Exorcist_Scarlet

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 0 : Alter Corporation

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 59

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 เม.ย. 2562 16:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 0 : Alter Corporation
แบบอักษร

00

“Kamelot ยินดีต้อนรับครับ” บริกรหนุ่มหน้าหวานในชุดเครื่องแบบ กล่าวทักทายทันทีที่กระดิ่งหน้าร้านดัง บนเสื้อพนักงาน มีป้ายชื่อสีเงินสลักชื่อไว้ว่า ‘เบดิเวียร์’ ติดอยู่ 

ร่างสูงโปร่งที่ค่อนขอดไปทางสาวปรากฏขึ้นเมื่อบานประตูถูกผลักออก สภาพของผู้มาเยือนนั้นเปียกปอน เนื่องในวันนี้สภาพอากาศด้านนอกนั้นค่อนข้างเย็นและมีพายุฝนเล็กน้อย

เบดิเวียร์ หยิบผ้าขนหนูที่มีไว้บริการลูกค้ามาหนึ่งผืนแล้วนำไปยื่นให้ เขารับมันไปแล้วค่อยๆซับน้ำออกจากปลายผมสีเขียวอ่อนที่ปล่อยยาวถึงบั้นเอว เมื่อแห้งพอหมาดก็จัดแจงถอดโค้ทออกแล้วแขวนไว้ที่ราวหน้าประตู

“ฉันอยากมาตัดชุดไว้สำหรับใส่ไป ‘โกนขนแกะ’”

คำพูดชวนสะดุดหูดึงให้บริกรหนุ่มต้องไล่สายตาพิจารณาลูกค้าแปลกหน้าใหม่อีกครั้งหนึ่ง คงไม่ดีนักหากจะเอ่ยปากชมว่าใบหน้าของเขานั้นหวานผู้หญิงบางคนเสียอีก ทรวดทรงอ้อนแอ้นผิดแผกจากชายไปจนผิดตา หรือบางทีอาจจะเป็นลูกค้าประเภท LGBT คนแรกของร้านก็ได้

“มีแบบที่คิดไว้หรือยังครับ”

“คิดไว้ว่าจะเอาเป็นสีที่เข้ากันกับ ‘รองเท้า’”

“ถ้าอย่างนั้นกระผมขอเสียมารยาทหากคุณมาใช้บริการครั้งแรก” เขาพูดพร้อมกับรอยยิ้มแสนน่าขนลุก “คุณรู้จักร้านเราจากไหนหรือครับ”

“อนูบิส”

ไม่ใช่เรื่องแปลกหากพนักงานจะเซ้าซี้ถาม เพราะทุกหน่วยงานย่อมมีมาตรการการป้องกันตัวเองหลายรูปแบบ ที่คาดเดาได้ยาก ซึ่งในฐานะผู้ที่ต้องการว่าจ้างอย่างเขายิ่งรู้สึกดีด้วยซ้ำ

“จะนำทางไปที่ห้องวัดตัวครับ” เบดิเวียร์ยิ้มให้แล้วเดินนำเข้าไปยังด้านใน

ตัวร้านถูกดัดแปลงมาจากสิ่งปลูกสร้างเก่าแก่ในลอนดอนสมัยปลายยุควิคตอเรีย หากมองจากด้านนอกนั้นก็เหมือนกับตึกแถวทั่วไปที่เป็นเพียงบ้านพักอาศัย ไม่มีการจัดแต่งให้สะดุดตาหรือดึงดูดลูกค้าเลยแม้แต่น้อย แม้กระทั่งหน้าประตูร้านก็มีเพียงป้ายเล็กๆด้านบนเพียงป้ายเดียวที่เขียนว่า Kamelot ใช้บ่งบอกชื่อร้านเท่านั้น ขนาดคนท้องถิ่นบางคนยังไม่รู้เลยว่าที่นี่เป็นร้านตัดชุด

ทั้งคู่เดินผ่านโถงกลางที่มีเครื่องเรือนไม้เก่าแก่และหุ่นจำลองในชุดต่างๆที่ทางร้านตัด มีทั้งชุดทั่วไป ชุดแฟนซี หรือชุดออกงานสำคัญ เนื้อผ้าที่ใช้ตัดก็มีหลายระดับตั้งแต่ราคาที่คนทั่วไปจับต้องได้ไปจนถึงมหาเศรษฐี

