ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มาเฟียไร้รัก 27

ชื่อตอน : มาเฟียไร้รัก 27

คำค้น : มาเฟียไร้รัก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.6k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2562 19:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มาเฟียไร้รัก 27
แบบอักษร




มาเฟียไร้รัก 27



อากาศร้อนที่แสนอบอ้าวแม้ภายในรถจะเปิดแอร์จนเย็นสุดแต่ก็ยังทำให้รู้สึกร้อนอยู่ดี ลู่เหวินที่ถูกจับนั่งคาร์ซีทเหมือนกับน้องชายทำหน้าหงุดหงิดมาตลอดทางเพราะไม่ค่อยชอบอากาศแบบนี้ แม้จะดูดโกโก้ปั่นเย็นๆที่วิระแวะซื้อให้จากร้านกาแฟชื่อดัง ก็ยังไม่ทำให้อารมณ์ดีขึ้นได้


“ร้อน ลู่ร้อน!”


“เดี๋ยวก็ถึงแล้วครับคนเก่ง อย่าหงุดหงิดสิครับ” วิระบอกลูกชายพร้อมกับหยิบพัดมาพัดให้ลูกชายเพิ่มด้วยต่างจากลูกชายคนเล็กที่วีรภาพเปิดการ์ตูนให้ดูก็นั่งดูนิ่งๆมาตลอดทางไม่งอแงเลยสักนิด แต่อีกสักพักคงจะถึงเพราะนี่ก็ใกล้จะถึงที่พักแล้ว ครั้งนี้วิระพาลูกชายมาเที่ยวที่หัวหินแทนจะลงทะเลทางใต้ เพราะถ้าขึ้นเครื่องติดต่อกันนานๆ เด็กๆจะไม่สบายหรือหนักเลยลู่เหวินอาจจะงอแงแล้วลู่ฟางจะงอแงร้องไห้ตาม


“ถึงแล้วครับนาย” และไม่เกินสิบห้านาทีต่อมาวิระก็มาถึงบ้านพักส่วนตัวติดชายหาด ลู่เหวินพอเห็นหาดทรายก็เบือนหน้าหนีแถมกอดคอวิระแน่น ส่วนลู่ฟางก็ดิ้นจะลงจากอ้อมกอดของวีรภาพเพราะอยากลงเดิน ช่างเป็นพี่น้องที่ต่างกันเหลือเกิน


“พาลูกเข้าบ้านก่อนวีร์ แดดแรงเดี๋ยวไม่สบาย”


“ลู่ฟางครับ เข้าบ้านกันก่อนเนอะ เดี๋ยวตอนเย็นป๊าพามาเล่น” วีรภาพอุ้มลูกชายคนเล็กเข้าบ้านตามที่วิระสั่ง ปล่อยให้บอดี้การ์ดยกสัมภาระเข้าไปไว้ในบ้านให้ พอเข้ามาในบ้านแอร์ที่ถูกปรับให้เย็นไปทั่วบ้านไว้รออยู่แล้วก็ทำให้ลู่เหวินอารมณ์ดีขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะลงจากอ้อมกอดของวิระเดินลงสำรวจบ้านพักด้วยความอยากรู้อยากเห็น โดยมีลู่ฟางเดินเต๊าะแตะตามหลังติดๆ


“น้ำมะพร้าวที่นายสั่งไว้มาส่งแล้วครับ” หลังจากที่เฟยจัดการสั่งลูกน้องให้เอากระเป๋าไปไว้บนห้องนอน ก็ออกไปรับน้ำมะพร้าวที่โทรสั่งไว้ก่อนหน้านี้เอาเข้ามาให้วิระที่อยากกิน พอได้ดื่มน้ำมะพร้าวก็รู้สึกดีขึ้นจากอากาศร้อนๆเล็กน้อยและลู่เหวินที่เห็นวิระดื่มน้ำมะพร้าวอยู่ก็เดินเข้ามาหาก่อนจะอ้อนขอกินด้วย วีรภาพเลยเอาลูกที่ยังไม่ได้กินใช้หลอดเจาะให้ลูกชาย


