[Fic Beast] How much? “ค่าตัวนาย..เท่าไหร่กัน?” : How much? 02 : แปลกๆ

[Fic Beast] How much? “ค่าตัวนาย..เท่าไหร่กัน?”
  • ชื่อเรื่อง : [Fic Beast] How much? “ค่าตัวนาย..เท่าไหร่กัน?”
  • ชื่อตอน : How much? 02 : แปลกๆ
  • คำค้น : How much? 02 : แปลกๆ
  • คนเข้าชมทั้งหมด : 2408
  • ความคิดเห็น : 2
  • ปรับปรุงล่าสุด : 25 ต.ค. 2556 16:10 น.
nooonaa
nooonaa

How much? 02 : แปลกๆ

By nooonaa



How much? 02 : แปลกๆ
 
 
 
รู้สึก...หิวน้ำ
 
ทำไมคอผมมันถึงแห้งพรากขนาดนี้
 
ผมพยายามดันตัวเองขึ้นจากเตียงช้าๆเพราะยังรู้สึกเจ็บที่ช่วงล่างอยู่ก่อนจะก้าวลงจากเตียง แต่เพียงแค่บั้นท้ายสัมผัสกับเบาะมันก็เจ็บแปล็บจนแทบขาดใจ เมื่อเช้า...พอเขาคนนั้นคุยเรื่องการใช้หนี้กับผมเสร็จก็ปล่อยให้ผมได้อยู่คนเดียวทั้งวัน ผมคิดเรื่องที่เกิดจนปวดหัวก็ยังหาทางแก้เรื่องนี้ไม่ได้ เรื่องมันใหญ่โตเกินไปที่เด็กอย่างผมจะแก้มันได้...
 
เมื่อเดินมาถึงห้องครัวก็เห็นอาหารมากมายวางอยู่บนโต๊ะทานข้าว ผมมองมันด้วยความรู้สึกสะอิดสะเอียนเต็มทน ไม่อยากแม้แต่เกี่ยวข้องกับคนนั้น...ถึงเขาจะใจดีหาข้าวหาปลามาให้
 
เพราะผมเกลียดผู้ชายคนนนี้...เกลียดที่แย่งความภาคภูมิใจของผมไปหมด
 
หมดแล้วตอนนี้...ทั้งศักดิ์ศรี อิสระเสรี และความเป็นคน ผมหมดกับเขาไปกับแค่คืนเดียว แล้วทุกอย่างของผมก็ตกเป็นของเขา ยิ่งเงินมากกว่าแปดร้อยล้านวอนนั้นอีก ให้เวลาผมทั้งชีวิตผมก็ไม่สามารถหาคืนเขาได้หรอก เพราะมันพอกพูนมากมายขนาดนั้นทุกวัน
 
ผมเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำขึ้นมาก่อนจะเทน้ำเย็นใส่ลงไปช้าๆ แค่แรงเพียงรินน้ำผมยังไม่มีเลยตอนนี้ มันเหมือนผมกำลังจะขาดใจยังไงไม่รู้
 
"หายดีแล้วรึไง!"
 
อ๊ะ!
 
เพล้ง!!!
 
เสียงแก้วตกกระแทกพื้นเมื่อผมเผลอปล่อยมันออกจากมือด้วยความตกใจที่เสียงทุ้มนั้นดังอยู่ข้างหลัง ใจผมสั่นระรัวเมื่อเห็นอีกคนเดินย่างก้าวเข้ามาใกล้ 
 
อีกนิดเดียวก็จะถึงตัวแล้ว
 
อ๊ะ
 
ผมผงะถอยหลังทันทีที่มือหนาจะเข้ามาแตะตัวผมก่อนล้มลงไปกองกับพื้นเมื่อแรงที่จะทรงตัวแทบไม่มีก่อนที่เขาจะชักมือกลับ
 
"จะกินน้ำรึไง"
 
"ขะ ขอโทษครับ" ผมรีบกล่าวคำขอโทษที่ทำแก้วใบสวยนั้นแตกก่อนจะก้มลงเก็บ แต่ตาผมก็พร่ามันด้วยหยาดน้ำตาของความรู้สึกกลัวจนไม่รู้ว่าเศษแก้วมันอยู่ตรงไหน ทำให้มือของผมแตะเข้ากับเหลี่ยมคมจนเลือดออก
 
"อ๊ะ! เจ็บ!!"
 
