Hanata.ashi

1 คอมเม้นท์ ร้อยกำลังใจ 1 กดไลค์ ล้านคำขอบคุณ

​ตอนที่ 26 ไฟปราถนา

ชื่อตอน : ​ตอนที่ 26 ไฟปราถนา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 479

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มิ.ย. 2562 15:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​ตอนที่ 26 ไฟปราถนา
แบบอักษร

​ตอนที่ 26 

รุ่งขึ้นในห้อง ICU ริวมีอาการพ้นขีดอันตราย ช่วงบ่ายจะทำการย้ายไปห้องพักฟื้นซึ่งจัดให้อยู่ห้องเดียวกับมิกิ ซึ่งห้องนี้ใหญ่มากเหมือนเพ้นเฮ้าส์เลยทีเดียว 

@ ในห้องพักฟื้นของมิกิ 

ช่วงเช้ามิกิรู้สึกตัวตื่นขึ้น เธอร้องขอน้ำ ชุนจิที่เฝ้าอยู่ก็ลุกขึ้นเอาน้ำมาให้ดื่ม 

“ค่อยๆจิบ ไม่ต้องรีบนะน้อง” ชุนจิบอก 

หลังจากที่มิกิได้ดื่มน้ำแล้วก็ร้องถามเรื่องริว พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาอีกครั้ง 

“ใจเย็น ๆ มิกิ ริวพ้นขีดอันตรายแล้ว ตอนบ่ายจะย้ายมาห้องนี้มิกิทานอะไรหน่อย เดี๋ยวพี่ให้พยาบาลเอาอาหารมาให้” แล้วชุนจิก็ต่อสายไปแจ้งพยาบาล 

เพียงไม่นาน เจ้าหน้าที่ประจำชั้นห้องพิเศษ ก็นำอาหารเข้ามาให้ 

“อาหารมาแล้วค่ะท่านรองประธาน” เจ้าหน้าที่ร้องบอก 

“ขอบคุณครับ” ชุนจิเอ่ยพร้อมกับก้าวไปยังโต๊ะที่มีล้อเลื่อนด้านล่างจัดการเลื่อนมายังเตียงให้น้องสาวได้ทานข้าว ค่อยๆ ทานนะเดี๋ยวอาเจียน  (โดยปกติแล้วผู้ป่วยที่เพิ่งฟื้นจะหรือคนไข้ที่เข้ารับการผ่าตัดหลังจากฟื้นจากยาสลบแล้วจะมีอาการคอแห้งผาก พยาบาลให้ดื่มน้ำได้ค่ะ แต่จะต้องแค่จิบๆ เท่านั้น หากดื่มในปริมาณที่เยอะมากเกินไปจะทำให้อาเจียน) หลังจากที่มิกิทานอาหารเสร็จแล้ว ก็นั่งเล่นสักพัก 

“มิกิอยากไปหาริวค่ะ” มิกิเอ่ยบอกพี่ชุนจิ 

“เอาซิเดี๋ยวพี่พาไป” ชุนจิเอ่ยบอกน้องแล้วก็พยุงมิกิไปที่หวอด ICU 

มิกิเห็นภาพตรงหน้า ก็น้ำตาไหลอีกครั้ง สายที่ระโยงระยางอยู่ตอนนี้ ทำให้มิกิสงสารคนที่นอนอยู่บนเตียง 

ช่วงบ่าย เตียงคนไข้ถูกเข็นมาที่ห้องพิเศษ เมื่อเจ้าหน้าที่จัดอุปกรณ์ต่างๆ เรียบร้อยแล้วก็แยกตัวออกมา มิกิก็ถลาไปที่เตียงคนไข้ จับมือริวมาแนบที่แก้ม แล้วก็น้ำตาไหล 

“ร้องไห้อีกแล้วน้องพี่ ริวพ้นขีดอันตรายแล้ว ถ้าริวตื่นมาเห็นคงไม่มีความสุขนะคะ” ชุนจิปลอบน้องสาว 

“พี่ชุนลงไปหาอะไรทานก่อนกะได้ค่ะ มิกิอยู่ได้” มิกิหันมาบอก 

“โอเค งั้นเดี๋ยวพี่ไปดูเอกสารที่ออฟฟิสก่อน” แล้วชุนก็ออกจากห้องไป 

หลังจากที่มิกิเดินไปส่งชุนที่ประตูห้องเรียบร้อย ก็เดินกลับมาที่เตียงซึ่งริวนอนอยู่ เธอก้มลงไปจูบหน้าผากริวเบาๆ 