“อร่อยมั้ยครับลู่เหวิน”


“ย่อยยยย” เพราะทั้งน้ำและเนื้อมะพร้าวที่วีรภาพตักให้เต็มปากของลู่เหวินเลยทำให้พูดออกมาไม่ชัด จนวิระยิ้มเอ็นดูที่เห็นท่าทางลูกชายแบบนี้เดาว่าคงจะหายหงุดหงิดกับอากาศร้อนๆของประเทศไทยแล้วและได้กินมะพร้าวของโปรดแบบนี้ก็ยิ่งทำให้เจ้าตัวอารมณ์ดีขึ้นกว่าเดิม


ปู้ดดดดดดดด

แต่การกินของลู่เหวินก็ต้องชะงักลงไปเพราะเสียงผายลมของน้องชายที่รักส่งเสียงดังลั่นออกมาให้ได้ยิน พอวิระและลู่เหวินหันไปมองลูกชายตัวน้อยก็ส่งยิ้มหวานตาหยีมาให้อย่างไร้เดียงสา


“เด็กดีของป๊าทำพี่เค้ากินต่อไม่ได้เลยลูก” วีรภาพพูดออกมาก่อนจะหัวเราะเบาๆ เพราะหลังจากที่น้องชายผายลมเสียงดัง ลู่เหวินก็วางลูกมะพร้าวที่ถืออยู่ลงจนวีรภาพสงสารที่กลิ่นผายลมของลูกชายคนเล็กทำลูกชายคนโตหมดอร่อย


“มีกลิ่นแบบนี้ไม่ใช่แค่ตดแน่ๆ พาลูกไปล้างก้นเลยวีร์”


“ครับๆคุณม๊า ไปครับลู่ฟางไปจัดการตัวปล่อยกลิ่นของหนูกันดีกว่า” พอวิระสั่งวีรภาพก็รีบทำตาม รีบพาลูกชายไปล้างก้นก่อนที่กลิ่นจะแรงไปมากกว่านี้ ซึ่งพอล้างก้นให้ลูกชายคนเล็กเสร็จวีรภาพก็ถือโอกาเปลี่ยนชุดให้ลูกรอเล่นน้ำทะเลในช่วงเย็นทันที เพราะชุดที่ใส่อยู่ตอนนี้วีรภาพคิดว่ามันหนาเกินไป


“น่ารักจังเลยครับลูกป๊าเนี่ย ฟอดๆ” พอเปลี่ยนชุดให้ลูกชายคนเล็กเสร็จก็เอ่ยชมลูกก่อนจะหอมแก้มนุ่มนิ่มของลู่ฟางอย่างชอบใจ ทำไมลูกของวีรภาพน่ารักแบบนี้นะ ในโลกนี้วีรภาพคิดว่าลูกของตนเองน่ารักที่สุดในโลกแล้วเพราะใส่ชุดไหนก็ดูน่ารักน่าชังไปหมด จนวีรภาพไม่รู้จะชมลู่ฟางของตนเองว่าอะไรแล้วดีนอกจากน่ารักกกกกกก


พอถึงช่วงเวลาเย็นๆ วิระที่เห็นว่าไม่มีแดดแล้วก็พาลูกชายเปลี่ยนชุดไปเล่นน้ำ ลู่ฟางที่เตรียมตัวพร้อมไว้อยู่แล้ววีรภาพก็พาไปเดินเหยียบทรายหาดเป็นครั้งแรง ลู่ฟางดูจะชอบและตื่นเต้นมากๆ ส่วนลู่เหวินไม่ยอมลงเหยียบทรายด้วยเท้าเปล่าเลยด้วยซ้ำแถมยังทำหน้าตาเหมือนกำลังเจอเอเลี่ยนเมื่อวิระจะพาลงสัมผัสเม็ดทรายแต่พอเห็นลูกชายทำหน้าแบบนั้นเลยพาไปนั่งเล่นที่เก้าอี้ริมชายหาดแทน


