ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 19

คำค้น : #กลางเส้นขนาน #เหมันต์ #ตะวัน #ธันวา

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.6k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2562 15:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19
แบบอักษร

​#19

เหมันต์ : “ตะวันกับธันวา เป็นชู้กันงั้นเหรอ?”

ตะวัน : สายตาเจ็บปวด “พี่เหมรู้ได้ยังไง?”

เหมันต์ : “หึ ก็เล่นพลอดรักกันในที่โจ่งแจ้งแบบนั้น ใครไม่เห็นก็โง่เต็มทน” เสียงเย็นชา

ตะวัน : “แล้วพี่เหมคิดว่าตะวันเป็นชู้กับพี่ธันจริงๆ เหรอ?” น้ำตาคลอ

เหมันต์ : “ถ้าไม่ใช่แล้วจูบกันทำไม? แถมยังจะนัดกันไปเริงร่านที่ไหนอีกไม่ใช่เหรอ นี่ถ้าพี่ไม่มาเห็นซะก่อน พี่คงเป็นไอ้โง่ที่ถูกเมียสวมเขาให้สินะ” น้ำเสียงเจ็บปวด

ตะวัน : น้ำตาไหล

เหมันต์ : “อย่ามาเสแร้งแกล้งทำร้องไห้ คนที่ควรจะร้อง คนที่ต้องเจ็บ มันคือพี่ไม่ใช่ตะวัน!” ตวาด

ตะวัน : “แล้วพี่เหมคิดว่าตะวันไม่เจ็บเหรอ? ที่ตะวันเป็นแบบนี้ก็เพราะพี่นั่นแหละ!” ตวาดกลับ

เหมันต์ : “เพราะพี่? พี่รักตะวันไม่มากพอเหรอ? พี่ให้ตะวันทุกอย่าง ถึงขั้นจะใช้ชีวิตคู่กันไปจนตาย นั่นเหรอที่ทำให้ตะวันไปมีชู้น่ะ!”

ตะวัน : “มันเป็นเพราะเรารักกันมันถึงได้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นต่างหาก ฮึก พี่รู้ไหมว่าตะวันเจ็บปวดแค่ไหนที่ต้องมาเจอเรื่องบ้าๆ นี่ แต่เพราะตะวันรักพี่ ฮึก ตะวันถึงได้ยอมทน อึก แล้วนี่คือสิ่งที่พี่ตอบแทนตะวันเหรอ!”

เหมันต์ : สงสัย “หมายความว่ายังไง?”

ตะวัน : “ฮึก พี่จำพี่ธันไม่ได้จริงๆ เหรอ? อึก พี่ธันน้องพี่ทิม คนรักเก่าของพี่น่ะ”

เหมันต์ : ชะงัก หัวใจไหววูบเมื่อนึกถึงใบหน้าของหญิงสาวที่เขาเคยรัก ‘จริงสิ ทิมมีน้องชายที่เราไม่ค่อยได้เจอหน้านี่นา แล้วน้องชายของทิมก็... ชื่อ... ธันวา’ หัวใจบีบรัดเมื่อนึกออกแล้วว่าที่เขาคุ้นหน้าธันวาเพราะอะไร

ตะวัน : “ฮึก พี่ธันเขามาแก้แค้นพี่โดยใช้ตะวันเป็นเครื่องมือ ฮือออ ตะวันเจ็บปวดทุกครั้งที่ถูกเขาข่มเหง แต่ตะวันก็ทนเพื่อปกป้องพี่ ฮึก ตะวันกลัวมากว่าถ้าพี่รู้พี่จะเกลียดตะวัน ตะวันถึงไม่กล้าบอก อึก ไม่คิดเลยว่าพอพี่รู้ พี่จะทำร้ายตะวันแบบนี้ ฮืออออ” ร้องไห้จนตัวโยน

เหมันต์ : ราวกับมีมีดนับพันเล่มพุ่งปักอก รีบลุกไปกอดตะวัน “โอ้ที่รัก พี่ขอโทษ พี่ขอโทษที่ใช้แต่อารมณ์ ทำร้ายคนที่พี่รักมากที่สุดไป ฮึก พี่ขอโทษ” น้ำตาไหล ‘ไม่น่าเลย ฉันน่าจะถามเธอก่อนตะวัน ฉันไม่น่าใช้แต่อารมณ์เลย’

ตะวัน : กอดตอบ “ฮืออออ พี่เหม ตะวันเป็นคนสกปรก ตะวันเป็นคนไม่ดี ตะวันไม่คู่ควรกับพี่เหมอีกแล้ว ฮึก เราเลิกกันเถอะนะ ฮือออ”

เหมันต์ : “ไม่เอา ไม่พูดแบบนี้ครับ พี่ไม่เลิก พี่ไม่เลิกเพราะเหตุผลนี้” กอดปลอบ “ตะวันยังคงเป็นเด็กน้อยที่สดใสบริสุทธิ์ เป็นเด็กดีของพี่เสมอ ไม่มีใครคู่ควรกับพี่เท่าตะวันอีกแล้วนะครับ”

ตะวัน : “แต่ ฮึก แต่ตะวันไม่ได้มีพี่คนเดียวแล้วนะ อึก”

เหมันต์ : “แต่มันไม่ใช่ความผิดตะวัน เป็นความผิดของพี่ที่ทำให้ตะวันเดือดร้อน เป็นความผิดของไอ้ธันที่มันข่มเหงตะวัน พี่จะไปจัดการมันให้ ตะวันไม่ต้องห่วงนะครับ จากนี้ไปไอ้ธันมันจะมายุ่งกับตะวันไม่ได้แล้ว”

ตะวัน : “ฮึก ไม่ได้นะครับ” ผละตัวออก

เหมันต์ : “ทำไม? หรือว่าตะวันรักมันแล้ว?” สีหน้าเจ็บปวด

ตะวัน : “ไม่ใช่ครับ อึก แต่เรามีข้อตกลงกัน”

เหมันต์ : “ข้อตกลงอะไร? ตะวันไม่ได้โกรธเกลียดมันเหรอที่มันข่มเหงตะวัน”

ตะวัน : “เคยโกรธครับ แต่ผมเข้าใจเขา เขาโกรธแค้นพี่เพราะอาจจะเข้าใจพี่ผิด ผมถึงได้ตกลงกับเขาว่าจะไปหาความจริงกันวันนี้”

เหมันต์ : “เข้าใจพี่ผิด?” ‘จะว่าไปฉันก็ไม่รู้นี่นาว่าไอ้ธันมันโกรธแค้นฉันเรื่องอะไร ถึงได้มาลงที่ตะวัน’ “เขาเข้าใจพี่ผิดเรื่องอะไร?”

ตะวัน : “ก็เรื่อง...”

ติ๊งต่อง~ // เสียงกริ่งดังขัด

เหมันต์ : หันมองตะวันที่มองเขาเช่นกัน “เดี๋ยวพี่ไปเปิดเอง” ลุกเดินไป

ตะวัน : ‘อะ ถ้าเป็นพี่ธันมา พี่เหมจะทำอะไรพี่ธันไหมเนี่ย?’

ผลัวะ! //เสียงคนต่อยกัน

ตะวัน : “พี่เหม พี่ตะวัน” ฝืนร่างกายลุกไปดู

ความคิดเห็น