“ตื่นเร็วๆนะคะที่รัก มิกิคิดถึงอ้อมกอดของริวแล้ว” มิกิกระซิบ 

พอตกเย็นได้เวลาเช็ดตัว มิกิเดินเข้าไปในห้องน้ำหยิบอ่างรองน้ำพร้อมผ้าขนหนูผืนเล็ก เดินออกมาจัดการเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ริว ตอนนี้ เข้าวันที่ 3 แล้วริวยังไม่รู้สึกตัว มิกิเช็ดตัวไปก็ชวนริวคุยไปด้วย 

ผ่านไป  2 อาทิตย์..... 

“วันนี้ข้างนอกอากาศดีมากเลย ตื่นมาสูดอากาศบริสุทธิ์ด้วยกันไหมคะ” มิกิคุยไปก็พยายามไม่ร้องไห้ เธออยากให้เขาตื่นขึ้นมาเสียตอนนี้ ร่างกายริวค่อยๆ รักษาตัวเองดีวันดีคืน จนตอนนี้ อุปกรณ์การแพทย์ต่างๆ ถูกถอดออกไปหมดแล้วเหลือเพียงสายน้ำเกลือที่ ยังคงมีอยู่ เพื่อหล่อเลี้ยงร่างกาย 

“หนวดเริ่มขึ้นแล้วนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้มิกิโกนหนวดให้ริวดีกว่า” มิกิที่คุยเล่นกับริวประหนึ่งเขาฟังอยู่ อ่านข่าวให้ฟังบ้าง ดูหนังแล้วชวนริวคุยไปด้วยบ้าง นอนกอดริวบ้าง มิกิดูแลริวแบบนี้ในทุกๆ วัน ทำหน้าที่อย่างดีไม่บกพร่อง งานที่ต้องช่วยพี่ชุนจิ ยูจิก็ให้คนเอาลงมาให้ บ้างก็ขึ้นไปดูบ้าง ในเวลาที่ เพื่อนทั้ง 3 ของริวมาเปลี่ยนเวร 

“เหนื่อยไหมมิกิ” เสียงแห่งความอบอุ่นของผู้เป็นพ่อถามขึ้น 

“ไม่ค่ะ หนูเชื่อว่ายังไงริวต้องกลับมา ตอนนี้เขาอาจจะไปเที่ยวเล่นอยู่ที่ไหนสักที แต่ยังไงเขาต้องกลับมา” มิกิเอ่ยตอบพร้อมกับโอบกอดคุณป๋าเอาไว้ 

เข้าสู่อาทิตย์ที่ 4 

“ใกล้จะถึงฤกษ์วันแต่งงานของเราแล้วนะคะ แต่มิกิยังไม่ได้ทำอะไรเลย ชุดก็ยังไม่ได้เลือก การ์ดก็ยังไม่ได้แจก มีคนขี้เกียจนอนไม่ยอมตื่น มิกิเริ่มจะงอนแล้วนะ” เธอพูดทีเล่นทีจริงในขณะที่กำลังเช็ดตัวให้ริวในตอนเช้าของวัน ระหว่างที่เธอกำลังเช็ดขาของริว เธอรู้สึกได้เหมือนว่ามือริวเริ่มขยับ มิกิคิดว่าตาฝาดเธอเอื้อมมือไปจับมือริวไว้ คราวนี้ชัดเลย มันมีการบีบกลับของอีกฝ่าย มิกิร้องเรียกริวด้วยน้ำตาที่นองหน้า 

“หวัดดีเจ้าหญิงของผม” ประโยคแรกที่ริวทักทั้งที่เสียงแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน 

มิกิขึ้นไปนั่งที่ขอบเตียงพร้อมกับโน้มตัวลงไปกอดริวแล้วร้องไห้ ริวกอดตอบพร้อมกับลูบหัวเธอเบาๆ 

