ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 32

คำค้น : #กลางเส้นขนาน #เหมันต์ #ตะวัน #ธันวา

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.9k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2562 15:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 32
แบบอักษร

​#32

@คอนโด

เหมันต์ : วางตะวันที่เตียงนอน

ตะวัน : “อื้อออ ปวดหัวววว”

ธันวา : นั่งข้างเตียง “ก็รู้ว่าดื่มไม่ได้แล้วจะไปดื่มทำไมล่ะ เด็กดื้อ” เคาะหน้าผากมน

ตะวัน : “งื้อออ” ลืมตาฉ่ำเยิ้มมอง ยิ้ม “พี่ธานนน” ยกมื้อคล้องคอธันวา ดึงลงมานอน ขึ้นคร่อมแทน

ธันวา : “ตะ...ตัวเล็ก?” เบิกตาตกใจ

ตะวัน : “พี่ธาน อึก ร๊ากตาวานป่าว?” ก้มคลอเคลียจนจมูกชนกัน

ธันวา : “เอ่อออ รักสิ”

ตะวัน : “ถ้าร๊ากตาวาน อย่าปายมองคนอื่นน๊า มองตาวานคนเดียว อึก เข้าจายหมาย? อือออ” ซุกซอกคอ ได้กลิ่นหอมๆ ขบเม้มโดยไม่รู้ตัว

ธันวา : “ตะวัน!” ตกใจ ไม่คิดว่าจะโดนตะวันรุกใส่

เหมันต์ : จับตะวันลุกขึ้น “เมาแล้วก็นอนพักตะวัน อย่าเลื้อย”

ตะวัน : “พี่เหมมม พี่เหมของตาวาน” คล้องคอแกร่ง ขึ้นนั่งคร่อมตัก “พี่เหมร๊ากตาวานป่าว?” มองตาเยิ้ม

เหมันต์ : กลืนน้ำลายเหนียวลงคอ “รักครับ รักมากที่สุดเลย”

ตะวัน : “ถ้ารักตาวานก็ห้ามสนจายครายนอกจากตาวานน๊า พี่เหมเป็นของตาวานคนเดียว” พองแก้ม ทำเสียงดุ

เหมันต์ : “หึหึ ครับผม พี่เป็นของตะวันคนเดียว แต่ตอนนี้นอนนะครับ” ดันตะวันลงนอน จะแกะมือตะวันออกแต่ไม่ยอมปล่อย “ตะวันครับ ปล่อยมือเน๊อะ”

ตะวัน : “ม่าย ถ้ารักตาวานต้องกอดตาวานสิ” มุ่ยหน้าขัดใจ

เหมันต์ : “เดี๋ยวพี่นอนกอดแน่นอนครับ แต่ปล่อยก่อนเน๊อะ” แกะมือบาง แต่ไม่ออก

ตะวัน : “ม่ายกอดแบบน๊าน กอดแบบนี้ จุ๊บ” ดึงคอแกร่งมาบดจูบ

เหมันต์ : เบิกตากว้าง จูบตอบกลับ สอดลิ้นไล่เลียจนทั่วโพรงปากหวาน

ธันวา : มอง หัวใจเจ็บหนึบ “กูกลับก่อนแล้วกัน ฝากดูตัวเล็กด้วย” จะลุกจากเตียง

ตะวัน : “อึก อื้มมม” จูบกับเหมันต์ แต่คลายมือซ้ายขว้าแขนเสื้อธันวาไว้ “จ๊วฟ พี่ธานม่ายร๊ากตาวานเหรอ?”

ธันวา : “เอ๊ะ? รักสิ รักมากด้วย แต่...” ‘แต่ตัวเล็กยังไม่ยอมรับพี่นะ พี่ไม่อยากอยู่มองตัวเล็กกอดกับอีกคนโดยที่พี่ได้แต่มองไม่ได้หรอก’

ตะวัน : “ถ้าร๊ากตาวานก็ต้องกอดกัน อึก กอดกันๆ ห้ามทิ้งกานน๊า” กระตุกแขนเสื้อ “รู้ม๊ายว่าตาวานเจ็บ อึก เจ็บตรงเน้” กำปั้นทุบอกตรงหัวใจ “เจ็บที่เห็นคนอื่นมายุ่งย่ามกับพี่เหม กับพี่ธันด้วย งือออ ตาวานเห็นแก่ตัวมากช่ายม๊าย ฮึก ตาวานหวงพวกพี่ทั้ง 2 คน ฮึก อยากห้ายพวกพี่ทั้ง 2 คนเป็นของตาวานอะ ฮือออ” ร้องไห้

เหมันต์ : “ชู่ววว ไม่ครับ ตะวันไม่ได้เห็นแก่ตัว ตะวันแค่รักพวกพี่ พวกพี่ก็รักตะวันนะครับ รักคนเดียวด้วย” จุ๊บแก้มจุ๊บหน้าผากปลอบ “ไม่ร้องนะคนเก่ง ไม่ร้องนะครับ”

ธันวา : จับมือบางที่กระตุกชายแขนเสื้อมาจุมพิตหลังมือ “ใช่ ตัวเล็กไม่ได้เห็นแก่ตัว เพราะตัวเล็กรักพี่เหมือนที่พี่รักตัวเล็ก คนรักกันจะหึงหวงกันก็ไม่แปลกหรอกนะ” ยกยิ้มมีความสุข ‘ดูเหมือนว่าตัวเล็กจะยอมรับฉันแล้ว โคตรดีใจเลยโว้ย!’

ตะวัน : “ถ้าง้านก็กอดกัน ฮึก รักกัน อึก นะครับ”

เหมันต์ : มองธันวา

ธันวา : “กูรู้ว่าตอนนี้ตะวันยังไม่มีสติ แต่ถ้าไม่ทำ ตะวันคงร้องไห้ไม่เลิก”

เหมันต์ : หันมองตะวันที่นอนร้องไห้ พร่ำเพ้อราวกับคนเสียสติ สุดท้ายต้องยอมเพราะเห็นแก่น้อง “เฮ้อออ งั้นจะทำพร้อมกันหรือทีละคน?”

ธันวา : “กูว่าควรทีละ...”

ตะวัน : “พร้อมกาน รักกันต้องกอดพร้อมกัน อึก ตาวานไม่อยากห้ายครายน้อยจาย” พองแก้ม ปรือตามองยั่วยวน

เหมันต์&ธันวา : “เชี่ยยย เมียใครวะโคตรน่ารักเชี่ยๆ เลย!” เริ่มตื่นตัว

ธันวา : “มึง กูทนไม่ไหวแล้ว อยากกอดตัวเล็กเชี่ยๆ แล้ว”

เหมันต์ : “เออ กูก็เหมือนกัน แม่ง! เพิ่งรู้ว่าเมาแล้วยั่วเยชิบ รู้งี้จับมอมเหล้าบ่อยๆ ก็ดี”

ธันวา : “ไอ้คนชั่ว!”

เหมันต์ : “มึงแม่งก็ชั่วเหมือนกันนั่นแหละ”

ตะวัน : “ร๊ากกานอย่าทะเลาะกาน กอดกันน๊า” ยิ้มกว้าง อ้าแขนโอบกอดทั้ง 2 คนไว้ ตบหัวปุๆ เหมือนปลอบเด็ก “เข้ามาพร้อมกานเลยก็ด้ายน๊า ตาวานรับด้าย”

เหมันต์&ธันวา : ความอดทนขาดสะบั้น

ความคิดเห็น