ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 25

คำค้น : #กลางเส้นขนาน #เหมันต์ #ตะวัน #ธันวา

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.9k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2562 15:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 25
แบบอักษร

​#25

2 วันต่อมา @ตลาด

ตะวัน : มาเดินซื้อของกับกิ่ง ลูกของแม่บ้าน

กิ่ง : “พี่ตะวันคะ กิ่งขอไปซื้อของส่วนตัวเดี๋ยวนะคะ”

ตะวัน : “งั้นพี่ไปรอที่ร้านกาแฟนะ” ยิ้ม

กิ่ง : รีบเดินแยกไป

ตะวัน : เดินเที่ยวต่อ ผ่านร้านบาร์เบียร์

ชาย1 : “วี๊ดวิ้ว! เด็กน้อยผู้น่ารัก จะไปไหนเหรอ มานั่งกินเบียร์กับพวกพี่ก่อนไหม?” แซว คนอื่นโห่รับ

ตะวัน : ตกใจที่ถูกแซว รีบเดินหนี

ชาย2 : วิ่งมาดักหน้าพร้อมแก้วเบียร์ในมือ “เดี๋ยวสิจ๊ะ มากินกับพวกพี่ก่อนสิ พวกพี่เลี้ยงเองน่า”

ตะวัน : “ขอบคุณครับ แต่ไม่ดีกว่า ขอทางให้ผมด้วยครับ” เสียง+ตัวสั่น จะเดินเลี่ยง

ชาย3 : เข้ามาขวางอีกคน “อย่าเล่นตัวนักได้ไหมจ๊ะ พวกพี่อุตส่าห์ชวนดีๆ นะ”

ตะวัน : น้ำตาคลอ

ธันวา : เดินเข้ามาโอบเอวตะวัน “โทษทีนะ มีปัญหาอะไรกับเมียผมเหรอ?” เสียงนิ่ง

ตะวัน : หันมอง ตกใจ “พี่ธัน” ‘ให้ตายสิ นี่เป็นครั้งแรกเลยมั้งที่ผมดีใจที่ได้เจอพี่ธัน’

ชาย1 : “อ้าว มีผัวแล้วเหรอวะ” น้ำเสียง+สีหน้าเสียดาย

ชาย2 : “แม่งเซ็งว่ะ” เดินกลับไปนั่ง

ชาย3 : เดินตาม

ธันวา : จูงมือตะวันเดินไปที่อื่น

ตะวัน : เดินตามมาเรื่อยๆ “พี่ธันครับ พวกเรามาไกลแล้วนะ ปล่อยผมได้แล้วล่ะ” ขืนตัว

ธันวา : หยุด แต่ไม่ยอมปล่อย

ตะวัน : “พี่ธัน”

ธันวา : หันมองตะวัน สายตาเว้าวอน “เธอจะไม่ให้โอกาสพี่จริงๆ เหรอ?”

ตะวัน : ‘อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้น ผมให้โอกาสพี่ไมได้จริงๆ ผมรักพี่เหม ผมไม่อยากทำร้ายพี่เหม’

ธันวา : เห็นสีหน้าลำบากใจของตะวันก็พอเข้าใจ “เฮ้อออ ทำไมพี่ต้องรักเธอด้วยนะ” ยิ้มขืน

ตะวัน : หน้าเศร้าลง “ผมขอโทษ”

ธันวา : “ไม่ต้องขอโทษหรอก มันไม่ใช่ความผิดเธอ ฉันผิดเองที่ใช้เธอเป็นเครื่องมือแก้แค้นเหมันต์ ผิดเองที่เผลอใจไปรักเธอ ขอโทษนะ” ลูบกลุ่มผมนุ่ม หันหลังให้

เหมันต์ : “เดี๋ยว!” เดินออกมา

ธันวา&ตะวัน : หันมอง

เหมันต์ : เดินมาหยุดข้างตะวัน “มึงรักตะวันจริงๆ เหรอ? ไม่ใช่เพราะต้องการเอาชนะกูแน่นะ?”

ธันวา : มองสงสัย “จริง กูไม่เคยรักใครเท่าตะวันมาก่อน ถึงเวลาจะไม่นาน ถึงกูจะเคยทำตัวไม่ดีกับตะวัน แต่กูมั่นใจในความรู้สึกตัวเองว่ารักตะวันมาก ส่วนเรื่องเอาชนะมึงไม่ได้อยู่ในหัวกูตั้งแต่รู้ความจริงแล้ว ที่กูอยากเอาชนะมีเพียงหัวใจของตะวันเท่านั้น” เสียงจริงจัง

ตะวัน : ใบหน้าร้อนผ่าว ‘ทำไมเขาจริงจังกับผมขนาดนี้นะ?’

เหมันต์ : มองตะวัน หันมองธันวา “มึงรู้ใช่ไหมว่าเหลือเวลาอีก 3 สัปดาห์กูกับตะวันจะแต่งงานกัน”

ธันวา : “รู้” เสียงแผ่ว

เหมันต์ : “แล้วมึงคิดว่าระยะเวลาเพียงแค่นั้นจะเอาชนะใจตะวันได้รึเปล่า?”

ธันวา : มองสายตาตกใจ

ตะวัน : หันมอง เบิกตากว้าง “พี่เหม!”

เหมันต์ : “ว่าไง? มึงคิดว่าทำได้ไหม?”

ธันวา : มองเหมันต์ หันมองตะวัน แววตามุ่งมั่นจริงจัง “กูทำได้แน่”

เหมันต์ : “ดี งั้นกูจะให้โอกาสมึง เวลาแค่ 3 สัปดาห์ถ้ามึงทำให้ตะวันเลือกมึงได้ กูจะยอมให้มึงเป็นผัวอีกคนของตะวันด้วย แต่ถ้ามึงทำไม่ได้ ก็หายไปจากชีวิตตะวันซะ”

ความคิดเห็น