“ขอน้ำให้ผมหน่อย” ริวเอ่ยขึ้น 

มิกิรีบเช็ดหน้าตาแล้วลุกไปรินน้ำมาให้ริวดื่มทันที 

“หลับไปนานเลยมิกินึกว่าจะเป็นหม้ายซะแล้ว” เธอเอ่ยขึ้นทำให้ริวถึงกับขำเบาๆ ออกมา 

“ซี้ดดด” ริวร้องขึ้นขณะที่ขำกับคำพูดของหญิงสาว 

“เจ็บแผลหรือคะ เดี๋ยวมิกิตามหมอให้” เธอกำลังจะลุก ริวดึงรั้งเอาไว้ 

“เกร็งหน้าท้องไปหน่อยเลยเจ็บ ไม่เป็นไรครับ อยากนอนกอดมิกิมากกว่า มานี่มา” แล้วริวก็ดึงมิกิให้ล้มตัวลงนอนพร้อมกับกอดเธอ 

อ้อมกอดของริวที่มิกิรอคอยมาเกือบ 1 เดือน ทำให้มิกิพูดอะไรไม่ออกได้แต่น้ำตาซึมและซุกตัวเข้ากับแผงอกของเขาอย่างเต็มใจ 

ริวค่อย ฟื้นตัวกับสภาพร่างกายและบาดแผล ร่างกายของเขากลับมาสมบูรณ์เกือบเต็ม 100 นั่นทำให้หมอภูมิใจ 

“อีก 2 วันหมอจะให้กลับไปพักต่อที่บ้านนะครับ ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว บาดแผลก็ดีขึ้น เรื่องปอดหรืออื่น ๆ ก็ปกติ แล้ว เดี๋ยวหมอขอตัวก่อนนะครับ” หมอที่มาดูอาการบอกริวกับมิกิ และขอตัวไปตรวจคนไข้คนอื่น 

@ 2 วันต่อมา 

“ดีใจจังจะได้กลับบ้านเราแล้ว” ริวเอ่ยขึ้นขณะที่มิกิกำลังเก็บของ 

“มิกิลาพี่ชุนเรียบร้อย จะดูแลริวอย่างเดียวเลย” มิกิบอก 

“จะเบื่อมิกิก่อนไหมคะ” เธอแกล้งเอ่ยถาม 

“เบื่อครับ” ริวแกล้งกลับ 

มิกิหันไปมองขวางทำหน้าเริ่มงอน 

“เบื่อมากถ้ามิกิจะไม่อยู่ดูแลผม โอ๋ ๆๆๆๆ ไม่งอนเค้านะ เค้าแค่แหย่ตัวเองเล่นเท่านั้นเอง” แค่คำพูด เค้ากับตัวเอง ทำให้มิกิมองหน้าริวแปลกๆ 

เธอจับหน้าผาก จับแก้มหันไปหันมา 

“ทำอะไรมิกิ”ริวเอ่ยถามอย่างงงๆ 

“ริวคนเดิมมิกิหายไปไหน กินเข้าไปใช่ไหมคายออกมานะ” ริวถึงกับขำในสิ่งที่มิกิพูด 

“ทำไมอะ ไม่ชอบหรอเค้ากับตัวเอง” ริวเอ่ยถาม 

“หึ ขนลุก ต่อให้คู่เราจะหวาน แต่เค้ากับตัวเอง มิกิก็ยังขนลุกอยู่ดี” มิกิเอ่ยบอก ริวหัวเราะใหญ่  พร้อมกับเอามือลูบตัวมิกิอย่างเอ็นดู 

ตอนสาย ชุนจิกับยูจิ ลงมาที่ห้องพักฟื้นของริวเพื่อจะมาส่งว่าที่น้องเขยกลับบ้าน 

“ได้กลับบ้านสักทีนะเรา นอนโรงพยาบาลจนเบื่อไปเลย” ชุนจิเอ่ยแซว 

“คิดถึงอาหารที่คลับมากกว่าครับพี่” ริวเอ่ยติดตลก 

“งั้นสงสัยพี่ต้องไล่พ่อครัวที่โรงพยาบาลออกซะละ ทำอาหารไม่ถูกปากคนไข้ ฮ่าๆๆๆ” แล้วทั้งหมดก็หัวเราะให้กับมุขเสี่ยวๆ ที่ริวกับชุนจิเล่นกัน 

“พี่ชุน มิกิเอางานกลับไปทำที่บ้านได้นะคะ” มิกิเอ่ยบอกพี่ชาย 

“ไม่เป็นไร ดูแลสามีเราให้ดีก่อน เรื่องงานค่อยกลับมาช่วยพวกพี่ก็ได้” ยูจิเอ่ย 

“ฟอด...น่ารักที่สุดอะพี่ชายของมิกิเนี่ย” 

