ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 35

คำค้น : #กลางเส้นขนาน #เหมันต์ #ตะวัน #ธันวา

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.7k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2562 15:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 35
แบบอักษร

​#35

หลายวันผ่านไป @ห้องครัว

ตะวัน : ทำอาหารอยู่ในห้องครัว

เหมันต์ : เดินตามกลิ่นหอมๆ มา โอบกอดตะวันทางด้านหลัง “ทำอะไรอยู่ครับ?”

ตะวัน : “ทำต้มจืดครับ ของโปรดพี่เหมไง”

เหมันต์ : “อืมมม พี่ว่าไม่น่าใช่”

ตะวัน : หันมอง “ใช่สิครับ ตะวันจำได้ พี่เหมชอบกินต้มจืดเต้าหู้มาก ชอบให้ตะวันทำให้กินบ่อยๆ ด้วย”

เหมันต์ : “ไม่ใช่หรอก เพราะของโปรดที่พี่ชอบกินน่ะ หงับ” งับติ่งหู แหย่ลิ้นหยอกเย้าภายใน “คือตะวันต่างหาก”

ตะวัน : “อ๊ะ งื้อออ อย่าสิครับ ผมทำอาหารอยู่นะ” กายสั่นสะท้าน

เหมันต์ : ลูบไล้ทั่วกาย “เหลือแค่รอเดือดเองครับ ระหว่างนั้นเรามาทำอะไรฆ่าเวลากันดีกว่า” อุ้มตะวันนั่งเคาน์เตอร์ จู่โจมด้วยรสจูบร้อนแรง

ตะวัน : “อึก อืมมม จุ๊บ พี่เหม... ฮืมมม” ดันไหล่แกร่ง

เหมันต์ : “จุ๊บ อือออ หวานมาก แผล็บ” เลียปาก กดจูบอีกครั้ง ก่อนพรมจูบตั้งแต่แก้มจนถึงซอกคอ ขบเม้มจนเกิดรอย

ตะวัน : “อ๊า อ๊ะ พี่เหม อือออ อย่าครับ อ่าาา”

เหมันต์ : ถกเสื้อตะวันขึ้นจนเห็นติ่งไตสีหวาน พุ่งเข้าครอบครอง ดูดเลียจนแข็งเป็นไต

ตะวัน : “อ๊ะ ไม่ได้นะ อื้อออ พี่เหม ฮ๊าาาา” ‘คนลามก! นี่มันในห้องครัวนะ’

เหมันต์ : ยกร่างบางขึ้นถอดกางเกง จับขาเรียวแยกออก มองแท่งเนื้ออ่อนที่เริ่มแข็งตัวสายตาพราวระยับ

ตะวัน : หน้าแดงก่ำ จะหุบขา

เหมันต์ : ยกสองขาเรียวพาดไหล่ เลียแท่งเนื้ออ่อนจากโคนจรดปลายก่อนอมไว้ทั้งดุ้น

ตะวัน : “อ๊าาาาา” ตัวบิดเกร็ง เสียวสะท้านทั่วร่าง “พี่เหม อ๊ะ อื้อ ฮ๊า พี่เหม”

เหมันต์ : “อึก อืมๆๆ อ่า อือๆๆ” ปากดูดเลียแท่งเนื้ออ่อนจนแข็งขืน ก่อนถอนออกไปหยิบน้ำผึ้งมาชโลมที่รอยจีบ สอดนิ้วเข้าไปสำรวจภายใน

ตะวัน : “อ๊ะ พี่เหม อื้อออ มันเหนียวนะ”

เหมันต์ : “ตะวันจะได้ไม่เจ็บไงครับ” ชักทั้ง 3 นิ้วเข้าออก รอจนข่องทางขยายแล้วจึงถอนนิ้วออก แทนที่ด้วยอนาคอนด้าที่สอดใส่จนสุดในทีเดียว

ตะวัน : “อ๊าาาา” แอ่นกายสะท้าน จิกเท้าจิกมือแน่น

เหมันต์ : “ฮึ่มมม รัดแน่นแบบนี้พี่จะเสร็จเอานะ อ่าาาา” เริ่มขยับ กระแทกเข้าออกเนิบนาบแต่ลึก

