Hunny Exo

เจแปน vs คุณหมอตรี ใครจะโรคจิตและแสบกว่ากัน! ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าาา~

บทที่50 : คนหลอกลวง

ชื่อตอน : บทที่50 : คนหลอกลวง

คำค้น : รักโหดๆอยู่ในโหมดมุ้งมิ้ง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 918

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 28 เม.ย. 2562 14:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่50 : คนหลอกลวง
แบบอักษร

"ฮัลโหลครับแม่ เจคิดถึงแม่จัง ไม่ได้คุยกันนานเลย"

(เป็นไงบ้างคนเก่ง ดีขึ้นมากแล้วใช่มั้ยลูกเรื่องของปัน แม่ขอโทษนะที่ไม่ได้ไปด้วย)

"เจโอเคขึ้นเยอะแล้วครับแม่ แม่ไม่ต้องห่วงนะส่วนที่แม่กับพ่อไม่ได้มาก็ไม่เป็นไรครับ ยังไงปันก็เข้าใจอยู่แล้ว"

(เห้อ แม่ก็เป็นแบบนี้ตั้งแต่ไหนแต่ไรเลยนะเนี้ย กลัวเจจะน้อยใจจังไว้แม่จะรีบกลัลไปหานะคนเก่ง)

เสียงจากมารดาผู้เป็นบุคคลหนึ่งที่เจแปนรักมากที่สุดถึงจะห่างไกลกันคนละประเทศแต่เจแปนก็เข้าใจท่านทั้งสองเสมอในเรื่องการงานของพวกท่าน

"อย่าคิดมากซี่ แม่ไม่ต้องกังวลว่าเจจะน้อยใจหรอก เจเข้าใจคร๊าบบบ"

(ลูกแม่อารมณ์ดีตลอดเลยนะเรา เป็นไงบ้างเอ่ยอยู่กับพี่ตรีเค้าน่ะเล่าให้แม่ฟังบ้างสิ)

"พี่ตรีหรอครับ ฮะๆ เค้าก็ดูแลเจได้นะครับแม่ พี่เค้าก็ใส่ใจเจม๊ากมากแล้วก็รัก เอ่อ..รักษามัคคีกันดีน่ะครับ แหะๆ"

ฉุกคิดอีกทีเจแปนลืมไปซะสนิทเลยว่าเรื่องความสัมพันธ์ของตัวเค้าและพี่ตรีนั้นยังไม่มีผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายทราบ เว้นเสียแต่เพื่อนๆของเค้าและพี่ตรีพี่พอจะรู้ๆกันแค่สนิทเท่านั้น

ลืม ลืมคิดไปได้ยังไงกันกับเรื่องของเค้าทั้งคู่ ดูโง่สิ้นดีจริงๆพลั้นจะทำให้สติหลุดไปมากกว่านี้ก็ได้ยินเสียงผู้เป็นแม่เอ่ยเรียกซะดัง

(เจยังฟังแม่อยู่มั้ยลูก เจครับ?)

"อ๊ะ! ครับๆเจฟังอยู่"

(อยู่ที่ไทยก็โตขึ้นแทบทุกวันแล้วนี่เรามีแฟนบ้างมั้ยเนี่ยบอกแม่หน่อยก็ดีนะ)

มีครับแม่...ได้มาแถวๆนี้แหละครับ

"ฮะๆ ตลกแล้วนะแม่ ไม่มีหรอกอีกอย่างเจรอช่วงหน้าร้อนให้แม่กับพ่อรีบกลับมาอยู่นะครับ"

(อ่า แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันจะได้กลับมั้ย เดี๋ยวแม่จะบอกอีกทีนะครับ)

บอกแม่ดีมั้ยนะ?

จะบอกมันก็กะไรอยู่หรอกทว่าเรื่องเค้ากับพี่ตรีนี่มันก็ได้เวลาสมควรบอกจริงๆ แต่ทำไมใจมันกระตุกซะจนน่าใจหายเชียว นึกคิดไปคิดมาก็ทำให้ใจลอยจนโดนแม่เรียกซะสนั่นมือถือซะแล้ว

(เจมีอะไรจะบอกแม่มั้ย วันนี้คุยกันแล้วแม่ว่าเจดูจะใจลอยรึเปล่า เงียบไปนานจัง)

โห...นี่แม่หรือหมอดู

"ก็มีครับ คือว่า...มันเป็นเรื่องของเจเองครับ"

(จ่ะ ว่ามาเลยแม่รับฟังอยู่)

"เรื่องของเจกับพี่ตรี เอ่อ..คือเราสองคน..."

