ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 15

คำค้น : #กลางเส้นขนาน #เหมันต์ #ตะวัน #ธันวา

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2562 15:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15
แบบอักษร

​#15

@คอนโด

ตะวัน : เคาะห้องธันวา

ธันวา : เปิดประตู แปลกใจที่เห็นตะวัน “วันนี้มาให้เยถึงห้องเลยเหรอ?” กอดอกยิ้ม

ตะวัน : “เปล่าครับ ผมมีเรื่องจะคุยกับพี่เรื่องพี่เหม” หน้าจริงจัง

ธันวา : หุบยิ้ม “เข้ามา” เสียงนิ่ง

ตะวัน : เดินเข้าไป

ธันวา : ปิดล็อกประตู เดินตาม

ตะวัน : นั่งโซฟา “ผมอยากถามว่าทำไมพี่ถึงโกรธแค้นพี่เหมมากขนาดนี้”

ธันวา : “มึงจะรู้ไปทำไม?” เหวี่ยง

ตะวัน : “เพราะบางทีพี่อาจจะเข้าใจบางอย่างผิดอยู่ก็ได้” หน้าจริงจัง

ธันวา : เงียบ แต่ยอมเล่าให้ฟัง “มันเป็นคนทำให้พี่สาวกับหลานกูต้องตาย” ตัวสั่นด้วยความโกรธแค้น

ตะวัน : ‘ใช่จริงๆ ด้วย’ “เล่าให้ฟังได้ไหมครับว่าเกิดอะไรขึ้น”

ธันวา : “พี่ทิม พี่สาวกูเคยเป็นแฟนมัน แต่แม่งไม่ค่อยสนใจพี่ทิม ทำตัวเจ้าชู้ไปเรื่อยจนพี่ทิมทนไม่ไหวไปคบกับอีกคนแทน แต่ไอ้นั่นก็เชี่ยชิบ ทั้งติดยาทั้งเล่นการพนัน มันชอบทำร้ายทุบตีพี่กู พี่กูก็ทนไม่ไหวจะเลิกแม่งก็ไม่ยอมเลิก พอดีไอ้เหมมันกลับมาตื้อขอคืนดี พี่กูอยากเลิกกับไอ้ห่านั่นอยู่แล้วเลยกลับไปคบกันอีก”

ตะวัน : ขมวดคิ้วมุ่น ‘พี่เหมเป็นคนตื๊อขอกลับมาคบกันงั้นเหรอ?’

ธันวา : “แล้วพอพี่ทิมท้องมันก็ไม่ยอมรับ โทษว่าเป็นลูกคนอื่น สุดท้ายมันก็ปล่อยให้พี่ทิมเครียดจนต้องติดยาและตายเหมือนขยะข้างถนน แล้วอย่างนี้จะไม่ให้กูเกลียดมันได้ไง” ตาแดง น้ำตาคลอ

ตะวัน : ใจวูบโหวง ‘น่าสงสารจัง นี่สินะเหตุผลที่ทำให้พี่ธันโกรธแค้นพี่เหม แต่ว่า... เรื่องที่พวกเขาเล่ามาถึงจะมีส่วนที่เหมือนกัน แต่ก็มีส่วนที่ต่างกันอยู่ดี ใครพูดจริง ใครพูดโกหกกันแน่’

ธันวา : “กูกับพี่ทิมเหลือกันอยู่แค่ 2 คน เรารักกันมาก แต่มันเป็นคนพรากทุกอย่างไปจากกู กูถึงจะพรากทุกอย่างไปจากมันบ้าง” เสียงเหี้ยม

ตะวัน : “พี่ธัน ผมว่าเราควรมาพูดคุยปรับความเข้าใจกันมากกว่านะครับ เผื่อมันจะมีการเข้าใจผิดอะไรกันเกิดขึ้น”

ธันวา : “เข้าใจผิด? อ่อ! มันก็เล่าให้มึงฟังสินะ แล้วมันเล่าแบบไหนล่ะ? คงจะเล่าว่าตัวเองเป็นคนดีมากเลยสินะ แล้วคนดีเชี่ยอะไรปล่อยให้ลูกกับเมียตายไปโดยที่ไม่ช่วยอะไร” ตวาด

