขยี้ปากหวานอย่างย่ามใจ จูบเอาๆ ประหนึ่งไม่เคยดูดปากกับสาวใดมาก่อน กระทั่งเธอทำท่าเหมือนจะหมดสิ้นลมหายใจเขาถึงได้ยอมผละห่างอย่างอ้อยอิ่ง                 

กว่าพงษ์สวัสดิ์จะเก็บค่าเสียหายอย่างครบถ้วนชนิดไม่มีตกหล่นตามแบบฉบับคนเขี้ยวลากดินคิริมาก็แทบหัวใจวายตา แข้งขาอ่อนแรง ร่างกายอ่อนระทวยจนแทบจะลงไปกองกับพื้นให้ขายหน้า หากเขาไม่เข้ามาโอบประคองเอาไว้ ลูบหลังลูบไหล่คล้ายปลอบประโลม  แต่ยังไม่วายขู่สำทับ     

“ถ้ากล้ายิ้มและเข้าใกล้ผู้ชายคนอื่นอีกเจอดีแน่”

เขาจ้องหน้างามอย่างคาดโทษ แล้วเดินจากไปพร้อมเสียงกลั้วหัวเราะ ครั้นเธอทำท่าฮึดฮัดจะกระโจนเข้าไปฟาดเขาก็เอียงแก้มให้ แล้วเอ่ยเสียงเนิบนาบว่าหนึ่งตบแลกกับหนึ่งจูบแบบแลกลิ้นกันนัว เท่านั้นแหละคิริมาก็รีบผงะถอยห่าง ลดมือลงกำเป็นหมัดแนบข้างลำตัวด้วยความคับข้องใจ               


คิริมามีนัดกับคริสเตียนในตอนสายของวันหยุดนักขัตฤกษ์ หลังจากไปทำบุญที่วัดกับครอบครัวอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา โดยนางปรางทิพย์ไม่ลืมที่จะพาไปไหว้เจดีย์บรรจุอัฐิของพ่อกับแม่แท้ๆ ของเธอ ซึ่งเอาบางส่วนมาเก็บไว้ที่เชียงใหม่ หลังจากนั้นคิริมาก็บึ่งรถมายังร้านอาหารที่ได้นัดหมายกับเพื่อนซี้เอาไว้                

ยังไม่ทันจะได้ก้าวขาลงจากรถเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าซึ่งวางอยู่บนเบาะข้างๆ ก็ดังขึ้นเสียก่อน คุณหมอสาวรับสายจากพยาบาลพิเศษซึ่งโทรมารายงานเรื่องของนางกรองแก้ว ว่าอีกฝ่ายพยายามจะหาทางหนีออกจากห้องผู้ป่วย และร้องหาแต่ลูกชายท่าเดียว พอทางนั้นแจ้งมาว่าคนไข้เริ่มสงบลงแล้วคิริมาก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะบอกผู้ที่โทรมาว่าช่วงบ่ายเธอจะเข้าไปดูคนไข้พิเศษของเธอ               

ล็อกรถเสร็จคิริมาก็เดินมุ่งหน้าออกจากโซนจอดรถ เพราะเมื่อกี้คริสเตียนเพิ่งส่งข้อความมาบอกว่ากำลังจะถึง ให้เข้าไปนั่งข้างในและสั่งอะไรเย็นๆ ดื่มรอได้เลย    

ระหว่างที่กำลังก้าวไปข้างหน้าคิริมาก็เห็นวาสินี กิรณา และสาวสวยเซ็กซี่อีกคน เดินเรียงแถวหน้ากระดานกันมา แว่บแรกที่เห็นหน้ารายหลังนั้นเธอรู้สึกรังเกียจ ไม่อยากเข้าใกล้ และเจ็บปวดที่หน้าอกด้านซ้ายอย่างน่าประหลาด ทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันเป็นการส่วนตัวมาก่อน  

