ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 24

คำค้น : #กลางเส้นขนาน #เหมันต์ #ตะวัน #ธันวา

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.7k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2562 15:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 24
แบบอักษร

​#24

ธันวา : “ดูเหมือนว่ากู... จะหลงรักมึงเข้าซะแล้ว”

ตะวัน : “พี่ธัน! อย่ามาพูดเล่นนะ ผมรักพี่เหม เรากำลังจะแต่งงานกันในอีก 3 อาทิตย์ข้างหน้านี้แล้ว”

ธันวา : “เออกูรู้ กูพยายามห้ามใจตัวเองแล้วนะมึง แต่กูทำไม่ได้ กูหยุดรักมึงไม่ได้”

ตะวัน : “แต่... ผมไม่ได้รักพี่” ‘อาจจะเคยหวั่นไหว แต่ไม่ใช่ความรักแน่ๆ’

ธันวา : “เออ เรื่องนั้นกูก็รู้ แต่กูห้ามใจตัวเองไม่ได้ กูก็เลยปล่อยเลยตามเลย”

ตะวัน : “ปล่อยเลยตามเลยไม่ได้พี่ธัน คนที่พี่รักอยู่เขามีเจ้าของแล้ว ถึงพี่จะรักเขาไปพี่ก็ไม่ได้อะไรจากเขาเลย”

ธันวา : นิ่ง

ตะวัน : “แล้วเขาคนนั้นก็คือคนที่พี่เคยทำร้าย เคยข่มเหง พี่คิดว่าเขาจะยกโทษให้จนถึงขั้นรับหัวใจคนที่เคยทำร้ายเขาไว้ได้เชียวเหรอ?”

ธันวา : “เรื่องนั้นกู... ขอโทษ กูยังไม่เคยขอโทษมึงจริงๆ จังๆ เลยสินะ กูขอโทษ กูมันเลวที่ใช้อารมณ์ให้การแก้ปัญหา กูรู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำลงไป กูเลยอยากรับผิดชอบ” หน้าเศร้า กอบกุมมือเรียว “ให้กูเป็นเจ้าบ่าวอีกคนของมึงได้ไหม?”

ตะวัน : “พี่ธัน! พี่พูดบ้าอะไรเนี่ย? ใครจะไปมีเจ้าบ่าว 2 คนได้กัน”

ธันวา : “ได้สิ ตะวันนี่ไงที่มีเจ้าบ่าว 2 คน”

ตะวัน : กรอกตามองบนกับความดื้อรั้นของธันวา “พี่ธัน ผมไม่ได้รักพี่”

ธันวา : “อยู่กันไปเดี๋ยวก็รัก กูทำให้มึงรักกูได้ไม่ยากหรอก”

ตะวัน : “โอยยยยพี่! ทำไมดื้อด้านอย่างนี้เนี่ย”

ธันวา : “ก็รับพี่เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตด้วยอีกคนสิ” ยิ้มกว้าง ไม่ได้สำนึกสักนิด

ตะวัน : “พี่ธันนนน อย่ามางอแง”

ธันวา : “ตะวันก็รับรักพี่สิ” มองอ้อน

ตะวัน : หน้าแดง ‘โอยยย สลัดภาพโจรข่มขืนตอนนั้นไปแทบหมดเลยไอ้พี่ธันบ้า! แต่ใครจะไปใจอ่อนกัน เรามีพี่เหมอยู่แล้วทั้งคนนะ’

เหมันต์ : “อ่อ! คิดไว้อยู่แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้ แต่กูไม่คิดว่ามึงจะหน้าด้านมาขอกันตรงๆ แบบนี้เลย” เสียงเย็น

ตะวัน : หน้าซีด เสียวสันหลังวาบ ค่อยๆ หันกลับไปมอง “พะ...พี่เหม”

ธันวา : มองสายตาเรียบเฉย “ตามมาทำไม?”

เหมันต์ : “มาตามเมียคืนจากขโมยโรคจิตชอบแย่งเมียชาวบ้าน”

ธันวา : “ตะวันก็เมียกู เอากันหลายรอยด้วย”

ตะวัน : “พี่ธัน! พูดไม่อายปากเลยนะ” หน้าแดง ทั้งโกรธทั้งอาย

เหมันต์ : “การข่มขืนมันไม่นับว่าเป็นเมียหรอกนะ มึงมันก็แค่โจรข่มขืน”

ธันวา : “กูยอมรับว่ากูเคยเชี่ย กูมันเลว แต่คนเราจะเปลี่ยนแปลงตัวเองไม่ได้เลยเหรอวะ? ตอนนี้กูรู้ความจริงแล้ว กูสำนึกได้แล้ว ความผิดบาปมันก็ยังติดตัวกูไปตลอดชีวิต แต่กูก็รักตะวันไปแล้ว จะให้กูตัดใจยังไงกูก็ทำไม่ได้” หน้าจริงจัง

ตะวัน : พูดไม่ออก ‘เขารู้สึกแบบนั้นจริงๆ เหรอ? เวลาที่อยู่ด้วยกันแค่ไม่กี่วัน ระหว่างเรามีแต่น้ำตาและความโกรธแค้น มันจะแปรเปลี่ยนเป็นความรักได้จริงๆ เหรอ?’

ธันวา : “หรือถ้าไม่เชื่อตะวันจะให้พี่พิสูจน์ก็ได้ พี่แค่อยากให้รู้ว่าพี่จริงจัง” สีหน้า+แววตามุ่งมั่น

ตะวัน : หันมองเหมันต์

เหมันต์ : มองตอบ “พี่ไม่เชื่อใจมัน ไม่ยอมรับด้วย”

ตะวัน : “...ครับ” หันมองธันวา “ขอโทษนะครับพี่ธัน ผมคงให้โอกาสพี่ไม่ได้” จับมือเหมันต์เดินผ่านไป

ธันวา : น้ำตาคลอ กำมือแน่น “พี่ไม่ยอมแพ้หรอกนะ พี่จะทำให้ตะวันยอมรับพี่เป็นผัวอีกคนให้ได้” ตะโกนตามหลัง

ความคิดเห็น