ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 19

คำค้น : เสี่ยหลง ต้นน้ำ หลงน้ำ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 29 เม.ย. 2562 07:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19
แบบอักษร

​#19

17.30 น.

ใบเตย : “น้ำว่างไหม มาช่วยระบายสีตรงนี้หน่อยสิ”

ต้นน้ำ : “โอเค” วางมือจากกระดาษสี เดินมาช่วยระบายสีป้าย

ชิน : เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม “น้องน้ำครับ พี่ซื้อขนมมาให้แล้ว” ชูถุง

ต้นน้ำ : หันมอง ยิ้ม “พี่ชิน ขอบคุณนะครับ” ลุกขึ้น ยกมือไหว้ก่อนรับมา

ชิน : “มีอะไรให้พี่ช่วยไหม?”

ต้นน้ำ : “พี่ชินไม่มีซ้อมบอลเหรอครับ? ทางนี้ให้พวกผมจัดการเถอะ” ยิ้ม

ชิน : “บอลซ้อมจนเหนื่อยแล้ว รอทำอะไรเบาๆ ให้หายเหนื่อยบ้างเถอะ ระบายสีกันอยู่สินะ เดี๋ยวพี่ช่วย” นั่งลง หยิบแปรงมาระบายสี

ต้นน้ำ : นั่งลงข้างๆ “ผมแบ่งเพื่อนๆ ได้ไหมครับ”

ชิน : “ได้สิ” ยิ้ม

ต้นน้ำ : ยิ้มตอบ แบ่งขนมให้เพื่อนๆ กิน

.

เหล่านักเรียนช่วยกันทำหน้าที่ของตัวเองจนเวลาผ่านไป พระอาทิตย์เริ่มเคลื่อนคล้อย แสงไฟนีออนส่องสว่างแทน

ม่อน : “น้องต้นน้ำ” เดินเข้ามา

ต้นน้ำ : “อ้าวพี่ม่อน สวัสดีครับ” ยกมือไหว้ “มารับแล้วเหรอครับ? แต่งานยังไม่เสร็จดีเลย” มองงานที่ยังไม่เสร็จ

ม่อน : “เปล่า ไม่ได้มารับหรอก แค่มารอ ทำงานต่อก็ได้ เดี๋ยวพี่ช่วย”

ต้นน้ำ : “ไม่ได้หรอกครับ ให้คนนอกช่วยไม่ได้ พี่ม่อนไปนั่งรอที่โต๊ะม้าหินก่อนก็ได้ครับ”

ม่อน : “โอเค ตั้งใจทำงานก็แล้วกันนะ” ยิ้ม เดินไปนั่ง

ต้นน้ำ : นั่งทำงานต่อ

ชิน : มองม่อนก่อนหันมาคุย “นั่นพี่ชายที่น้ำพูดถึงเหรอ? หน้าไม่คล้ายกันเลย”

ต้นน้ำ : “ก็ไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ พี่ม่อนก็เป็นลูกจ้างเหมือนผมนี่แหละครับ แค่ทำคนละตำแหน่ง”

ชิน : “อ่อๆ” พยักหน้ารับ หันมองม่อนที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว ขนลุกกับสายตาที่อ่านไม่ออก “น่ากลัวจังวุ้ย”

.

@บ้านตระกูลลี่

ต้นน้ำออกจากโรงเรียนตอน 1 ทุ่มกว่าๆ ถึงบ้านตอน 2 ทุ่ม รีบอาบน้ำเปลี่ยนชุดและตรงไปที่ห้องร่างสูง

แกร๊ก // ต้นน้ำกำลังเคาะประตู แต่มันถูกเปิดออกก่อน

ต้นน้ำ : มองไมเคิลที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยออกมาจากห้อง สภาพผมก็ยุ่งเหยิง

ไมเคิล : “อ้าวต้นน้ำ กลับมาแล้วเหรอ? งั้นคงหมดหน้าที่ของพี่แล้ว ขอตัวก่อนนะ” ยิ้ม เดินไป

ต้นน้ำ : ขมวดคิ้วสงสัย ‘พี่ไมค์มาทำอะไรในห้องเสี่ย แล้วสภาพแบบนั้นมันเกิดอะไรขึ้น เสี่ยคงไม่ได้ทำร้ายพี่ไมค์ใช่ไหม?’ กังวล ค่อยๆ เดินเข้าไป

เฟยหลง : นั่งหน้าเคร่งขรึม ได้ยินเสียงคนเดินมา ตวัดตามอง ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนนุ่ม “ต้นน้ำ”

ต้นน้ำ : “เอ่อออ สวัสดีครับ” ยกมือไหว้ ไม่ยอมสบตา

เฟยหลง : มองร่างบางที่ดูอึดอัด พอจะเดาได้ว่าต้นน้ำเห็นสภาพของไมเคิลที่เดินออกไป “มานี่”

ต้นน้ำ : “ครับ” เดินเข้าหา “อ๊ะ! เสี่ยครับ” โดนดึงไปนั่งตัก

เฟยหลง : เอนพิงหลังคอ กอดเอวบางแน่น “ระหว่างคำพูดของฉันกับคนอื่น นายจะเลือกเชื่อใคร?”

ต้นน้ำ : “เอ๊ะ อะไรนะครับ?”

เฟยหลง : “คำพูดของฉัน ลี่ เฟยหลงคนนี้ที่เป็นเจ้านาย เป็นเจ้าชีวิตของนาย เป็นคนแบบที่นายเห็นมาตั้งแต่แรกจนตอนนี้ กับน้ำคำของคนอื่นที่ไม่รู้ว่าเขาดีหรือเลว จริงใจหรือเสแสร้ง นายจะเลือกเชื่อคำพูดของใครมากกว่ากัน?”

ต้นน้ำ : ‘คำพูดของเสี่ยกับคำพูดของคนอื่น ผมจะเลือกเชื่อใครงั้นเหรอ? เสี่ยคือคนที่ยื่นมือเข้ามาช่วยผม รับดูแลผมอย่างดี ไม่เคยต่อว่า มีแต่สั่งสอน กับคนอื่นที่เป็นใครก็ไม่รู้ จริงใจกับผมจริงรึเปล่า หรือมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง ถ้าจะให้เลือกเชื่อใจ แน่นอว่าผมต้องเลือก...” กุมมือหนาที่โอบกอดตนอยู่ “ต้นน้ำเชื่อเสี่ยครับ”

เฟยหลง : ชะงัก หัวใจเต้นระรัวด้วยความยินดี กระชับกอด “ถ้าเชื่อฉัน เวลามีอะไรให้ถามฉันตรงๆ อย่าไปฟังคนอื่นและคิดเอาเอง ขอให้ถามฉัน ฉันจะตอบนายตามตรง เพราะฉันก็เชื่อว่านายตัดสินใจได้ว่าฉันจริงใจหรือโกหก”

ต้นน้ำ : “ครับเสี่ย ต้นน้ำจะถามเสี่ยตรงๆ จะไม่คิดเองอีกแล้ว”

เฟยหลง : ‘อีกแล้ว? หมอนั่นต้องเคยพูดอะไรไม่ดีเกี่ยวกับฉันให้ต้นน้ำฟังแน่ ไมเคิล มึงมันลอบกัดเก่งจริงๆ อย่าคิดว่ากูจะยอมให้มึงดึงต้นน้ำมาใช้เป็นเครื่องมือมากกว่านี้อีก’ สายตาดุดัน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}