ผมรีบชักมือออกมาทันทีก่อนที่เลือดจะไหลเป็นทางยาว แต่ไม่ทันที่ผมจะได้ห้ามเลือดอีกคนก็คว้ามือผมไปดูอย่างรวดเร็ว
 
"เป็นไงบ้าง ไม่ต้องไปเก็บหรอก ให้แม่บ้านเขามาจัดการเถอะ" เสียงทุ้มนั้นถามผมอย่างรวดเร็วเหมือนจะเป็นห่วง แต่ซาตานอย่างเขาน่ะหรอที่จะมีความรู้สึกแบบนั้น
 
เขาต้องการให้ผมตายใจแน่
 
"ผมไม่เป็นอะไร" ผมชักมือกลับทันทีก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างฉับพลัน แต่มันกลับทำให้ผมหน้ามืดจนขาอ่อนแรงแล้วทรุดหวบลงกับพื้นแต่ไม่ทันที่ร่างของผมจะถึงก็มีมือหนาคว้าเข้าที่เอวของผมไว้แล้วดึงเข้าหาตัวได้ทันเวลา
 
"อ๊ะ...ปล่อย!" ผมพยายามดันเขาออกด้วยความรังเกียจแต่อีกคนกลับรวบมือทั้งสองข้างด้วยฝ่ามือเดียวแล้วดุผมเสียงเข้ม
 
"อย่ามาทำอวดเก่งกับฉัน เอ๊ะ!นาย..." ยังไม่ทันที่ผมจะได้พูดอะไรอีกคนก็เอามือมาทาบที่หน้าผากของผมก่อนจะตวาดเสียงดังลั่น
 
"ตัวร้อนจี๋ขนาดนี้แล้วจะลุกขึ้นมาทำซากอะไรห๊ะ!" เขาดูโกรธมาก...โกรธจนผมรู้สึกกลัวน้ำเสียงและสีหน้าที่ดูดุนั้น ก่อนที่เขาจะอุ้มผมขึ้นจากพื้นแล้วไปที่เตียงนอน
 
"ผมไม่ได้เป็นอะไร..."
 
"ฉันบอกแล้วไงว่าอย่ามาทำเป็นเก่งกับฉัน นอนไป!" เขาดุผมอีกครั้งก่อนจะเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า
 
ร่างหนาค้นหาอะไรบางอย่างจนทั้งห้องเกลื่อนกลาดไปด้วยเสื้อผ้าและของมากมาย ผมนั่งมองตาปริบๆอย่างสงสัยอยู่นานก่อนที่เสียงร้องดีใจจะดังขึ้นมา
 
"เจอแล้ว! แล้วทำไมไม่ลงไปซื้อตั้งแต่ตอนแรกวะ!" ริมฝีปากหนาบ่นตัวเองในตอนท้ายจนผมรู้สึกขำ แต่พอสายตาดุนั้นตวัดมามองผมก็ทำเอาต้องกลั้นเงียบ
 
"หัวเราะอะไรไม่ทราบ"
 
"อ่า...เปล่าครับ" แค่นี้ก็ต้องดุกันด้วย
 
"อะนี่ยา...แล้วก็เจลลดไข้" มือหนายื่นมันมาให้ผมก่อนจะร้องห้าม
 
"เดี๋ยวนะ...มันต้องกินหลังอาหาร" เมื่อสิ้นเสียงทุ้มนั้นเขาก็ดูร้อนรนขึ้นมาทันที ใบหน้าหล่อแบดบอยนั้นหงิกจนน่ากลัวก่อนจะหายออกไปจากห้อง
 
"รอฉันก่อน อย่าเพิ่งกิน"
 
แล้วร่างหนาก็หายไปพักใหญ่เลยครับ ผมนั่งมองประตูที่กั้นระหว่างเราสองคนแล้วก็ต้องอมยิ้มเมื่อคิดว่าอีกคนนั้นเป็นห่วงผม
 
แต่มันเป็นไปไม่ได้หรอก
 
เพล้ง!
 
เคล้ง!
 
โครม!!
 
พรึบ!!!
 
"อะ กินซะ" ไม่นานกลิ่นข้าวต้มร้อนหอมกรุ่มก็โชยเข้ามาเตะจมูกผมอย่างจังก่อนที่ถาดอาหารจะมาวางที่ตักผม ผมมองมันแล้วต้องชะงักค้างเมื่อความรู้สึกแปลกๆมันตีรวนอยู่ในหัว
 
"กินได้หน่า ฉันไม่ใส่ยาพิษเข้าไปหรอก" ผมละสายตาจากข้าวต้มสีสวยตรงหน้าไปที่ใบหน้าหล่อนั้นก่อนจะเห็นที่ฝ่ามือมีรอยผุพองสีแดงสดเหมือนโดนของร้อนลวก 
 
เป็นเพราะทำข้าวต้มให้ผมงั้นหรอ
 
ดีใจจัง
 
"จะกินไม่กิน!  มองอยู่นั่นแหละ" 
 
