ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 22

คำค้น : #กลางเส้นขนาน #เหมันต์ #ตะวัน #ธันวา

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.9k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2562 15:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 22
แบบอักษร

​#22

ตุ้ย : “ฉันชอบทิม ตอนนั้นที่ฉันช่วยปลอบใจทิมฉันจริงจัง แต่เธอไม่ได้ชอบฉันเพราะฉันจน เธอเลือกจะกลับไปหาคนรักเก่าที่รวยกว่า แต่ฉันก็ตื๊อเธอไม่เลิกเพราะคิดว่าเธอจะหันมารักฉันบ้าง แต่เธอก็ปฏิเสธฉันตลอด ฉันก็เลย... ข่มขืนเธอ”

ธันวา : “ไอ้สารเลว!” ผลั้วะ! // ต่อยหน้า

ตะวัน : “พี่ธันอย่า” เข้าห้าม ดึงมานั่งข้างๆ กอดแขนไว้แน่นเพราะกลัวจะไปทำร้ายคนอื่นอีก

เหมันต์ : มองนิ่ง กำมือแน่น “ไม่ได้ใช้ถุงใช่ไหม?”

ตุ้ย : พยักหน้า “ตอนนั้นอารมณ์มันพาไป ตอนที่ฉันรู้ว่าทิมท้องฉันก็ไม่แน่ใจหรอกว่าใช่ลูกฉันไหม แต่ก่อนที่ฉันจะข่มขืนทิม เธอเคยหลอนยาแล้วบ่นว่าผัวขี้ยาก็เสื่อม ผัวรวยก็ไม่เคยปล่อยใน ผมถึงได้มั่นใจว่าลูกของเธอเป็นลูกของฉัน ฉันอยากรับผิดชอบ แต่เพราะฉันจนเธอเลยไม่ยอมรับ บอกจะให้ผัวรวยรับผิดชอบดูแล”

ธันวา : “มึงแม่งเลว คนอย่างมึง...”

เหมันต์ : “แล้วคนอย่างมึงมีสิทธิ์ว่าคนอื่นเลวด้วยเหรอ ในเมื่อมึงก็ไม่ได้ต่างจากมัน” เสียงเย็น มองธันวาตาเขม็ง

ธันวา : เงียบ

เหมันต์ : “เรื่องระหว่างมึงกับกูยังไม่จบนะไอ้ธัน แต่กูขอเคลียร์เรื่องนี้ก่อน” หันมองตุ้ย “แค่นั้นแหละที่กูอยากรู้ เอาเงินให้มันไป” หันบอกลูกน้อง

ไพฑูรย์ : หยิบเงินสดให้ตุ้ย 7 หมื่น

เหมันต์ : “ถือเป็นค่าตอบคำถามและค่าเล่าความจริง จากนี้ไปก็อย่าไปทำระยำตำบอนกับใคร คนถูกข่มขืนเขาจะมีแผลไปจนวันตาย มันรักษาไม่ได้หรอกนะ”

ตุ้ย : นิ่ง ร้องไห้

เหมันต์ : “กลับกันเถอะตะวัน” ยื่นมือ

ตะวัน : มองมือ มองหน้าเหมันต์ “ครับ” ยิ้ม ยื่นมือไปจับ

เหมันต์ : กระชับมือ พาเดินไปด้วยกัน

ธันวา : มองตาม ใจวูบโหวง

.

@คอนโด

ทั้ง 3 มารวมกันอยู่ในห้องตะวัน

เหมันต์ : “ในเมื่อเรื่องทุกอย่างคลี่คลายแล้วว่าทั้งหมดมึงเข้าใจผิดไปเอง จากนี้ไปเราไม่มีอะไรติดค้างกันอีก และมึงก็เลิกยุ่งกับตะวันได้แล้ว” เสียงนิ่ง สีหน้าจริงจัง

ธันวา : หันมองตะวัน

ตะวัน : มองธันวา หลบสายตา

ธันวา : “เออ กูรู้แล้ว กูก็บอกตะวันแล้วว่าถ้าเรื่องจบ กูจะไม่ไปยุ่งกับพวกมึงอีก” ‘แล้วทำไมใจกูเจ็บแบบนี้วะ’

เหมันต์ : “งั้นก็กลับไปได้แล้ว และอย่ามายุ่งกับตะวันอีก”

ธันวา : มองตะวันสายตาอาลัยอาวรณ์ เดินออกจากห้องไป

ตะวัน : ลอบมองตามสายตาซึม

เหมันต์ : สังเกตเห็น “มีใจให้มันแล้วรึไง?”

ตะวัน : “เอ๊ะ?” หันมองเหมันต์ “ทำไมถามแบบนั้นล่ะครับ?”

เหมันต์ : “ก็เห็นมองตามตาละห้อยเลยนี่”

ตะวัน : “ผมแค่สงสารเขา”

เหมันต์ : “สงสารคนที่ข่มเหงตัวเองน่ะเหรอ?”

ตะวัน : “คนเราย่อมมีเหตุผลในการกระทำแต่ละอย่างเสมอครับ เขาทำไปเพราะความเข้าใจผิด ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว คงไม่ทำเหมือนเดิมแล้วล่ะครับ” ยิ้มบาง

เหมันต์ : ยกมือลูบหัว “ยังใจดีเหมือนเดิมเลยนะ พี่กลัวว่าเขาจะมาทำร้ายตะวัน”

ตะวัน : “เขาไม่ทำแล้วล่ะครับ พี่เหมนั่นแหละจะทำร้ายตะวันอีกรึเปล่า?” หน้าเศร้า

เหมันต์ : เจ็บปวดที่ทำให้คนรักต้องทุกข์เพราะตัวเอง ดึงมากอด “พี่ขอโทษนะตะวัน พี่สัญญาว่าต่อไปพี่จะไม่ใช้อารมณ์ตัดสินปัญหาอีกแล้ว ถ้ามีเรื่องอะไรเราจะมานั่งจับเข่าคุยกันนะครับ เพราะงั้นตะวันอย่าบอกเลิกพี่อีกนะ พี่รักตะวันมาก พี่ไม่อยากเสียตะวันไป”

ตะวัน : กอดตอบ “ครับ ตะวันก็สัญญาว่าต่อไปถ้ามีเรื่องอะไรตะวันจะบอกพี่เหมตรงๆ จะไม่ปิดบังพี่อีกแล้ว”

เหมันต์ : “ดีมากครับ เราจะเป็นสามีภรรยากันแล้ว มีอะไรก็ควรบอกกันตรงๆ เน๊อะ” ลูบหัวปลอบ คลายกอดจ้องดวงหน้าหวาน “งั้นตอนนี้พี่มีเรื่องจะสารภาพตะวันอีกเรื่องหนึ่ง”

ตะวัน : “อะไรเหรอครับ?”

เหมันต์ : ยิ้ม อุ้มตะวันท่าเจ้าสาว “พี่หิว ขอกินดวงตะวันน้อยๆ ดวงนี้หน่อยนะครับ” พาเข้าห้อง

ตะวัน : “ไม่นะพี่เหม ตะวันยังไม่พร้อม อะ อ๊าาา~”

ความคิดเห็น