ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 16

คำค้น : #กลางเส้นขนาน #เหมันต์ #ตะวัน #ธันวา

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2562 15:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16
แบบอักษร

​#16

ธันวา : บดจูบ “จุ๊บ จ๊วบ อืมมม”

ตะวัน : “อึก อื้อออ จ๊วบ” พยายามดันร่างสูงออก

ธันวา : ถอนจูบ คลอเคลียซอกคอ สูดดมกลิ่นหอมหวาน “ฟอดดด หอมจัง อืมมม”

ตะวัน : “อย่า อ่าาา ผมขอ” หน้าแดง หอบหนัก

ธันวา : “ปากบอกว่าอย่า แต่ตรงนี้แข็งแล้วนะ” จับกลางกาย ถูไถผ่านเนื้อผ้า

ตะวัน : “อ๊าาา พี่ธัน อือออ ไม่เอา อึก ผมไม่อยากทำผิดกับพี่เหมไปมากกว่านี้แล้ว” น้ำตาคลอ

ธันวา : “มึงไม่บอกมัน กูไม่บอกมัน มันไม่มีทางรู้หรอก จ๊วบ” ดูดนม

ตะวัน : “อ๊ะ ฮ๊า แต่เรารู้อยู่แก่..ใจ อ๊า ว่าเรากำลังทำอะไร อึก ผมรู้สึกผิดต่อความไว้ใจของพี่เหม อ๊าาาา”

ธันวา : สลับดูดนมทั้งสองข้าง “มึงก็อย่าไปคิดมาก ถ้าความจริงปรากฏว่ามันไม่ใช่คนผิด จุ๊บ กูก็จะไม่มายุ่งกับพวกมึงอีก” เคลื่อนลงต่ำไปหยอกล้อกับแท่งเนื้อน้อย

ตะวัน : “อ๊าาาา อึก” ตัวกระตุก ใจวูบโหวง ‘ทั้งที่เราควรดีใจ แต่ทำไม...’ “อ๊ะ อย่า ฮื้อออ ไม่เอา” ตัวบิดเกร็ง

ธันวา : ดูดเลียแท่งเนื้อ สอดนิ้วสำรวจภายในทีละนิ้วอย่างอ่อนโยน

ตะวัน : “อ๊า อื้อ อ๊ะ พี่ธัน อย่า” จิกที่นอนแน่น ‘โอ้ว ไม่นะ เราไม่ควรรู้สึกแบบนี้ และเขาไม่ควรอ่อนโยนกับเรา’

ธันวา : ถอนนิ้วออก แยกขาเรียวออกกว้าง “พี่ขอนะ” กระซิบเสียงนุ่ม ดันตัวเข้าไป สวบ!

ตะวัน : “อ๊าาาา พี่ธัน!” ผวากอดคอแกร่ง น้ำตาไหล “ฮึก พี่ธัน ผมไม่อยากทำแบบนี้”

ธันวา : กัดฟันกรอด ‘ทำไมกูต้องแคร์ความรู้สึกมันด้วยวะ!’ หงุดหงิด หันเห็นเนคไท “งั้นเอาแบบนี้” หยิบเนคไทมาปิดตาตะวัน “เท่านี้มึงก็ไม่เห็นหน้ากูแล้ว คิดซะว่ากูเป็นไอ้เหมันต์ผัวมึงก็ได้ เพราะถ้าให้กูหยุดกูคงทำไม่ได้”

ตะวัน : “พี่ธัน...” ‘เขาทำเพื่อเรา?’ “อ๊ะ อ๊าาาา”

ธันวา : เริ่มกระแทกใส่ช้าๆ ค่อยๆ เพิ่มความเร็วตามแรงอารมณ์ “อ่าาา สุดยอด อืมมม ตรงนี้ของมึงสุดยอดเสมอ”

ตะวัน : เพราะมองไม่เห็นเลยมีอารมณ์กว่าเดิม จิกข่วนหลังกว้างระบายความเสียว “อ๊าๆๆๆ” ‘ไม่นะ เราไม่ควรรู้สึกดีกับการถูกข่มเหงแบบนี้ แต่ทำไม...’ “อ๊า พี่ธัน อื้อออ เสีย...ว ฮ๊า”

ธันวา : ใจเต้นรัว แสยะยิ้ม “หึ เด็กดี” ก้มจูบแลกลิ้น

ตะวัน : เผลอจูบตอบ ‘ไม่นะ ผมควรปฏิเสธ ไม่ใช่ตอบรับแบบนี้ อึก ถ้าพี่ธันกลับไปทำรุนแรงเหมือนเดิม ผมคงไม่รู้สึกรังเกียจตัวเองแบบนี้ ผมขอโทษพี่เหม ผมมันเป็นคนเลวไปแล้ว’ น้ำตาไหล

ธันวา : สอบสะโพกลึกขึ้น

ตะวัน : “อ๊ะ ตรงนั้นไม่ได้ อ๊าๆๆๆ”

ธันวา : “อ่า ตรงนี้สินะ อ่าๆๆๆ” กระแทกซ้ำจุดเดิม

ตะวัน : น้ำสีขุ่นปริ่มจากส่วนปลาย “อ๊ะ ไม่ อื้อ อ๊าๆๆๆ พี่ธัน ไม่เอา อ๊ะๆๆๆ”

ธันวา : ก้มจูบปิดปาก ซอยสะโพก

ตะวัน : “อื้อๆๆ อ๊ะ อึก อืมๆๆ” ตัวเกร็งตอดรัดแน่น

ธันวา : รู้สึกว่าตะวันใกล้เสร็จ ดันสะโพกกลมลอยเด่นขึ้น กระแทกรัว

ตะวัน : “อ๊าๆๆๆ ผมจะ...ไป อึก อ๊ะ อ๊าาาา” พรวดดด แตกเปรอะหน้าตัวเอง “อ๊าาา อ๊ะ พี่ธัน อ๊าๆๆๆ”

ธันวา : กระแทกไม่หยุด “อ่า อื้อออ ตะวัน อ่า ตะวัน อึก อืมมมมม” พรวดดด แตกใน

ตะวัน : “อ๊าาาา มันเข้า..มา อึก ร้อน แฮ่กๆ” ตัวเกร็ง ตอดรัดรีดเร้น

ธันวา : “อ่า น่ารักมาก จุ๊บ” จูบปาก เลียน้ำขุ่นที่เปรอะตามหน้าออกให้

ตะวัน : ‘เขาไม่ควรอ่อนโยนกับเราแบบนี้ เรามันน่ารังเกียจ’ “ฮึก ผมขอโทษพี่เหม ฮือออ” ร้องไห้

ธันวา : เห็นน้องร้องไห้ก็พาลหงุดหงิดตัวเอง ถอนตัวออก นอนลงพลางดึงน้องเข้ามากอดปลอบ “อย่าร้อง มึงไม่ได้ผิดอะไร คนผิดคือกูเอง อย่าร้องนะคนดี” ลูบหัวปลอบ

ตะวัน : ร้องไห้หนักกว่าเดิม ‘สู้ให้พี่ธันเป็นคนเลวเหมือนเดิมดีกว่า ผมจะได้ไม่ต้องรู้สึกผิดไปมากกว่านี้’

ความคิดเห็น