"อ๊ะ กินครับ....ขอบคุณนะครับ ผมแค่ไม่ได้รู้สึกแบบนี้นายแล้ว...ตั้งแต่พ่อกับแม่ตาย" มันหายไปนานจนผมแทบจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยมีใครมาทำอาหารให้กินตอนป่วย แต่วันนี้มันกลับรู้สึกดีมากถึงแม้คนทำให้จะเป็นเขาคนนี้
 
"นี่ก็เป็นครั้งแรกที่ฉันทำให้ใครเหมือนกัน" เสียงทุ้มเอ่ยอย่างขัดเขินแต่ใบหน้ายังคงนิ่งสงบเหมือนก่อน ผมรู้สึกได้ว่าเขาต้องพยายามเก็กหน้าขนาดไหน แค่นั้นผมอดยิ้มไม่ได้แล้ว
 
"ขอบคุณนะครับ"
 
"กินไปเถอะหน่า!" เขาเขินผมจริงๆด้วย
 
แต่แล้วร่างหนาก็ลุกออกจากเตียงไปแล้วหยิบกล่องยามาดูอีกครั้ง ผมเองก็กินข้าวต้มรสชาติแสนแปลกประหลาดนั้นไปเรื่อยๆก่อนจะเห็นมือหนาค้นหาอะไรบางอย่าง
 
"ทำอะไรน่ะครับ"
 
"ไม่มีอะไร" ปากแข็ง!
 
"ให้ผมช่วยดูให้มั้ยครับ"
 
"กินไปเถอะหน่า!" ขึ้นเสียงกับผมอีกแล้ว
 
ผมเลยคว้ายาขึ้นมากินหลังจากกินข้าวต้มเสร็จ ผมก็ยังเห็นเขายังวุ่นกับกล่องนั่นไม่หาย เลยเดินเข้าไปหาแล้วล้มลงนั่งยองๆข้างๆ
 
"ผมหาให้ครับ"
 
"เห้ย!!!" แต่อีกคนกลับผงะหงายหลังเหมือนตกใจที่เห็นผม ผมมองแล้วก็ต้องขำ ทำไมไม่เหมือนเมื่อเช้าเลยนะ...แค่ผมไม่สบายทำให้เขาดูเปลี่ยนไปมากขนาดนี้เลยหรอ
 
หรือว่าเขาเป็นห่วงผม....
 
เขาคงจะเป็นคนดีก็ได้...ลึกๆแล้วน่ะ
 
"งั้นหาไปเลย...ยาแก้ผุพองน่ะ" แล้วเขาก็ลุกออกจากตรงนั้นแล้วไปนั่งที่เตียง ผมเลยค้นหายาทาจนเจอยาแก้ผุพองนั้น
 
"หาเจอแล้วครับ"
 
"ดี เอามาสิ" มือหนายื่นมารับมันแต่ผมกลับรู้สึกว่าต้องตอบแทนบ้าง เลยคว้ามือนั้นมาแล้วบีบยาลงไปแทน
 
ดวงตาคมนั้นมองหน้าผมอย่างแปลกใจแต่ก็ยอมให้ผมทาให้ ผมเองก็พยายามลงแรงให้เบาที่สุดก่อนจะเป่าลมใส่แผลนั่น
 
"หายนะ เพี้ยง!" แค่นี้ก็จะหายเร็วแล้ว
 
"ทำอะไรน่ะ"
 
"ลงคาถาไงครับ พ่อชอบทำให้บ่อยๆ แล้วมันจะหายเร็วขึ้น" พ่อชอบทำแบบนี้ให้ผมตอนเด็กๆครับ แล้วมันก็จะหายไวขึ้นจริงๆ
 
"หึ เด็กนี่เนอะ" 
 
ห๊ะ!
 
"ไม่ใช่เด็กนะครับ ผมโตแล้ว" ทำไมต้องมาว่าว่าผมเป็นเด็กด้วย ผมเข้ามหาลัยแล้วนะ
 
พอคิดถึงเรื่องมหาลัย...ผมขาดเรียนมาหลายอาทิตย์แล้ว ถ้าผมไม่ได้ไปเรียนอีก...คงต้องเรียนซ้ำแน่
 
กริ๊ง.....
 
อยู่ๆเสียงโทรศัพท์ก็ดังขัดขึ้น ผมหันไปมองโทรศัพท์บ้านที่ดังอยู่บนหัวเตียงก่อนที่อีกคนจะเดินไปรับมัน
 
"ครับ..." แต่แล้วพอเสียงปลายสายเอ่ยขึ้น อีกคนก็ตวัดสายตามามองผมก่อนจะเอ่ยชื่อของคนที่โทรมา
 
"จุนกอน"
 
คุณลุง!!!
 
