ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 15

คำค้น : เสี่ยหลง ต้นน้ำ หลงน้ำ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.8k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2562 18:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15
แบบอักษร

​#15

ต้นน้ำ : เดินเข้ามาพร้อมกล่องข้าว “ขออนุญาตนะครับ” ยิ้ม

เฟยหลง : “มาสิ เอาอะไรมาให้ฉันกินล่ะ?” ลุกเดินไปที่โซฟา 

ต้นน้ำ : แกะกล่องออก เปิดฝา “เกี๊ยวน้ำครับ ใช้เนื้ออกไก่ทำ ผมตั้งใจห่อมากๆ เลยนะครับ” น้ำเสียงตื่นเต้น 

เฟยหลง : “กลิ่นหอมน่ากินดีนี่ งั้นฉันกินละนะ” หยิบตะเกียบมาคีบกิน 

ต้นน้ำ : มองลุ้นระทึก 

เฟยหลง : มองดวงตาใสที่รออย่างคาดหวัง ‘เด็กก็ยังคงเป็นเด็กล่ะนะ’ “อร่อย” 

ต้นน้ำ : ฉีกยิ้มกว้าง “จริงเหรอครับ? พอชดเชยเรื่องเมื่อเช้าได้ไหมครับ?” 

เฟยหลง : “ได้สิ แล้วนายก็ไม่ต้องคิดมาก ฉันไม่ได้โกรธนาย ฉันรู้ว่านายตั้งใจมากจริงๆ ฉันยอมรับในความตั้งใจของนาย” ลูบหัวปลอบ 

ต้นน้ำ : น้ำตาคลอ “ครับ ขอบคุณเสี่ยมากๆ นะครับที่เห็นความพยายามของผม ผมดีใจมากๆ เลยครับ” 

เฟยหลง : “เรื่องนั้นฉันไม่ติดใจเอาความ แต่เรื่องนี้ฉันปล่อยไม่ได้หรอกนะ” 

ต้นน้ำ : เอียงคอมอง “เรื่องอะไรครับ?” 

เฟยหลง : ชะงัก มองดวงหน้าหวานที่เอียงมอง ‘นะ...น่ารักเกินไปแล้วนะเจ้าเด็กบ้านี่!’ “แฮ่ม! ฉันเคยบอกให้นายแทนตัวเองด้วยชื่อ แต่นายไม่ทำตาม ฉันต้องลงโทษนายเรื่องนี้” 

ต้นน้ำ : เบิกตากว้าง “จริงด้วย ผมลืมไปเลย เอ้ย! ต้นน้ำลืมครับ เมื่อกี๊ไม่นับได้ไหมครับ?” เว้าวอน 

เฟยหลง : “ไม่มีการแก้ตัวครั้งที่ 2 เมื่อกี๊พูดไปหนึ่งคำ ก่อนหน้านั้นอีก 2 คำรวมเป็น 3 ฉันจะลงโทษนาย 3 ที” 

ต้นน้ำ : หน้าซีด “สะ...เสี่ยจะลงโทษผม เอ้ย! ลงโทษต้นน้ำยังไงเหรอครับ?” เสียงสั่นตัวสั่น 

เฟยหลง : “4 คำ 4 ที ส่วนการลงโทษก็คือ...” 

ต้นน้ำ : ลุ้นระทึก หัวใจเต้นระรัว 

เฟยหลง : “หลับตาก่อนสิ” ‘บ้าจริง! มองหน้าเจ้าลูกหมาตัวนี้ไม่ได้เลย ดาเมจรุนแรงเกินไปแล้ว’ 

ต้นน้ำ : “เอ๊ะ เอ่อออ ครับ” หลับตาปี๊ 

เฟยหลง : ยิ้มขำ มองริมฝีปากอิ่ม อยากจะบดขยี้มันให้ช้ำ แต่ยังทำไม่ได้ในตอนนี้ จึงเปลี่ยนเป้าหมายไปที่... จุ๊บ 

ต้นน้ำ : “อื้อ!” ตกใจที่มีบางอย่างมาโดนแก้ม ถอยหนีพร้อมลืมตาขึ้นมอง จับแก้มตัวเอง “สะ...เสี่ยทำอะไรเหรอครับ? เสี่ยตีแก้มต้นน้ำเหรอ?” ‘แต่ทำไมไม่เจ็บเลยล่ะ?’ 

เฟยหลง : ชะงัก ‘ตีแก้ม? นี่เข้าใจว่าการที่ฉันหอมแก้มคือตีแก้มนายเหรอ? เด็กโง่นี่!’ “ใช่! การลงโทษคือฉันจะตีแก้มนายด้วยปากของฉันนี่แหละ เมื่อกี๊ตีไปทีนึงแล้วเหลืออีก 3 มารับโทษให้ครบเดี๋ยวนี้เลย” ยึดไหล่บาง หอมแก้มซ้ายขวาไปข้างละ 2 ทีด้วยความมันเขี้ยว 

ต้นน้ำ : “งื้อ มันเกินนี่ครับ” หน้าแดง ‘ทำแบบนี้ไม่ได้เรียกว่าหอมแก้มเหรอ? หรือมันไม่เหมือนกัน?’ 

เฟยหลง : “นั่นสิ ฉันทำเกินจริงๆ ด้วย ทำไงดีล่ะ?” มองเจ้าเล่ห์ “งั้นนายตีฉันคืนสิ ทำเหมือนที่ฉันทำกับนาย” 

ต้นน้ำ : “อะไรนะครับ? (0///0)” หน้าแดงก่ำ ใจเต้นระรัว 

เฟยหลง : “ฉันก็พูดชัดนะ ฉันไม่เอาเปรียบนายอยู่แล้ว ฉันตีนายเกิน ฉันเลยจะให้นายตีคืน เอาสิ ตีแก้มฉันด้วยปากของนาย” หันแก้มให้ 

ต้นน้ำ : “ตะ...แต่ว่า... ต้นน้ำเป็นแค่พ่อบ้าน ต้นน้ำไม่กล้าหรอกครับ” ตัวสั่นเสียงสั่น น้ำตาคลอ ‘งื้อออ ใครจะไปกล้าตีเจ้านายกันเล่า ถึงจะตีด้วยปากก็เถอะ’ 

เฟยหลง : “หรือนายจะขัดคำสั่งฉัน?” มองตาดุ 

ต้นน้ำ : “งื้อออ ไม่กล้าครับ งึมๆ ทำก็ได้” พองแก้มขัดใจ “ขออนุญาตนะครับ” ยื่นหน้าเข้าใกล้ดวงหน้าคม 

เฟยหลง : กลั้นใจรอ 

ต้นน้ำ : ยื่นหน้าเข้าใกล้ หลับตาปี๋ 

เฟยหลง : หันหน้าหา ทำให้ริมฝีปากของทั้ง 2 ประกบกัน 

ต้นน้ำ : “จุ๊บ อื้อ!” ถอยหนีด้วยความตกใจ ‘มะ...เมื่อกี๊โดนอะไรน่ะ?’ 

เฟยหลง : นิ่ง ใจเต้นรัว ‘ก็แค่ริมฝีปากของเด็ก ทำไมใจเต้นรัวไม่หยุดแบบนี้วะ’ หน้าแดงนิดๆ ‘ให้ตายสิ ฉันหลงนายจนจะถอนตัวไม่ได้แล้วเนี่ย รีบๆ โตสักทีสิวะ’

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}