ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 16

คำค้น : เสี่ยหลง ต้นน้ำ หลงน้ำ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.9k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 28 เม.ย. 2562 08:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16
แบบอักษร

​#16 

หลายวันผ่านไป 

ต้นน้ำ : นั่งทำการบ้านที่ห้องตัวเอง 

กริ๊งงงง // เสียงโทรศัพท์ดัง 

ต้นน้ำ : หยิบมาดู “เสี่ยหลง? โทรมาตอน 4 ทุ่มเนี่ยนะ หรือมีเรื่องอะไร?” เบิกตากว้าง รีบกดรับ “สวัสดีครับเสี่ย มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับเสี่ยรึเปล่าครับ?” 

เฟยหลง : //มี รีบมาหาฉันด่วน// เสียงดุดัน 

ต้นน้ำ : “ครับๆ ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละครับ” กดวาง รีบวิ่งออกจากห้องไป 

@ห้องเฟยหลง 

เฟยหลง : มองโทรศัพท์ ยกยิ้มพอใจ “ผมเหรอ? หึ ได้เวลาลงโทษเด็กดื้ออีกแล้ว” เลียปาก 

ต้นน้ำ : เวลาผ่านไปไม่นานต้นน้ำก็มาถึง ก๊อกๆ “เสี่ยครับ ผมต้นน้ำเองครับ” 

เฟยหลง : “2 ครั้งก็ 2 ที หึ” พึมพำ “เข้ามาได้” 

ต้นน้ำ : เปิดประตูเดินเข้ามาหน้าตาตื่น “เสี่ยมีเรื่องอะไรรึเปล่าครับ? ผมเป็นห่วงเสี่ยเลยรีบมา เลยไม่ทันได้เปลี่ยนกางเกง” ยิ้มแห้งเมื่อเห็นสายตาถลึงดุดันของร่างสูง 

เฟยหลง : มองต้นน้ำที่ใส่เสื้อยืดตัวใหญ่ กางเกงขาสั้นมากจนแทบจะโผล่ไม่พ้นชายเสื้อ ‘นี่มันยั่วกันชัดๆ เจ้าเด็กนี่ร้ายมาก!’ ข่มอารมณ์ “นายต้องโดนลงโทษ รู้ไหมว่าความผิดของนายคืออะไร” เสียงดุ 

ต้นน้ำ : “เอ๊ะ? ลงโทษ?  อ่าาา” นึก ก่อนเบิกตากว้าง “งื้อออ ดันเผลอแทนตัวเองว่าผมซะได้ ปากหนอปาก” ตบปากพล่อยๆ ของตัวเอง 

เฟยหลง : จับมือเรียว ดึงร่างบางมานั่งตัก 

ต้นน้ำ : “อ๊ะ เสี่ยจะทำอะไรผะ...ต้นน้ำน่ะครับ?” หน้าแดง ‘ท่านั่งนี่มันน่าอาย งื้อออ’ 

เฟยหลง : “ฉันจะลงโทษนายยังไงล่ะ” แสยะยิ้ม เคลื่อนหน้าเข้าใกล้ 

ต้นน้ำ : หลับตาปี๋ กลั้นหายใจ

เฟยหลง : มองปฏิกิริยา ยกยิ้มมุมปาก “ฟอด! ฟอด! ฟอด!” ฟัดแก้มนิ่มอย่างแรง 

ต้นน้ำ : “อื้อ งื้อ อ๊ะ อย่าทำแรงสิครับ แก้มผมช้ำหมดพอดี อ๊ะ!” 

เฟยหลง : “ฟอด! เพิ่งจะลงโทษไปเองยังจะพูดอีก หรืออยากให้ฉันตีแก้มนายด้วยปากฉันอีก?” 

