ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 17

คำค้น : เสี่ยหลง ต้นน้ำ หลงน้ำ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.3k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 28 เม.ย. 2562 12:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17
แบบอักษร

​#17 

วันรุ่งขึ้น @ห้องครัว 

ต้นน้ำ : ยืนเคี่ยวน้ำซุปเหมือนทุกวัน 

ไมเคิล : เดินเข้ามา “อรุณสวัสดิ์” 

ต้นน้ำ : หันมอง ส่งยิ้มให้ “อรุณสวัสดิ์ครับ” 

ไมเคิล : เดินไปหยิบผ้ากันเปื้อนมาใส่ เริ่มทำมื้อเช้าให้จินเฟิง “ฉันเห็นายเดินออกมาจากห้องเสี่ย” 

ต้นน้ำ : “อ๋อ! หมอนข้างอันโปรดของเสี่ยขาดน่ะครับ ผมเลยต้องไปเป็นหมอนข้างให้แทน เสี่ยเขาจะนอนไม่หลับถ้าไม่ได้กอดหมอนข้างน่ะครับ” ยิ้มขำ 

ไมเคิล : กำมือแน่น “งั้นก็โดนกอดทั้งคืนเลยเหรอ?” กัดฟันพูด 

ต้นน้ำ : “ครับ อึดอัดมากเลย แต่ก็ดีใจนะครับที่ผมทำให้เสี่ยหลับได้” น้ำเสียงตื่นเต้น 

ไมเคิล : ขบกรามแน่น “นายรู้ตัวรึเปล่าว่ากำลังโดนเสี่ยลวนลามอยู่ ถ้านายไม่ระวังตัวให้ดี คอยให้เสี่ยแตะต้องนายตลอดแบบนี้ สักวันนายจะโดนเสี่ยหลอกฟันแล้วทิ้งแน่ๆ เพราะความง่ายของนาย” 

ต้นน้ำ : ชะงัก ขมวดคิ้วมุ่น “มันหมายถึง... อะไรเหรอครับ? หลอกฟัน? ง่าย? ผมไม่เข้าใจ” 

ไมเคิล : “อย่ามาทำเป็นใสซื่อ นายควรหัดรู้ทันคนอื่นบ้างจะได้ไม่โดนหลอก” เดินเข้าหา คร่อมกายบางกักไว้กับโต๊ะ “ฉันจะบอกความลับเอาไว้ให้นายระวังตัว บ้านนี้น่ะเห็นคนอื่นเป็นแค่ของเล่น ไม่ว่าเขาจะใจดีหรืออ่อนโยนยังไงมันก็แค่การหลอกลวง ไม่มีใครรู้สึกกับนายจริงๆ ...ฉันขอเตือน อย่าไว้ใจใคร โดยเฉพาะเสี่ยหลง” สีหน้าดุดันจริงจัง 

ต้นน้ำ : หน้าซีดตัวสั่น ‘พี่ไมค์น่ากลัวจัง แต่... เรื่องที่เขาพูดจริงเหรอ? เสี่ยเป็นคนที่ไว้ใจไม่ได้งั้นเหรอ?’ 

ไมเคิล : เห็นความลังเลในดวงตาหวาน ลอบยกยิ้มมุมปาก “เพราะฉันเห็นนายเป็นน้องฉันถึงได้เตือนด้วยความหวังดี อย่าไว้ใจเสี่ยถ้าไม่อยากโดนหลอกเหมือนฉัน” ลูบหัว กลับไปทำมื้อเช้าต่อ 

ต้นน้ำ : เริ่มสับสน ‘ถึงพี่ไมค์จะบอกว่าเสี่ยไว้ใจไม่ได้ เป็นคนหลอกลวง แต่ว่า... เสี่ยหลงที่ผมรู้จักไม่ได้เป็นแบบนั้นสักหน่อย ...ตัวจริงของเสี่ยเป็นแบบไหนกันแน่นะ?’

.

@ห้องครัว ต้นน้ำ : จัดโต๊ะอาหาร 

เฟยหลง : เดินเข้ามา “เมื่อคืนนอนหลับไหม?” เดินมานั่ง ต้นน้ำนั่งตาม 

ต้นน้ำ : หันมอง ยกยิ้มบาง “นอนหลับอยู่ครับ แค่ทำตัวให้เป็นประโยชน์กับเสี่ยได้ต้นน้ำก็ดีใจแล้วครับ” 

เฟยหลง : “งั้นคืนนี้ก็มาอีกนะ ฉันยังหาซื้อใบใหม่ที่ถูกใจไม่ได้” 

ต้นน้ำ : “เอ่อออ แล้วไม่มีใบไหนที่พอทดแทนได้เลยเหรอครับ?” 

เฟยหลง : “จะว่าไปก็พอมี” ชี้ต้นน้ำ “นายไง เป็นหมอนข้างที่อุ่นที่สุด สบายที่สุดแล้ว” 

ต้นน้ำ : หน้าแดง “ตะ...ต้นน้ำไม่ใช่หมอนขางซะหน่อย” บ่นพึมพำ “เสี่ยครับ เอ่อออ ถ้าต้นน้ำจะขอไปโรงเรียนเองจะได้ไหมครับ?” เสียงสั่น 

เฟยหลง : หันมองตาเขม็ง “ทำไม?” เสียงดุ 

ต้นน้ำ : หน้าซีด “เอ่อออ คือช่วงนี้ที่โรงเรียนใกล้มีกีฬาสีแล้วน่ะครับ ต้นน้ำต้องรีบไปแต่เช้าเพื่อช่วยเพื่อนเตรียมอุปกรณ์ แล้วอาจจะต้องกลับค่ำๆ ด้วย” หลบสายตา ‘งื้อออ ตาเสี่ยดุชะมัด ไม่กล้าสบตาเลย’ 

เฟยหลง : “งั้นก็ให้ม่อนไปรับไปส่ง นายทำมื้อเช้าให้ฉันก็พอ มื้อเย็นไม่ต้องห่วง ฉันหากินเองได้ แต่... นายต้องมานอนเป็นหมอนข้างให้ฉันกอดทุกคืน ชดเชยที่นายทำหน้าที่ให้ฉันไม่ครบ” 

ต้นน้ำ : “แต่ว่า...” จะขัด แต่พอสบดวงตาคมดุก็ไม่กล้า “ครับ ขอโทษนะครับเสี่ย” 

เฟยหลง : “ไม่ต้องขอโทษหรอก มันจำเป็นนี่นา รอให้กีฬาสีจบเมื่อไหร่ค่อยกลับมาทำเหมือนเดิม” ยกยิ้มมุมปาก 

ต้นน้ำ : “ครับเสี่ย” 

เฟยหลง : มอง ‘ฉันไม่ร้ว่าเกิดอะไรขึ้นนายถึงคิดจะหลบหน้าฉัน แต่ฉันไม่ยอมหรอกนะ ยิ่งนายหนี ฉันจะยิ่งจับนายมัดไว้ เพราะนายเป็นของฉัน’


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}