เบดิเวียร์หยุดเท้าลงหน้าห้องที่มีป้ายติดอยู่ว่า ‘ห้องวัดตัว’ แล้วลงมือเคาะประตูเป็นสัญญาณสองสามครั้งเพื่อบอกคนในห้องทราบ

“เชิญ” เสียงที่ตอบรับฟังดูยังหนุ่มแน่นดังแว่วออกมา เบดิเวียร์ที่ได้ฟังคำอนุญาตไม่รอช้าลงมือเปิดประตูแล้วเดินนำ ‘ลูกค้า’ เข้าไปด้านในทันที

“จากอนูบิสครับ” เบดิเวียร์แจ้งข้อมูลสำคัญให้กับหนุ่มใหญ่กระชากวัยที่กำลังนั่งดื่มกาแฟเคล้าดนตรีมิลาน

“อนูบิส? นานแล้วเหมือนกันนะเนี่ย” เขาว่าพรางวางแก้วกาแฟลง ก่อนจะใช้ดวงตาสีเงินไล่สำรวจลูกค้าอย่างถือวิสาสะ

“เชิญว่าธุระมาได้เลย ท่านหญิง”

ใบหน้าหวานตึงขึ้นก่อนจะพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจนัก ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาถูกทักแบบนี้แต่ทำยังไงก็ยังไม่ชินกับมันสักที

“ขอโทษทีแต่ฉันเป็นผู้ชายทั้งแท่งเลยเหอะ”

“ขออภัยที่เสียมารยาท” หนุ่มใหญ่คนนั้นรีบขอโทษออกมาทันที

“มีคนที่อยากจะให้ช่วยอยู่น่ะ” หนุ่มหน้าสวยควักรูปถ่ายชายคนที่ว่าออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านในแล้ววางมันบนโต๊ะ “ส่วนค่าจ้างหลังจบงาน ดีลเท่าไหร่ก็แล้วแต่ทางคุณเลย”

“ข้อเสนอของคุณนั้นคลุมเครือและน่าสงสัยมาก” เรียกได้ว่าเป็นการว่าจ้างที่แปลกพอสมควร ไม่มีทั้งประวัติและแฟ้มเอกสารสำคัญที่บ่งบอกรายละเอียดงาน

“ก็แค่นักธุรกิจที่ถูกคู่แข่งหมายหัวเท่านั้นแหละ อยากจะให้ช่วยปกป้องจากผู้ไม่หวังดีและสืบหาผู้สมรู้ร่วมคิด” ผู้ว่าจ้างตอบปัดๆยิ่งทำชวนให้รู้สึกสงสัย

“รู้ใช่ไหมครับว่าเรามีค่าปรับสำหรับผู้จ้างที่ไม่ทำตามข้อตกลง”

“อนูบิสบอกมาหมดแล้ว ถึงได้มาที่นี่ไงล่ะ”

“ถ้างั้นกระผม ‘เมอลิน’ ผู้อำนวยการ Alter Corporation ยินดีรับข้อเสนอ”

หนุ่มใหญ่แนะนำตนพร้อมกับยื่นมือข้างหนึ่งให้กับผู้จ้างวาน หนุ่มหน้าหวานยกมือขึ้นมากระชับมิตรและแนะนำตัวไปพราง

“เอนคิดูจากบาเบล ยินดีที่ได้ร่วมงาน”

“ขอทราบวันเริ่มงานด้วย”

“เดี๋ยวนี้”

แม้จะดูกระทันแต่มืออาชีพอย่างเมอลินนั้นคุ้นชินกับอะไรแบบนี้มามากพอตัว เขาหมุนตัวเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานแล้วหยุดยืนหน้าตู้หนังสือขนาดใหญ่แล้วขยับหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมา ประตูกลที่ถูกแฝงอยู่เลื่อนเปิดออกเผยโฉมเส้นทางลับต่อเข้าไปด้านใน

“กรุณารอสักครู่นะครับ”