ตะวัน : “จริงอยู่ที่พี่เหมเล่าให้ผมฟัง แต่พี่เขาก็ไม่ได้บอกว่าเขาเป็นคนดี เขาก็เสียใจที่ปล่อยให้พี่สาวพี่ต้องตาย”

ธันวา : “ถ้าเสียใจแล้วทำไมมันไม่ดูแลพี่ทิมแต่แรก มันทิ้งให้พี่ทิมใช้ชีวิตตอนท้องอยู่คนเดียวได้ยังไง”

ตะวัน : “...พี่ธัน พี่ทิมเขาบอกพี่ไหมว่าเด็กในท้องคือลูกของพี่เหม”

ธันวา : “ก็มันมีอะไรกับพี่กูแล้วพี่กูท้อง จะไม่ใช่ลูกมันได้ยังไง อ่อ! นี่มันคงบอกว่าพ่อของเด็กคือไอ้ขี้ยานั่นใช่ไหม กูจะบอกให้นะ ไอ้เชี่ยนั่นมันติดยาจนเสื่อมไปนานแล้ว ไม่มีทางทำให้พี่กูท้องได้หรอก เด็กในท้องพี่ทิมคือลูกของมัน ลูกไอ้ชั่วที่มันเฉดหัวเมียกับลูกทิ้งอย่างไม่ใยดีนั่น!”

ตะวัน : เบิกตากว้าง ‘ผู้ชายคนนั้นเสื่อมสมรรถภาพ? แบบนี้ไม่มีทางทำให้พี่ทิมท้องได้แน่ แสดงว่าพี่เหมเข้าใจผิดว่าเด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกตัวเองอย่างนั้นเหรอ? นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!’ น้ำตาคลอ

ธันวา : “กูบอกแล้วไงว่าผัวมึงไม่ได้ดีอย่างที่มึงคิด นี่ถ้ามึงเป็นผู้หญิงแล้วท้องได้ มันก็คงเฉดหัวมึงทิ้งอย่างไม่ใยดีเหมือนกันนั่นแหละ” แสยะยิ้มสมเพช

ตะวัน : “ไม่... ตะวันไม่เชื่อ พี่เหมไม่มีทางทำแบบนั้นถ้าเขารู้ความจริง”

ธันวา : “หึ มึงก็เชื่อแต่คนที่มึงอยากเชื่อนั่นแหละ กูพูดยังไงไปมึงก็ไม่เชื่อคนแบบกูหรอก”

ตะวัน : “ไม่ ผมก็ไม่เชื่อว่าพี่โกหก ผมเห็นแววตาที่เจ็บปวดของพี่ แต่ผมก็ไม่เชื่อว่าพี่เหมจะทำเรื่องเลวร้ายกับลูกเมียตัวเองได้ ถ้าเขารู้ว่าพี่ทิมท้องกับเขาจริงๆ”

ธันวา : “แล้วมึงจะเอายังไง?” พิงพนักโซฟา

ตะวัน : “ผมจะหาทางพิสูจน์ความจริงว่าเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ พี่ธันก็ต้องช่วยผมด้วย”

ธันวา : “ทำไมกูต้องช่วยมึง?” มองไม่เข้าใจ

ตะวัน : “เพราะเราจะได้รู้ว่าความจริงมันเป็นยังไงกันแน่ พี่ธันจะได้ไม่แก้แค้นผิดคน และจะได้พิสูจน์ว่าพี่เหมไม่ได้เป็นคนเลวอย่างที่พั่นกล่าวหา” หน้าตาจริงจัง

ธันวา : มอง ‘เจ้าเด็กนี่ ก่อนหน้านี้กลัวกูแทบเป็นแทบตาย ตอนนี้มานั่งจ้องหน้าอย่างกับไม่กลัวกูแล้ว หึ เพื่อผัวนี่มึงยอมทุกอย่างจริงๆ” แสยะยิ้ม “ก็ได้ แต่จนกว่าจะรู้ความจริง กูก็ยังจะทำเหมือนเดิม เพราะยังไงกูก็เป็นผัวมึงเหมือนกัน”

ตะวัน : “...” พูดไม่ออก ‘คนนิสัยไม่ดี!’

ความคิดเห็น