ตะวัน : “อ๊ะ อ๊า อื้อ พี่เหม อ๊า อย่าแกล้ง ฮ๊า” เกี่ยวคอแกร่งแน่น ตอดรัดรัวเร็วด้วยความกระสัน

เหมันต์ : “ตะวันอยากให้ทำยังไงล่ะครับ อ่าาา” กระแทกช้าๆ

ตะวัน : “อื้อ เร็ว อ๊า เร็วๆ ฮ๊า อ๊ะๆๆๆ” พับๆๆๆ

เหมันต์ : กระแทกรัวจนเกิดเสียงเนื้อกระทบกัน

ตะวัน : “อ๊าๆๆ พี่เหม อื้อๆๆ” ขยับเอวสวน

เหมันต์ : กระตุกยิ้ม ช้อนใต้ข้อพับอุ้มตะวันในท่าลิงอุ้มแตง เดินทั่วห้องครัว

ตะวัน : เกี่ยวคอแกร่งแน่นกันตก รองรับแรงกระแทกจนหัวสั่นหัวคลอน ครางจนเสียงแหบแห้ง

เหมันต์ : “โอ๊ะ แกงจะเดือดแล้ว” วางตะวันลง พาไปที่หน้าเตา หยิบทัพพีให้ตะวัน “คอยคนไว้นะ เดี๋ยวล้น”

ตะวัน : กายสั่นระริกเพราะค้าง คนแกงไปด้วย ‘พี่เหมนะพี่เหม จู่ๆ ก็หยุดให้มาทำกับข้าวต่อ คิดอะไรอยู่... อ๊ะ อ๊าาาา’

เหมันต์ : ยกขาซ้ายขึ้น สอดตัวเข้าไปจนสุด สอบสะโพกรัว

ตะวัน : “อ๊ะ อ๊า ไม่ได้นะ อึก แบบนี้มัน อ๊าๆๆ” ‘คนโรคจิต! ทำแบบนี้น่าอายจะตายไป’ คนแกงทุลักทุเล

เหมันต์ : “อ่าๆๆ ซี๊ดดด ตะวัน อืมมม ตะวันของพี่ อู้ววว”

ตะวัน : “อื้อ อ๊า อ๊ะๆๆ พี่เหม ฮื้อออ ตะวันคนแกงไม่ได้ อ๊ะๆๆๆ”

เหมันต์ : “อ่า เดี๋ยวแกงเดือดจนล้นนะครับ อืมๆๆ” พับๆๆๆ

ตะวัน : “อ๊า อ๊ะ พี่เหม อือออ ตะวันจะเสร็จ อ๊ะๆๆ พอก่อน อ๊าๆๆๆ”

เหมันต์ : ไม่ฟัง กระแทกไม่ยั้งจนรับรู้ได้ถึงแรงบีบรัด ซอยถี่

ตะวัน : “อ๊ะๆๆ พี่เหม อื้อ พอ อ๊า ไม่นะ อ๊ะๆ อึก อ๊างงงงงงง” พรวดดด น้ำพุ่งจนหยุดใส่หม้อแกง “อ๊าาาา กินไม่ได้แล้ว งื้อออ เพราะพี่เหมคนเดียว อ๊ะ อื้อๆๆ”

เหมันต์ : กระแทกหนัก “อึก อื้ม จะไป อึก อ่าาาา” พรวดดด “อะ อ่า สุดยอด” ถอนตัวออก มองหยาดน้ำสีขุ่นที่ไหลตามง่ามขาตาพราว ‘วู้ว! อีโรติกชะมัด’

ตะวัน : “ฮื้อออ คนทะลึ่ง โรคจิต จากนี้ตะวันจะไม่ทำแกงจืดให้พี่เหมกินอีกแล้ว” หันมองค้อนหน้าแดง หยิบเสื้อผ้ามาสวม เดินหนี “อ่อ เอาแกงไปทิ้งด้วยนะ ชิ” สะบัดหน้าเดินหนี

เหมันต์ : มองแกงจืดน้ำใสที่ไม่ใสแล้ว “เฮ้อออ ช่วยไม่ได้ แต่ฉันก็ได้กินของที่อร่อยกว่าไปแล้วอะนะ”

ความคิดเห็น