(...)

"เอ่อ...เราสองคนคะ..."

(เจลูก! แม่มีประชุมด่วนตอนนี้เลย ไว้ช่วงคํ่าแม่จะรีบโทรกลับ หวังว่าเจกับพี่ตรีจะไม่มีเรื่องทะเลาะกันนะจ๊ะ รักเจมากนะลูก)

"เอ่อ..ครับๆ รักแม่เช่นกันครับ บายครับแม่"

สุดท้ายก็ไม่ได้บอก...

ร่างบางถอนหายใจเบาๆก่อนที่จะวางโทรศัพท์ไว้โต๊ะเตี้ยด้านหน้าพร้อมกับที่ตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างเงียบๆใช้ความคิดระหว่างเรื่องเค้าและพี่ตรีที่ควรจะบอกความสัมพันธ์นี้ให้ผู้ใหญ่ได้รับรู้

เห็นทีว่าเรื่องนี้จะแก้ไขคนเดียวไม่ได้เสียแล้วจึงคิดหาตัวเลือกทางออกไว้ก่อนแล้วไปเสนอให้ตรีฟังอีกทีกับเรื่องนี้ ได้แค่หวังล่วงหน้าไว้ยาวๆว่ามันจะผ่านไปด้วยดีก็แล้วกัน

.

.

.

.

.

ภายในห้องทำงานที่เงียบสงบไร้เสียงใดๆรบกวน ช่วงเวลานี้คือเวลางานของแต่ละคนที่ต้องมีหน้าที่รับผิดชอบกันไป เว้นเสียแต่ร่างสูงที่กำลังนั่งเหม่อมองออกไปทางด้านหลังที่เป็นกระจกใสบานใหญ่ภายนอกคืออากาศที่ร้อนจัดในช่วงบ่าย

มีแค่สายตาคู่คมกำลังทอดสายตาออกไปไกลไม่มีที่สิ้นสุด คล้ายอารมณ์และความรู้สึกตอนนี้กำลังตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองไปโดยปริยาย

กึก!

"ทาด๊าาา! ไงเพื่อนรัก!"

"..."

"เห้ย กูแวะมาหาเพราะว่างงานเลยนะเว้ย มึงหันมาคุยกับกูก่อนเซ่!"

"หนวกหู"

"เอ้า หงุดหงิดอยู่หรอวะ โทษทีๆ...กูตื่นเต้นว่ะอีกแค่วันเดียวก็จะได้ไปเที่ยวแล้วนี่"

ถึงจะงงเป็นไก่ตาแตกไม่รู้อีโหน่อีเหน่ว่าอีกคนกำลังอารมณ์เสียหรือหงุดหงิดอะไรมา อ้ายก็ไม่ได้จำเป็นต้องซีเรียสตรงนั้นเลยสักนิดตอนนี้เค้าตื่นเต้นมากกว่าตั้งเยอะ

ผิดกันกับตรีที่หน้านิ่งไม่พูดไม่จาพร้อมกับนั่งเท้าคางอย่างใช้ความคิด

"ถามจริงเถอะมึงเครียดอะไรของมึงวะฮะ?"

"เปล่า แค่อยากออกงานไวๆ"

"ฮะ!?"

ได้ยินไม่ผิดแน่ๆว่าอีกคนหงุดหงิดแทบแย่อยากจะรีบคว้ากุญแจรถพร้อมโทรศัพท์แล้วรีบบึ่งกลับคอนโดที่มีแฟนตัวน้อยรอเค้าอยู่จริงๆ

อยาก กลับ ไป หา จีจี้!

"ไร้สาระชะมัด"

"เรื่องของกู"

"เอาเหอะๆรอวนไปเลยมึง เออ...เรื่องที่พ่อบอกมึงว่าไงล่ะ?"

"ก็เค้าจับคู่กันตั้งแต่แรก"

"จริงดิวะ? กูไม่รู้เลยนะเนี้ยแล้วน้องล่ะรู้ยังว่ามึงถูกจับคู่แล้ว"

"ยังมั้ง แม่จี้คงจะบอกเอง"

คงจะบอกแหละมั้ง...