“เธอก็น่ารักที่สุดอะ น้องสาวของพี่” ยูจิแหย่กลับ 

“เดี๋ยวๆ ครับพี่ ผมเป็นสามียังอยู่ตรงนี้” ริวดักคอพร้อมกับเริ่มขยับตัว 

“อูยยยย” ขยับที่ก็เจ็บที่ แผลที่แห้งมันก็เริ่มตึงและตกสะเก็ด คันด้วยริวอยากจะเกาแผลมากมาย เขาทำได้แค่เอาเล็บไปจิกๆใกล้ๆ แผลเพื่อบรรเทาการคัน 

“คันหรอคะ” มิกิถามเมื่ออยู่กัน 2 คน 

“คันครับ คันหลายที่เลย มิกิช่วยหน่อยได้ไหม” ทั้งแววตาและน้ำเสียงที่ริวเอ่ยออกมา มันดูแปลกๆ 

“แน่ใจหรือคะริวว่าแค่คันแผล” มิกิถามเพื่อความมั่นใจ 

“มานั่งนี่มา” แล้วริวก็ดึงมิกิลงมานั่งข้าง ๆ พร้อมกับกอดเธอเอาไว้ 

“คันอย่างอื่นด้วยทำไงดี มีใครแถวนี้พอช่วยได้บ้างไหมครับ” ริวกระซิบออกไป มิกิรู้ได้ทันทีทำให้ตอนนี้เธอเริ่มหน้าแดงขึ้น 

“ริวบ้า” มิกิเอ่ยขึ้น 

“บ้าตรงไหน ก็เกือบเดือนไม่ได้ทำอย่างว่าเลย” ริวแกล้งกระซิบ 

“เอ่อ.... เดี๋ยวมิกิไปดูรถเข็นก่อนนะทำไมยังไม่มารับริวอีก”  มิกิเสไปเรื่องอื่น แล้วลุกขึ้นไปดูเจ้าหน้าที่ว่ามาหรือยังระหว่างที่กำลังจะเตรียมตัวกลับคอนโด เพียงไม่นานรถเข็นก็มาแล้วรับริวไปส่งที่รถ โดยมีซาอิมารับไปส่งที่คอนโด 

“กลับก่อนนะ เดี๋ยวไว้ว่างจะแวะไปหา” ซาอิเอ่ยบอกเนื่องจากเขามีประชุมต่อจึงรีบกลับ 

“อืม ขอบใจนะ” แล้วซาอิก็แยกตัวไป 

ตอนนี้อยู่ในคอนโดกัน 2 คน 

“เหนื่อยไหมคะริว เช็ดตัวหน่อยไหม” มิกิเอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าที่ใบหน้าริวมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาเล็กน้อย 

“พาริวไปล้างหน้าหน่อยดีกว่า ยังไม่อยากเช็ดตัวอยากนั่งกอดมิกิมากกว่า” ริวเริ่มปฏิบัติการอ้อนเมีย 

“ไอ้พาไปเนี่ยได้ แต่นั่งกอดเนี่ย ไหวหรอ” มิกิแกล้งเอ่ยถาม 

“ไหวไม่ไหวเดี๋ยวก็รู้” ริวตอบ ในขณะที่กำลังเดินไปล้างหน้าโดยมีมิกิประคอง หลังจากที่ล้างหน้าเสร็จ มิกิพาริวมานอนที่เตียง 

“นอนก่อนนะคะ มิกิเก็บของแป๊บนึง” 

ริวพยักหน้าแต่ไม่พูดอะไร เขากึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง มองดูหญิงสาวทำโน่นทำนี่ เดินไปเดินมา จนเมื่อเห็นว่าเธอเก็บของเสร็จก็เรียก 