เบดิเวียร์เดินมาบอกพร้อมกับถือถาดชาร้อนที่เพิ่งชงมาหมาดๆแล้วยกเสิร์ฟให้แก่ผู้จ้างวาน

“ขอบคุณนะ”

เอนคิดูนั่งลงที่โซฟาหนังแกะนุ่มแล้วรับชาร้อนมาไว้ในมือ เขาละสายตาไปเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น เมื่อหันกลับมาเมอลินก็หายเข้าไปในทางลับแล้ว

“ปกติแล้วที่นี่งานชุกมั้ย”

“เป็นข้อมูลลับที่ไม่สามารถบอกได้ครับ”

“อ่า— โทษที”

“แต่สิ่งหนึ่งที่วางใจได้คือเราจะไม่รับงานที่เกี่ยวกับข้องกับลูกค้าเก่าเด็ดขาด”

ได้ยินดังนั้นเอนคิดูก็รู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง

“แล้วเคยมีลูกค้าเก่ามาหาเรื่องบ้างไหม?”

“เรามีกระบวนการจัดการปัญหานี้อย่างเด็ดขาดครับ”

ถึงน้ำเสียงและรอยยิ้มบนใบหน้าขณะที่พูดจะดูเป็นมิตรแต่เขาสามารถเข้าใจได้ทันทีว่า ‘อย่างเด็ดขาด’ ที่ว่านั้นหมายถึงอะไร

เมอลินกลับออกมาแล้วพร้อมกับหญิงสาวในชุดเดรสยาวสีดำตัดกับผิวขาวเนียนราวกับน้ำนมอย่างลงตัว เส้นผมสีทองถูกรวบเป็นมวยขึ้นที่ด้านหลังอย่างเรียบร้อย นัยน์ตาคมสบมองกับเขาอย่างตั้งใจ

“โค้ดเนม ‘เซเบอร์’ รายงานตัว”

คำแนะนำตัวแสนสั้นรวมกันกับน้ำเสียงดุดันให้ดวงตาสีเหลืองทองแสนแปลกของเธอดูมีมนต์ขลัง

“ฉันเอนคิดู แต่ฉันไม่ใช่คนที่เธอจะต้องดูแลหรอกนะ”

“ทราบค่ะ”

“ระยะเวลาสัญญาว่าจ้างนั้นอยู่ที่1เดือน หากภารกิจล้มเหลว Alter Corporation ยินดีชดใช้ให้ทั้งหมด” เมอลิน ผู้อำนวยการนั้นทำการยื่นหนังสือสัญญาให้กับผู้จ้างวาน

เอนคิดูรับขึ้นมาแล้วอ่านเงื่อนไขทั้งหมด รวมทั้งค่าเสียหายหากภารกิจล้มเหลวและค่าปรับสำหรับผู้ว่าจ้างที่ละเมิดสัญญา

ไม่มีวิธีอื่นแล้วนอกจากเส้นทางนี้ แค่ชีวิตหนึ่งชีวิตของเขานั้นมันคุ้มค่าพอมากที่จะแลก อย่างมากก็แค่ตายโดยไร้ซึ่งศพ...

เขาคิดในใจพร้อมกับลบความกลัวทั้งหมดออก มือชุ่มเหงื่อคว้าปากกาคอแร้งที่วางไว้ด้านข้างแล้วจุ่มลงในโถน้ำหมึกข้น ปลายปากกาจรดลงบนกระดาษแล้วลากเป็นเส้นประทับชื่อตนลงไป

“โค้ดเนมเซเบอร์ ตอบรับภารกิจ กรุณาระบุเป้าหมายเพื่อดำเนินภารกิจด้วยค่ะ”

เอนคิดูหยิบรูปถ่ายบนโต๊ะของเมอลินให้เซเบอร์พร้อมกับระบุชื่อเป้าหมายเพื่อยืนยันตัวตน เธอรับมันมาแล้วพิจารณาดูรูปถ่ายในมือที่นายแบบนั้นจิกตาใส่กล้องจนเหมือนเขากำลังจ้องเธอผ่านภาพใบนี้

"กิลกาเมซ อูรูค ถึงจะเป็นคนปากร้ายแต่ยังไงก็ฝากดูแลเขาด้วยล่ะ"


______________________________________________________



ความคิดเห็น