ตรียักไหล่ไหวๆเชิงไม่รู้ไม่ชี้แถมไม่ได้ใส่ใจอะไรเลยด้วยซํ้า ตอนนี้ก็แค่อยากจะรีบกลับคอนโดไปฟัดคนที่รออยู่ไวๆ อีกทั้งต้องทบต้นทบดอกในเมื่อวานที่เค้านั้นไปสังสรรค์แล้วพอกลับมาอีกคนก็ชิ่งหลับปุ๋ยไปซะก่อน

และเป็นผลกระทบใหญ่หลวงที่สะสมเป็นความหงุดหงิดสุดๆของตรีตั้งแต่เข้างานยามเช้าจนมาถึงเวลานี้ ส่วนอ้ายก็ได้แต่นั่งมองตาปริบๆพร้อมกับยิ้มแห้งๆส่งไปให้แทน

"เออ นี่ถ้าจับคู่แล้วและจะแต่งนะกูขอเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวนะเว้ย"

"อะไรของมึง?"

"นั่นแหละๆ ไอ้กู๊ดไอ้พายรออยู่เหมือนกันนะเว้ย รอข่าวดีเร็วๆนี้นะมึง"

"บงการจริงๆ"

ตรีส่ายหน้าทันทีกับไอ้เพื่อนซี้จอมจัดวางไปซะทุกเรื่องจริงๆ ส่วนเรื่อง**'แต่งงาน'**ของเค้าที่ถูกหมั้นหมายไว้แล้วจากผู้บริหารซึ่งเป็นพ่อของเค้าที่จัดหาคู่ไว้ให้นั้น ตรีก็ไม่ได้แทบจะคิดเรื่องแต่งงานอะไรนี่เลยด้วยซํ้า

หนักเข้าไปใหญ่คือว่าที่เมียเค้าคือใครกันที่พ่อจัดหาให้ ถึงจะถูกจับคู่อะไรทำนองนั้นตรีก็ไม่มีทางเลือกคู่ที่พ่อจัดให้โดยไม่ใช่เจแปนอย่างแน่นอน ว่าที่เมียในอนาคตของเค้าจะต้องเป็นเจแปนเท่านั้นและเพียงคนเดียว

"ไว้ช่วงเย็นออกกะงานพร้อมมึงแล้วกูขอไปแดกข้าวบ้านมึงหน่อยดิ"

"ของ่ายไปมั้ยเพื่อน?"

"หึๆ คิดถึงน้องเจน่ะ จะชวนไอ้กู๊ดไอ้พายไปแกล้งน้องมันหน่อย"

"เออ แล้วแต่กูไปหาพ่อก่อน"

"เคๆ กูไปทำงานต่อแล้วกัน"

และทั้งคู่ก็แยกกันไปทำหน้าที่ของตนเองต่อ หลังจากนั้นร่างสูงหุ่นราวกับนายแบบก็มุ่งตรงไปยังห้องผู้บริหารที่อยู่ชั้นบนสุดทันที ระหว่างเดินอยู่นั้นสายตาหยาดเยิ้มของเหล่าพยายาลสาวๆก็มองตามกันไม่กระพริบ ถึงอายุจะสามสิบแต่ใช่ว่าหน้าตาจะแย่ซะทีเดียวกลับกันคล้ายยิ่งอายุมากร่างสูงยิ่งดูมีเสน่ห์มากขึ้นเป็นเท่าตัว

ก๊อกๆๆ

มือหน้าเปิดประตูเข้าไปทันที ภายในห้องกว้างๆบวกกับชั้นเอกสารมากมายบนชั้นรอบห้องที่ดูเป็นระเบียบสมกับเป็นผู้บริหาร บนเก้าอี้ตัวโตเผยให้เห็นชายอีกคนที่อายุห้าสิบเศษเมื่อได้ยินเสียงประตูก็ตวัดสายตามองคนที่พึ่งเข้ามาทันที

"ว่าไงเจ้าตรี มีอะไรรึเปล่าหน้าตาแกดูเครียด"

"..."

"ประหยัดคำเหลือเกินนะแก มาถึงห้องพ่อเลยคงจะมาเรื่องงานแต่งล่ะสิ"

"ผมไม่แต่งนะครับ"

"หือ ทำไมล่ะแกมีเหตุอะไร?"