คลับคล้ายคลับคลาว่าหล่อนจะเป็นคนเดียวกับที่เคยโผเข้ากอดพงษ์สวัสดิ์ที่โรงพยาบาล แต่ก็ไม่แน่ใจเพราะวันนั้นเธอไม่ได้สนใจอีกฝ่ายมากนัก และถ้าจำไม่ผิดหล่อนคือหนึ่งในผู้ประกวดเวทีเฟ้นหานางแบบหน้าใหม่ที่เพิ่งจบไปเมื่อไม่นานมานี้ ที่รู้เพราะมารดาของเธอเป็นแฟนคลับรายการตัวยง แต่นางปรางทิพย์ไม่ได้เชียร์สาวสวยตรงหน้า โดยให้เหตุผลว่าสวยก็ไม่สวย ผอมจนเหมือนทั้งเนื้อทั้งตัวมีแต่กระดูกกับหัว               

ความคิดของคิริมาพลันหยุดลงเมื่อหางตาแลเห็นพิชญะเดินไปยังรถที่จอดอยู่ไม่ไกล พอดึงสายตากลับมาก็ต้องสะดุ้งเฮือกสุดตัว แม่นางแบบสาวชนเธอเข้าจังๆ จนแทบล้มหัวคะมำ แต่ดีที่ยังทรงตัวเอาไว้ได้ ซึ่งนอกจากจะไม่ขอโทษแล้วอีกฝ่ายยังจงใจถอยไปยืนกอดอกมองหน้าเธออย่างท้าทาย โดยมีกิรณาและวาสินีเคลื่อนมายืบขนาบข้างพร้อมยิ้มอย่างสะใจ ก่อนที่น้ำเสียงเยาะหยันจะถูกพ่นออกมาจากปากสีแดงสด           

“โทษทีนะ เมื่อกี้ไม่เห็นน่ะ นึกว่าชนหมา”


อิอิ…อิป๋านี่มันหาโอกาสเอารัดเอาเปรียบเมียตลอดๆ และแล้วหนูครีมก็ปะทะกับยัยพิมมี่จังๆ ว่าแต่จะเกิดอะไรขึ้น จะมีเหตุการณ์สามรุมหนึ่งหรือไม่ หรือจะมีใครมาช่วยหนูครีมหรือเปล่า อิป๋าจะโผล่มาไหม ให้ไปตามลุ้นต่อในตอนหน้าจ้า เอ้า…ใครรออยู่เม้นท์มาแสดงตัวอย่างด่วนๆ จ้า ถ้ามาเยอะเย็นนี้จะมาลงให้อีกตอน ถ้าน้อยก็อาจจะขอพักยาวเพราะไม่สบายเเละติดธุระที่จำเป็นต้องไปทำหลายอย่างจ้า^^ 

###ปล.สำหรับใครที่บอกเรื่องยืด ก็ต้องขออภัยด้วยนะคะ เนื้อเรื่องมันปูมาอย่างนี้จ้า และเรื่องเอเน้นแต่พระนางเป็นหลัก ไม่ได้เน้นตัวร้าย เพราะเอคิดว่าจะทำให้นิยายเครียด อีกอย่างก็ไม่ได้รวบรัดเพราะเป็นนิยายยาวจ้า แต่จะค่อยๆ คลายปมให้นะคะ คืออ่านคอมเม้นท์แล้วก็เครียด อยากให้ได้อย่างใจทุกคนแต่ก็เขียนไปแล้ว แก้ไม่ได้แล้วจ้า ใครที่ยังตามอ่าน ใครที่ชอบแบบนี้อยู่แล้ว ก็เม้นท์มาให้กำลังใจกันบ้างนะคะ ^^

         E-BOOK รักโคตรร้าย ผู้ชายฮาร์ดคอร์ วางขายใน MEB แล้วนะคะ ราคา 299 บาท เอฝากด้วยจ้า  ตามไปสอยอย่างด่วนๆ โลดจ้า ^^




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น