“มิกิมานี่เร็วมีอะไรจะบอก” ริวเอ่ยอย่างเจ้าเล่ห์ 

“ว่าไงคะ” มิกิเมื่อเดินเข้ามาใกล้จึงถามขึ้น 

“ว้ายยย” ริวดึงมิกิให้ลงมานั่งขอบเตียงข้าง ๆ จับเธอนอนและขึ้นคร่อมในทันที 

“คิดถึงจัง” เขาพูดขึ้นขณะที่กำลังซุกไซร้ศอกคอของเธอ ริวไม่ปล่อยให้มิกิได้พูดอะไรก็ปิดประกบปากด้วยจูบที่เร่าร้อนถวิลหา จนมิกิแทบขาดอากาศหายใจ มิกิตีเขาเบาๆ เป็นสัญญาณบอกให้หยุดก่อน ริวรู้ได้ว่ามิกิตอนนี้หายใจไม่ทันจึงได้ถอนจูบออกแล้วเลื่อนไปหอมฟอดที่แก้มนวลปลั่ง 2 ข้าง จากแก้มเขาก็เลื่อนมาเรื่อยจนตอนนี้มาใบหน้ามาหยุดอยู่บริเวณอกอวบที่มีเสื้อผ้าและบราเซียบดบัง ริวไม่รอช้าจัดการถอดเสื้อเธอพร้อมบราเซียออก 

“คิดถึงจัง”เขาพูดเพียงเท่านี้ก็จัดการครอบเม็ดที่อยู่บนยอดถัน ทันที ลิ้นร้อนที่ตะวัดเม็ดจนแข็งเป็นไต ทั้ง 2 ข้าง มือที่วางพรางขยำข้างที่ไม่ได้รับการสัมผัสจากลิ้นจนมิกิปล่อยเสียงครางออกมาด้วยความวาบหวาม เมื่อทักทาย 2 เต้าเป็นที่พอใจเขาก็เลื่อนลงมาเรื่อยผ่านท้องน้อยจนมาสุดอยู่ที่ขอบกางเกงอุปสรรคด้านหน้าไม่เคยทำอะไรริวได้ เขาจัดการถอดมันออกในทันทีโดยได้รับความช่วยเหลือจากคนใต้ร่างที่ตอนนี้อารมณ์ปราถนาช่างแรงกล้าขึ้นเรื่อยๆ จากการเล้าโลมของคนด้านบน 

เขาไม่รอช้าที่จะดูดดื่มกับคลังน้ำหวานตรงหน้า เพียงแค่ถอดกางเกงเสร็จเขาก็จับขาสองข้างแยกออกแล้วจัดการสิ่งที่อยู่ตรงหน้าในทันที การห่างหายของกิจกรรมไปร่วมเดือนทำให้สัมผัสที่ได้รับถึงกับทำให้มิกิดิ้นเร้าด้วยความเสียวซ่านเต็มกำลัง เธอทั้งดิ้นครางและปลดปล่อยน้ำหวานโดยที่ริวก็ดูดดื่มอย่างเต็มใจ ริ้วที่แหย่เข้าไปในร่องเข้าออกๆ เพียงไม่นาน มิกิก็ถึงจุดหมาย ครั้งเดียวไม่เคยพอสำหรับริว จากลิ้นเปลี่ยนเป็นมือ จากมือเปลี่ยนเป็นท่อนเอ็นที่แข็งแรง ถึงแม้ร่างกายจะมีบาดแผลหลงเหลือให้เห็น แต่เรื่องแบบนี้มันก็ห้ามริวไว้ไม่ได้  ริวจัดการรูดแท่งเอ็น 2 – 3 ทีมันก็แข็งตัวขึ้นเขาจับมันถูไถอยู่ปากถ้ำเพื่อให้มันพองตัวเต็มที่เมื่อได้เวลาเขาก็ไม่รอช้าที่จะเข้าไปสำรวจถ้ำงาม 1 เดือนที่ขาดหายทำให้ริวไม่อาจกักเก็บความกระหายได้เลย น้ำแรกผ่านไปด้วยเวลาไม่นาน น้ำที่ 2 ก็กำลังจะพัดผ่านเข้ามาอีกครั้ง และอีกครั้ง เวลาผ่านไปทั้งสองพากันไปพบความสุขกี่ครั้งไม่ได้นับและเขาถวิลหากันและกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ถึงแม้มิกิกลัวว่าแผลของริวจะได้รับการกระทบกระเทือน และริวเองที่อารมณ์ครอบงำจนลืมเรื่องพวกนี้ไป ไม่ได้นึกหรือระลึกได้เลยว่าตัวเองยังเจ็บอยู่ คลื่นอารมณ์ที่ถาโถมสาดใส่กัน ครั้งแล้วครั้งเล่า น้ำสุดท้ายที่ผ่านไปทำให้ทุกคู่หมดแรงลงและกอดก่ายหลับลงไปพร้อมกันในที่สุด 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น