ใบหน้าที่ดูยังคงหนุ่มเลิกคิ้วสูงทันทีพร้อมกับมองลูกชายในสายเลือดที่ปฏิเสธทันควัน ยามยิ่งคนตรงหน้าทำตัวสุขุมเยือกเย็นเท่าไหร่ ก็เหมือนกับตัวเค้าเองนั้นไม่มีผิดที่เมื่อก่อนยังหนุ่มยังแน่นก็มักจะชอบเฉยชา

ผู้เป็นพ่อยกยิ้มทันทีก่อนจะสบตามองหน้าลูกชายที่มุ่งมั่นปฏิเสธเสียงแข็ง

"ผมมีคนรักแล้ว ไม่ต้องการคู่หมั้นของพ่อ"

"ใครกันที่คว้าหัวใจลูกชายพ่อไปได้ หึ แต่คู่มั่นคนนี้พ่อเลือกไว้นานแล้วนะ"

"ผมไม่อยากพูดซํ้า"

"พ่อก็ไม่อยากพูดซํ้าว่าแกต้องแต่งแน่นอนตรี..."

"..."

"แล้วแกจะขอบคุณพ่อที่เลือกคนนี้ให้แก"

.

.

.

.

.

.

18:50น.

"กลับมาแล้วครับ"

"อ๊ะ พี่ตรีทำไมกลับเย็นจัง จี้รอตั้งนานแหนะ"

"ก็พี่รอไอ้เวรสามตัวนั่น"

"อ้าว พี่อ้าย พี่พาย พี่กู๊ดสวัสดีครับ"

"ครับน้องเจ"

ร่างบางรีบชะโงกหน้าไปทักทายเพื่อนของตรีก่อนจะเชิญทั้งหมดไปนั่งรอที่ห้องนั่งเล่นก่อนเค้าจะขอตัวไปเอานํ้าและขนมมาให้ตรีและเพื่อนๆ

โชคดีที่เจแปนอาบนํ้าเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ในชุดนอนเสื้อกับกางเกงขายาวลายเป็นสีเหลืองเรียบร้อยพอดีไม่อย่างนั้นมีหวังเพื่อนๆทั้งสามของพี่ตรีมีตาค้างกันยกแก็งค์

"ไม่เจอหน้ากันเลยนะหลังจากซัดB285ร้านพี่ไป"พายว่าขึ้น

"เห้ยไอ้ตรี เป็นครั้งแรกเลยป้ะที่ได้จํ้าจี้กะน้องอ่ะ มึงบอกกูอยู่นิหว่า"

"ฮะ! อะไรนะพี่กู๊ด?"

"อย่าไปเชื่อพวกมันมั่วซั่ว"

เจแปนรู้สึกคิ้วจะกระตุกหน่อยๆซะแล้วกับคำเล่าของเพื่อนๆตรี ทำให้ร่างบางหน้ามุ่ยคิ้วเป็นปมทันทีเล่นเอาตรีต้องรีบง้อให้ไว

เพื่อนๆทั้งสามที่หอบเบียร์กันมาถึงห้องของตรีพร้อมจัดแจงกับแกล้มเรียบร้อยไม่วายพลางกระดกเบียร์เข้าปากและดูบทสวีทงอนง้อที่ไม่ใช่ว่าจะได้หาดูง่ายของตรีที่เผยให้เห็น

"จี้ครับ พี่ไม่ได้พูดจริงๆ"

"เห็นแบบนี้แล้วอยากมีเมียบ้างว่ะ ฮ่าๆๆ"

"เออ ถ้าเป็นกูนะแล้วงอนเป็นกูลากขึ้นไปง้อบนเตียงแล้วเว้ย!"

"พี่กู๊ด! ไอ้พี่บ้า! ทำไมพี่เป็นคนแบบนี้เล่า!" เจแปนหน้าขึ้นสีทันทีก่อนจะรีบลุกหนีออกจากวงเข้าห้องนอนไปทันที

"ไอ้เชี่ยกู๊ดน้องมันเขินจะตายห่า มึงก็แกล้งมันอยู่ได้ มึงดูไอ้ตรีดิ๊..จะฆ่ามึงแล้วนั่น"

ตอนนี้ในกลุ่มนั้นผู้ที่มีรังสีอาฆาตรสุดคงจะเป็นตรีที่หงุดหงิดโครตของโครตเลยก็ว่าได้ เมื่อวานจะกลับมาฟัดก็ไม่ได้ฟัดวันนี้ว่าจะกลับมาแอ้มซะหน่อยแต่ไอ้เพื่อนปากหมาก็พูดซะสุดที่รักเค้านั้นงอนแล้วสะบัดตูดหนีเข้าห้องนอนไปแล้ว

"เซ็งสัส"

"แหะๆ โทษทีๆกูแค่อยากหยอกน้องมันเองน่า"

"เอาเถอะไอ้ตรี เดี๋ยวค่อยไปง้อน้องมัน แดกต่อเหอะ"พายว่าขึ้นก่อนจะคีบนํ้าแข็งเพิ่มใส่ไปในแก้วของตรีก่อนทีอีกฝ่ายจะพยักหน้าและกระดกเข้าปากทันที

"อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ ไอ้ตรีกูถามจริงๆมึงรักน้องเค้าเพราะไรวะ?"