"คุณลุงหรอครับ!!!" ผมรีบตรงเข้าหาร่างหนาก่อนจะพยายามคว้าโทรศัพท์นั้นมาแต่ด้วยขนาดตัวที่ต่างกันจึงทำให้ผมตกไปอยู่ในอ้อมกอดนั้นง่ายๆ
 
"ปล่อยนะครับ"
 
"หยุด!" 
 
อ๊ะ! ผมเบี่ยงตัวเองจนหลุดออกจากอ้อมกอดนั้นแล้วกดปุ่มสปีคเกอร์ที่โทรศัพท์ทันที
 
"คุณลุง!!!"
 
(ฮยอนซึงหรอลูก) คุณลุงจริงๆด้วย
 
"คุณลุงอยู่ไหนครับ"
 
(ตอนนี้ลุงกำลังลำบากมากเลย เขาจะฆ่าลุง...ถ้าฮยอนซึงไม่มาที่นี่)
 
จะฆ่า!!
 
ติ๊ด
 
แต่แล้วสปีคเกอร์ก็ถูกกดปิดอีกครั้งก่อนร่างหนาจะคว้าตัวผมขึ้นตักกว้างแล้วจับมือผมไว้แน่น
 
"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะจุนกอน อ่อ...ฝากทักคนที่ยืนอยู่ข้างหลังนายด้วย!"
 
คนที่ยืนอยู่ข้างหลัง
 
"ไม่ต้องมาโกหก ปัญญาเท่าสมองมดอย่างนายคงไม่มีทางหาเบอร์ฉันได้หรอก" ริมฝีปากหนากร่นด่าปลายสายจนมันเงียบไปสักพัก ใจผมเองก็เริ่มเต้นไม่ปกติพออีกคนเริ่มพูด
 
"จะเอาอะไรนะ...ฮยอนซึงงั้นหรอ ฝันเฟื่องเกินไปรึป่าว...เขาเป็นของฉัน!!" 
 
อะไรกัน นี่เขาคุยอะไรกัน ทำไมผมถึงฟังด้วยไม่ได้
 
"ไม่จำเป็น...นายก็ตายชดใช้หนี้ไปสิ!"
 
ติ๊ด
 
แล้วนิ้วเรียวก็กดตัดสายนั้นทิ้ง ผมเลยรีบหันไปอีกคนทันที
 
"คุณลุงเป็นยังไงบ้างครับ ทำไมไม่ให้ผมคุยกับเขา" แล้วที่บอกว่าตายชดใช้หนี้ไปนี่มันหมายความว่ายังไง
 
"นายมองฉันแบบนั้นหมายความว่ายังไง"
 
"ผมจะไปหาคุณลุง" ผมรีบลุกออกจากตักกว้างนั้นแต่กลับโดนดึงกลับมาที่เดิม
 
"นายจะไปทำไม ไม่รู้รึไงว่าโดนหลอกน่ะ"
 
โดนหลอก!
 
อึก
 
"รู้สิ...ผมรู้สึกมาตั้งนานแล้วว่ามันแปลกๆ แต่พอคิดว่ามีคุณลุงคนเดียวที่เป็นญาติที่เหลืออยู่มันก็คิดแบบนั้นไม่ลง ผมทิ้งเขาไม่ได้"
 
ผมถึงกลายสภาพเป็นแบบนี้
 
"นายกลัวที่จะต้องอยู่คนเดียวงั้นสิ"
 
ก็คงจะเป็นอย่างนั้น...ผมกลัวที่จะไม่เหลือใครบนโลกใบนี้ก็ได้
 
"ก็ได้ ฉันจะพานายไปหาจุนกอน"
 
อึก...จริงหรอ
 
"ขอบคุณมากครับ ผมขอบคุณคุณจริงๆ"
 
คุณอาจจะไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิดก็ได้ เพราะคุณช่วยผมทุกอย่างเลย...คุณจุนฮยอง
 
 
 
 
<><><><><><><><><><><><><><><><><><>
130812
 
พ่อห้อยศรีหล่ออะ กรี๊ดดดดดด
Chapter Prev Chapter Next

ความคิดเห็น

Guest
ชื่อ :
  • Guest
    ความคิดเห็นที่ 2 โดย
    mai2013
    พูดว่า :

    เริ่มจะหวาน ? รึเปล่านะ 555


    11 ธ.ค. 2556 21:22น.| ip173.245.62.xxx
  • Guest
    ความคิดเห็นที่ 1 โดย
    Paae_Dae
    พูดว่า :

    โจ๊ก นายดูน่ารักมากเลย


    30 พ.ย. 2556 20:26น.| ip108.162.208.xxx