ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 20

คำค้น : #กลางเส้นขนาน #เหมันต์ #ตะวัน #ธันวา

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2562 15:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20
แบบอักษร

​#20

ตะวัน : เดินมาเห็นเหมันต์กระหน่ำต่อยธันวา “พี่เหม อย่าครับ” เข้าห้าม

เหมันต์ : “ตะวันอย่ามาห้ามพี่ พี่จะเอาเลือดมันมาล้างเท้าตะวัน” ต่อยหน้า

ตะวัน : “พี่เหม อย่านะครับ อ๊ะ” เสียหลักล้ม

เหมันต์&ธันวา : “ตะวัน!” ช่วยพยุงกันคนละข้าง มองหน้ากันสายตาดุเดือด

เหมันต์ : “อย่ามาแตะต้องเมียกู” เสียงเหี้ยม

ธันวา : “ก็เมียกูเหมือนกันแหละวะ” แสยะยิ้ม

ตะวัน : “โอยยย อย่าเพิ่งทะเลาะกันได้ไหมครับ ตะวันเจ็บแผล” บ่นหน้ามุ่ย

เหมันต์ : “ครับ มึงปล่อยเลย กูจะพาเมียกูไปพัก” ตาขวาง

ธันวา : “เจ็บแผล? ไปโดนไรมา?” ยอมปล่อย ถามด้วยความสงสัย

เหมันต์ : อุ้มท่าเจ้าสาวเข้าห้องนอน

ตะวัน : “เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน เรายังมีเรื่องสำคัญกว่าต้องคุยกันนะ”

ธันวา : ขมวดคิ้ว เดินตามเข้าห้อง

เหมันต์ : วางตะวันบนเตียง “เจ็บมากไหมครับ? ตะวันไม่น่าฝืนลุกไปเลย” ลูบหัวปลอบโยน

ตะวัน : “ถ้าตะวันไม่ออกไปห้ามพวกพี่ได้ต่อยกันตายแน่ แล้วเราจะรู้ความจริงได้ยังไงครับ”

ธันวา : “หืม? พูดแบบนี้แสดงว่ามันรู้เรื่องของเราแล้วเหรอ?”

เหมันต์ : “ไม่มีเรื่องของเราระหว่างมึงกับตะวัน มึงมันก็แค่ไอ้สารเลวที่ไม่มีปัญญาแก้แค้นกู ถึงได้ไปลงกับเมียกู”

ธันวา : “ถ้าไปแก้แค้นกับมึงตรงๆ ก็ไม่สะใจดิวะ มึงจะเจ็บปวดอย่างที่กูเคยเจ็บได้ไง” แสยะยิ้ม

เหมันต์ : “ไอ้ธัน! กูไปทำอะไรให้มึงวะ? หรือเพราะกูไม่ดูแลพี่มึงให้ดี? ใครจะไปอยากอยู่กับคนที่ทำร้ายกูซ้ำแล้วซ้ำอีก เป็นมึงมึงจะไม่ทำแบบกูรึไง”

ธันวา : “กูจะไม่โกรธแค้นมึงเลยถ้าเด็กในท้องไม่ใช่ลูกมึง มึงทอดทิ้งเมียกับลูกในท้องให้ต้องตายอย่างทรมาน”

เหมันต์ : “เด็กในท้องทิมไม่ใช่ลูกกู”

ธันวา : “เหอะ! มึงดูไว้นะตะวัน ผัวที่แสนดีของมึงแม่งไม่มีความรับผิดชอบ ทอดทิ้งได้กระทั่งลูกเมีย”

ตะวัน : “พี่ธันใจเย็นๆ ก่อน ผมบอกแล้วไงว่าอย่าเพิ่งตัดสินไปเอง เราจะไปหาความจริงกันอยู่ไม่ใช่เหรอ”

ธันวา : เงียบ แต่ยังหงุดหงิดอยู่

เหมันต์ : “เด็กนั่นไม่ใช่ลูกกู ถึงกูจะมีอะไรกับทิมตอนที่กลับมาคบกันใหม่ กูก็ไม่เคยปล่อยใน แล้วคนเรามันคงท้องเพราะกลืนน้ำเชื้อเข้าไปทางปากได้หรอกนะ”

ธันวา : “อะไรนะ!?” เบิกตากว้าง “แต่พี่ทิม...”

เหมันต์ : “มันไม่ผิดที่เราจะเชื่อคนของเรามากกว่า แต่บางทีคนของเราก็ไม่ได้พูดความจริงเสมอไป” สายตาจริงจัง

ธันวา : พูดไม่ออก

ตะวัน : “แต่เด็กในท้องก็ไม่ใช่ลูกของแฟนเก่าพี่ทิม พี่ธันบอกว่าเขาเสื่อมสมรรถภาพจากการติดยาไปแล้ว”

เหมันต์ : ตกใจเล็กน้อย “แล้วเด็กในท้องทิมคือลูกใคร?”

ธันวา : เหมือนจะนึกบางอย่างออก “กูว่ามันต้องมีบุคคลที่ 3 ที่ไม่ใช่ไอ้ห่านั่นกับมึง”

เหมันต์ : “สุภาพหน่อย กูแก่กว่ามึง 3 ปีนะ”

ธันวา : “โทษทีวะ เผอิญกูไม่เคารพ” ยักคิ้วกวน

เหมันต์ : จ้องตาเขม็ง

ตะวัน : “เลิกเถียงกันแล้วมาคุยกันดีๆ ได้รึยังครับ? ถ้ายังก็ค่อยปลุกนะ ตะวันจะนอนแล้ว” ล้มตัวนอน

เหมันต์ : “โอ๋ๆ ที่รักครับ ใจเย็นๆ นะ มาเข้าเรื่องก็ได้” จับตะวันนอนหนุนตัก ลูบหัว

ธันวา : มองสายตาริษยา แต่ยอมเข้าเรื่อง “ช่วงระหว่างที่พี่ทิมทะเลาะกับไอ้ขี้ยานั่นแล้วมึงยังไม่มาตื๊อพี่สาวกู...”

เหมันต์ : “ทิมกลับมาง้อขอคืนดีกูเอง” เสียงนิ่ง สายตาอ่อนโยนจับที่ตะวัน

ธันวา : “เออๆ ช่างมัน” บอกปัด “มีผู้ชายคนหนึ่งคอยเข้ามาช่วยเหลือพี่ทิมเกือบทุกครั้ง”

เหมันต์&ตะวัน “มันเป็นใคร/ใครครับ?”

ความคิดเห็น