เมื่อเจออ้ายจุดประเด็นและยิงคำถามใส่ เจ้าตัวก็ได้แต่มองหน้าเพื่อนสลับกันไปมาทันทีที่มองเค้าไม่วางตา ไม่ใช่ว่าไม่รู้จะตอบอะไรไอ้คำตอบน่ะมันมีอยู่หรอกแต่เค้าแค่ขี้เกียจพูดเท่านั้นเอง

"ถูกใจเลยเอา"

"ฮะ!? ง่ายเว่อร์ไอ้ตรี ฮ่าๆๆ! เอาจริงดิมึงกูขอจริงจังหน่อยสิวะ"กู๊ดพูดตอบ

"ทำไมต้องอธิบายล่ะ รู้แค่กูรักน้องมันมากก็พอ"

"สัส พระเอกโครตๆเลยมึง อิจฉาน้องเจจุง"พายทำหน้าทำตาให้ดูแบ๊วๆน่ารักหวังว่าเพื่อนๆที่เหลือจะเอ็นดู แต่กลับกันมีแต่เสียงอี๋ตอบกลับสนั่น

"แหวะ! ทำหน้าตาซะกูขนลุกเลยนะมึง บรึ๋ย! สยองโครต"

"อะไรมึงล่ะ กูออกจะน่ารักอิ้ๆ คุ้คริ้ๆ"

"น่ารักกับผีตายซากน่ะสิมึง ว่างมากไปตายให้หนอนแดกไอ้เวร"

หลังจากนนั้นเสียงหัวเราะจากกลุ่มเพื่อนยังคงดังเป็นระยะ และทุกคนก็ต่างพากันพูดคุยอย่างออกรสถึงวันพรุ่งนี้ที่จะได้ไปเที่ยวไร่ของอ้ายนั้นเหตุนี้ทำให้เพื่อนๆของตรีตื่นเต้นกันไม่น้อย เมื่อดื่มเสร็จพอให้มึนๆแต่ยังเดินตรงกันได้อยู่ก็พากันสลายตัวกลับไปพักผ่อนเพื่อพรุ่งนี้จะได้ออกเดินทางกัน

.

.

.

แกร๊ก


"จีจี้ นอนรึยัง?"

"..."

"รออยู่หรอ?"

ร่างสูงที่เปิดประตูเข้าไปก็ต้องขมวดคิ้วสงสัยทันที ในเมื่อท่าทีของเจแปนของเค้านั้นดูมีท่าทีเปลี่ยนไป ถามก็ไม่ยอมตอบและเอาแต่นั่งกอดหมอนใบโตอยู่บนเตียงก้มหน้าก้มตาไม่ยอมพูด

ตรีค่อยๆปิดประตูก่อนที่จะเดินเข้าไปหาคนที่นั่งอยู่บนเตียงก่อนจะเอ่ยเรียกเสียงเรียบแก่คนตัวเล็ก ร่างสูงไม่ชอบใจเป็นอย่างมากกับการถามแล้วไม่ยอมตอบแต่นี่เค้ายอมให้ถือว่าเป็นเจแปนเพียงคนเดียวเท่านั้น

"พี่ถาม"

"..."

"เงยหน้าให้พี่หน่อย จี้ไม่สบายรึเปล่า"

"ยะ..อยากกลับบ้าน"

"ทำไม?"

นํ้าเสียงสั่นเครือของคนตรงหน้ายิ่งทำให้ตรีสงสัยทันทีแล้วอยากจะกลับบ้านอีกจึงทำให้ตรีต้องใช้มือช้อนปลายคางคนตรงหน้าให้เงยขึ้นสบตากับเค้า

แต่แล้วใบหน้าหวานก็สะบัดออกอย่างไม่ใยดีก่อนที่ดวงตากลมโตจะเปรอะเปื้อนไปด้วยนํ้าสีใสที่ไหลลงมาตามพวงแก้มเนียนซึ้งไร้เสียงสะอื้นใดๆ

"ฮึก! อย่ามาจับ"

"บอกพี่มาจี้เป็นอะไร?"

"อึก ยังจะมาถามอีกหรอ..."

"..."

"คนหลอกลวง"







ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}