ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 17

คำค้น : #กลางเส้นขนาน #เหมันต์ #ตะวัน #ธันวา

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2562 15:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17
แบบอักษร

​#17

@คอนโด ห้องตะวัน

ตะวัน : นอนเหม่อลอย ‘ทำไมพี่ธันถึงอ่อนโยนกับเรา? แล้วทำไมเราถึงไม่รู้สึกรังเกียจพี่เขาแบบเมื่อก่อน? หรือเพราะเรากลายเป็นคนไม่ดีไปแล้ว ถึงได้... (-///-)’ หน้าแดง พลันเปลี่ยนเป็นหน้าเศร้า “เรานี่มันน่ารังเกียจจริงๆ ถ้าพี่เหมรู้เขาต้องรังเกียจเราแน่ๆ” ยกมือขึ้นมองแหวนที่นิ้วนางข้างซ้าย “หรือเราควรจะเลิกกับพี่เหม จะได้ไม่ต้องมีใครเจ็บไปกว่านี้อีก”

ติ๊งต่อง~ // เสียงกริ่งหน้าห้อง

ตะวัน : ‘ใครมากัน? พี่ธันเหรอ?’ ลุกไปเปิดประตู “พี่เหม” ตกใจเล็กน้อย

เหมันต์ : “ก็พี่น่ะสิครับ หรือตะวันคิดว่าเป็นใคร?” ยิ้ม

ตะวัน : รู้สึกว่ารอยยิ้มของเหมันต์เปลี่ยนไป “เปล่านี่ครับ ผมแค่เห็นว่านี่เป็นเวลางาน ไม่คิดว่าพี่เหมจะมาหาตะวัน”

เหมันต์ : “ก็พี่คิดถึงตะวันนี่ครับ มาหาไม่ได้เหรอ? หรือว่าซ่อนใครไว้?”

ตะวัน : แปลกใจที่เหมันต์ถามแปลกๆ ‘หรือเขาจะเอะใจอะไร?’ หน้าซีดเล็กน้อย “มะ...ไม่มีหรอกครับ เชิญสิ”

เหมันต์ : ยิ้ม เดินเข้าห้อง “เดี๋ยวพี่ปิดประตูเอง”

ตะวัน : “อ่า ครับ” เดินไป

เหมันต์ : ปิดประตูล็อก เดินตาม

ตะวัน : “พี่เหมจะ...อ๊ะ อุ้บ!” ถูกดึงไปจูบรุนแรง ‘เจ็บ! ทำไมพี่เหมทำรุนแรงกับเราแบบนี้?’

เหมันต์ : ถอนจูบ กดจูบซ้ำๆ ทั่วใบหน้า “ตะวันเป็นของใครครับ? จุ๊บ”

ตะวัน : “อื้อ ก็ของพี่เหมไงครับ จุ๊บ อืมมม” คล้องคอ “มีอะไรรึเปล่าครับ?”

เหมันต์ : “ไม่มีอะไรครับ แค่คิดถึง อยากกอด แล้วพี่ก็มีของมาฝากตะวันด้วย” ชูถุงกระดาษ

ตะวัน : “อะไรครับ?” มองสนใจ

เหมันต์ : ยิ้ม แต่ไม่ตอบ จูงมือตะวันไปที่ห้องนอน

.

เหมันต์ : ตะโบมจูบ+ถอดเสื้อผ้าตะวันออก ผลักลงเตียง ตามขึ้นคร่อม

ตะวัน : “อ๊ะ จุ๊บ อืมมม” โดนจูบอีกครั้ง คล้องคอแกร่งไว้ ‘วันนี้พี่เหมร้อนแรงจัง’

เหมันต์ : ถอนนจูบ คลอเคลียซอกคอ ขบเม้มตีตรา ขบกัดแสดงความเป็นเจ้าของ

ตะวัน : “อ๊ะ เจ็บ อ๊า อือออ พี่เหม อ่า”

เหมันต์ : หยิบบางอย่างออกมาจากถุง เปิดสวิตช์

ครืดดด // ส่งเสียงดัง

ตะวัน : ตกใจเมื่อเห็นว่ามันคืออะไร “พะ...พี่เหม ทำไม...”

เหมันต์ : “ก็พี่เห็นว่าแค่ของพี่อย่างเดียวตะวันไม่พอ พี่เลยจะใช้ตัวช่วย ตะวันจะได้ไม่ไปร่านอ้าขาให้คนอื่นอีก” แสยะยิ้มเสียงเหี้ยม

ตะวัน : หน้าซีด “พะ...พี่รู้... อะ อ๊ากกก”

เหมันต์ : ใส่ดิลโด้เข้าไปในตัวตะวันทีเดียวจนสุด “แหม เข้าไปได้ขนาดนี้ แสดงว่าโดนเอาบ่อยเลยสินะ”

ตะวัน : “อ๊ากกก อย่าขยับ ตะวันเจ็บ อื้ออออ” ตัวเกร็ง น้ำตาคลอ

เหมันต์ : “เจ็บเหรอ? ตะวันเจ็บได้เท่าพี่รึเปล่า? เจ็บเท่าที่พี่เห็นคนที่พี่รักไปเอากับคนอื่น” เสียงสั่น สีหน้าเจ็บปวด

ตะวัน : “มะ...มันไม่ใช่อย่างที่พี่... อ๊ะ อ๊าาาา” น้ำตาไหล

เหมันต์ : “ไม่ใช่งั้นเหรอ? ตะวันคิดว่าพี่โง่มากใช่ไหม? ทำไมอะตะวัน พี่รักตะวัน ให้ตะวันไม่พอเหรอ ตะวันถึงต้องไปมีคนอื่น” ตวาดน้ำตาคลอ ‘ทั้งที่รักมาก ทำไมถึงได้ทรยศกันได้’

ตะวัน : “ไม่ใช่นะ ฮึก พี่เหมฟังตะวันก่อน อะ จะทำอะไร” ผวาถอยหนีเมื่อเหมันต์จ่อแท่งเนื้อเขื่อง

เหมันต์ : “ก็อันเดียวตะวันไม่พอ พี่เลยจะใส่เข้าไปทั้ง 2 อันไง” ดันตัวเข้าทั้งที่ยังมีดิลโด้คาอยู่

ตะวัน : “ไม่นะ มันเข้าไม่ได้แน่ๆ อะ พี่เหม อย่า อึก อ๊ากกกกก” สวบ!

เหมันต์ : ฝืนดันจนส่วนหัวผลุบเข้าไป “อ่าาาา ชอบไหมครับตะวัน มีแท่งตั้ง 2 แท่งอยู่ในตัวแบบนี้”

ตะวัน : ตัวสั่น เกร็งสะท้านด้วยความเจ็บ “ฮึก เจ็บ เอาออกไปที ฮือออ”

เหมันต์ : “เอ๋ พี่คิดว่าตะวันจะชอบซะอีก แต่ไม่เป็นไร พี่ชอบคนเดียวก็ได้ อึก” ดันเข้าอีกจนเข้าไปหมด แลกกับการที่ช่องทางสีหวานฉีกขาดจนเลือดไหล

ตะวัน : “อ๊ากกก เจ็บ ฮือออ พี่เหม ตะวันเจ็บ ฮืออออ” ตัวสั่น

เหมันต์ : เจ็บก็ต้องทน ทนเหมือนที่พี่เจ็บ อ่าาาา” เริ่มขยับ

ตะวัน : “ไม่นะ อ๊ะ เจ็บ ฮือออ ไม่เอา อึก ม่ายยยยย”

ความคิดเห็น