“ลู่เหวินไม่อยากลงไปเล่นกับน้องกับป๊าเหรอครับ”


“ไม่เอา” ลู่เหวินส่ายหน้าอย่างเดียวพอวิระถาม สายตาก็มองไปยังน้องชายและวีรภาพไม่ให้คลาดสายตา อยากลงไปเล่นกับน้องก็อยากแต่จิตใจของเด็กน้อยลู่เหวินก็ไม่อยากให้เท้าเลอะเวลาเหยียบพื้นทราย


วิระมองลู่เหวินที่มองไปยังสองคนพ่อลูกที่ตอนนี้ลงน้ำทะเลไปแล้วด้วยความอ่อนใจกับความคุณชายจ๋าของลูก วิระคอยพาลูกทำอะไรที่ลุยๆตลอด แต่ลู่เหวินไม่เอาเลย แค่เลอะนิดหน่อยก็ไม่ชอบใจและการที่จะลงไปเหยียบดินหรือทรายแบบนั้นไม่มีทางเป็นไปได้ แต่ถึงวิระจะรู้อยู่แล้วว่าการพาลูกมาทะเลจะเป็นแบบนี้แต่วิระก็ยังตัดสินใจพามาเพราะลูกเหวินและลู่ฟางยังไม่เคยมาเที่ยวทะเลเลยสักครั้ง แต่เหมือนวิระจะคิดผิด เพราะถึงจะไม่เคยมาเที่ยวที่ทะเลลู่เหวินก็ไม่มีอาการตื่นเต้นเลยสักนิด เฮ้ออออ


วีรภาพที่มองลูกชายคนโตที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ริมหาดก่อนจะเรียกเฟยลงมาจับห่วงยางของลู่ฟางไว้ให้แทนก่อนที่วีรภาพจะเดินขึ้นหาดไปหาลูกชายคนโตและเมียที่นั่งอยู่บนเก้าอี้


“มานี่เลยเจ้าตัวแสบ มาเล่นน้ำกับน้อง” วีรภาพอุ้มลู่เหวินขึ้นมาก่อนจะพาเดินลงน้ำที่ไม่ได้ลึกสำหรับผู้ใหญ่เลยแต่ก็ลึกสำหรับเด็กน้อยทั้งสองคน ลู่เหวินที่พอร่างกายถูกน้ำก็ร้องไห้ออกมาเสียงดัง มือก็เกาะที่ขาของวีรภาพพร้อมกับหยิกไปด้วยที่พาตัวเองมาลงน้ำที่ไม่อยากลงแบบนี้


“ฮึก แกล้งลู่! ตี!” ลู่เหวินโวยวายทั้งน้ำตาแต่คนเป็นพ่อกลับหัวเราะชอบใจที่แกล้งลูกชายได้ วิระที่เดินตามมาก็ได้แต่ส่ายหน้าให้แก่ทั้งสองก่อนจะเดินไปหาลู่ฟางที่เฟยจับตัวกันตกไว้อยู่ทั้งๆที่สวมห่วงยางเป็ดอันน้อยอยู่ด้วย


“เกิดเป็นผู้ชายต้องลุยนะครับลู่เหวิน เราจะมาคุณชายจ๋าแบบนี้ไม่ได้”


“ลู่ไม่ชอบ!”


“ไม่ชอบก็ต้องเล่น นี่ไงครับเล่นเป็นเพื่อนน้อง น้องยังชอบเลย” พอเอาน้องเข้ามาล่อลู่เหวินก็ยอมสงบลงเล็กน้อยก่อนจะเดินไปหาน้องชายแทน ลู่ฟางพอเห็นพี่ชายก็เอือมมือจะหาพี่ ลู่เหวินเห็นน้องทำท่าแบบนั้นเลยเดินเข้าไปจับมือน้องเล่นพร้อมกับจับห่วงยางน้องไว้ด้วยอีกคน เฟยที่เห็นแบบนั้นเลยเดินหลีกออกมาปล่อยให้ครอบครัวของเจ้านายได้ใช้เวลาร่วมกันโดยออกไปยืนห่างๆแทน