ต้นน้ำ : “มะ...ไม่ใช่นะครับ ผะ...ต้นน้ำไม่ได้ตั้งใจ มันก็ต้องมีลืมกันบ้างสิครับ” ก้มหน้าบ่นงึมงำ 

เฟยหลง : “งั้นก็ลืมบ่อยๆ ล่ะ ฉันชอบลงโทษเด็กดื้อ” ยีหัว ต้นน้ำ : “งื้อออ ต้นน้ำไม่เด็กแล้วนะครับ เดือนหน้าต้นน้ำก็จะ 17 แล้ว” เชิดหน้าภูมิใจ 

เฟยหลง : “17 ก็ยังเด็กอยู่ดี ต้อง 18 ให้บรรลุนิติภาวะ แบบนั้นถึงจะเรียกว่าโต” มองสายตาแฝงเลศนัย 

ต้นน้ำ : “งั้นก็แค่ 1 ปีกับอีก 1 เดือน ต้นน้ำก็จะเป็นผู้ใหญ่แล้ว เสี่ยจะมาว่าต้นน้ำเป็นเด็กไม่ได้แล้วนะครับ”  

เฟยหลง : “งั้นก็รีบๆ โตละ ฉันรออยู่” ลูบแก้มเนียน ‘ถึงตอนนั้นฉันจะกินนายทั้งตัว ไม่ให้เหลือซากเลยที่รัก’ 

ต้นน้ำ : “ครับ ต้นน้ำจะรีบโต จะได้ดูแลเสี่ยได้มากขึ้น” ฉีกยิ้มกว้าง “ว่าแต่เสี่ยให้ต้นน้ำมาทำอะไรเหรอครับ?” 

เฟยหลง : “ฉันนอนไม่ค่อยหลับน่ะ หมอนข้างที่ฉันนอนกอดประจำขาด ยังหาซื้อใบใหม่ที่ถูกใจไม่ได้ นายก็มาเป็นหมอนข้างให้ฉันก่อนก็แล้วกัน” 

ต้นน้ำ : “เอ๊ะ? ทำไมถึงได้ขาดได้ล่ะครับ ปลอกหมอนทำจากผ้าอย่างดี หนานุ่มขาดยาก แต่กลับขาดซะได้” 

เฟยหลง : ‘เด็กโง่ อย่าฉลาดในเรื่องบางเรื่องให้มากนักเลย ให้ฉันได้ตอดนิดตอดหน่อยบ้างเถอะ’ คิด “บางอย่างถึงจะแข็งแกร่งทนทานขนาดไหน แต่เมื่อถึงที่สุดมันก็ต้องหมดสภาพไปตามกาลเวลา ไม่แปลกที่มันจะขาด” 

ต้นน้ำ : “อ๋อออ ก็เหมือนกับคนเราใช่ไหมครับ ถึงจะเก่งและแข็งแกร่งขนาดไหน ถ้าแก่ตัวไปก็ย่อมโรยรา เสี่ยไม่ต้องห่วงนะครับ ถึงเสี่ยจะแก่ จะหนังเหี่ยวย่นตามกาลเวลา ต้นน้ำก็จะดูแลเสี่ยตลอดไป ไม่ทิ้งเสี่ยแน่นอนครับ” มุ่งมั่น 

เฟยหลง : หน้าชากับคำว่า ‘แก่’ “ฉันยังไม่แก่ หรือถึงฉันแก่ ฉันก็จะให้นายอยู่เคียงข้างฉันแบบนี้ตลอดไป ไม่ยอมให้ทิ้งกันหรอกนะ” เสียงอ่อนโยน สายตาลึกซึ้ง 

ต้นน้ำ : สบตาคม หน้าแดง ใจเต้นรัว “มะ...ต้นน้ำไม่ทิ้งเสี่ยหรอกครับ ...เรานอนกันดีกว่าไหมครับ พรุ่งนี่ผมต้องรีบตื่นด้วย” หลบสายตา 

เฟยหลง : ลอบยิ้ม “อืม” พยักหน้ารับ เขยิบไปนอนพร้อมดึงร่างบางเข้าอ้อมกอด “ฝันดีนะต้นน้ำ” 

ต้นน้ำ : ตอนแรกจะดิ้นหนี แต่น้ำเสียงอบอุ่นของร่างสูงทำให้เขาชะงัก ‘นานเท่าไหร่แล้วนะที่ไม่มีคนบอกฝันดีกับผมแบบนี้’ ยิ้มบาง “ฝันดีครับเสี่ย” ‘คืนนี้ผมต้องหลับฝันดีแน่ๆ'

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}