พอลู่เหวินยอมเล่นน้ำกับน้อง ลู่ฟางก็หัวเราะมากขึ้นแถมกว่าตอนที่เล่นคนเดียว ทั้งสองพี่น้องเล่นน้ำด้วยกันจนวิระพาขึ้นและพาอาบน้ำอีกรอบก่อนจะออกไปกินอาหารเย็นที่ร้านใกล้ๆแทนที่จะสั่งมาที่บ้าน





“ฟางหม่ำๆ ป้อนๆ” วิระมองลูกชายคนโตที่คุยกับวีรภาพที่เหมือนจะเป็นการออกคำสั่งให้วีรภาพแกะกุ้งให้เร็วกว่านี้เพราะลู่ฟางหิวแล้วและลู่เหวินจะป้อนน้อง วีรภาพเลยต้องแกะกุ้งจนมือระวิงเพราะจะไม่ทันใจลูกชาย


“ป๊าแกะอยู่ ลู่เหวินหม่ำข้าวผัดปูก่อนนะครับ น้องก็หม่ำอยู่” วิระบอกลูกชายก่อนจะตักข้าวผัดปูใส่ช้อนของลู่เหวินและจ่อไปที่ปากของลู่เหวินซึ่งลู่เหวินก็ยอมอ้าปากรับ และพอรับรู้ถึงรสชาติที่ถูกใจคราวนี้ก็ยอมเอาช้อนตักกินเองจนลืมไปว่าตัวเองกำลังเร่งให้วีรภาพรีบๆแกะกุ้งอยู่


“วีร์เอามานี่เดี๋ยวแกะเอง แกะตั้งนานเพิ่งได้สามตัว ลูกคงจะได้กินหรอก” วิระบ่นออกมาก่อนจะดึงจานกุ้งมาแกะเอง ซึ่งเพียงแค่แปปเดียววิระก็แกะกุ้งได้จนหมดจนวีรภาพรู้สึกเสียเซลฟ์เล็กน้อยที่ไม่ถนัดอะไรแบบนี้ วีรภาพแกะเป็นครึ่งชั่วโมงได้แค่สามตัวแต่วิระแกะไม่ถึงสิบนาทีแกะหมด เฮ้อออ สมแล้วที่เป็นเมียของวีรภาพ เก่งทุกอย่างเลยคุณแม่ลูกสองเนี่ย!


“ก็มันแกะยาก” วีรภาพบอกออกมาอย่างถือตัว เพราะถ้าทำตัวอ่อนแล้วจะโดนเมียหยามไปมากกว่านี้


“รู้ว่ามันยากก็สั่งให้ร้านแกะมาให้สิ กินข้าวได้แล้ววีร์เดี๋ยวลูกอิ่มแล้วจะง่วงนอน” วิระดุสามีเล็กน้อยเพราะมัวแต่อยากจะโชว์แกะกุ้งจนยังไม่ได้กินข้าวสักคำ เดี๋ยวลูกๆอิ่มแล้วง่วงจะกินไม่อิ่มกันพอดี


“ครับๆคุณแม่ ลู่เหวินครับป๊าแกะกุ้งให้แล้วเอาป้อนน้องได้แล้วครับ”


“ม๊าแกะ!”


“ยังจะตาดีเห็นอีกนะเจ้าลูกชาย” วีรภาพบ่นออกมาเบาๆ เมื่อลูกชายรู้ทันตัวเองแบบนี้ อุตส่าห์จะโชว์ว่าป๊าคนนี้แกะกุ้งเก่งซักหน่อย!




.....................................................................................................

เหลือเวลาจองอีกสามวันนะคะ  ^^ 

ปล. ลิงค์จองปักหมุดทางเพจ และใครที่ไม่ได้รับเมล์ตอบกลับติดต่อมาทางเพจนะคะ เพราะมีคนที่ใส่เมล์มาผิดทำให้ส่งเมล์ไม่ได้ 


ความคิดเห็น