ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 14

คำค้น : #กลางเส้นขนาน #เหมันต์ #ตะวัน #ธันวา

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2562 15:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14
แบบอักษร

​#14

@สวนสาธารณะ

ตะวัน : ปั่นเรือถีบ “อะไรนะครับ? จะย้ายตะวันไปอยู่บ้านพี่ ทำไมล่ะครับ?”

เหมันต์ : “พี่เหงาอะ อยากมีตะวันนอนกอดทุกคืนแล้ว” อ้อน

ตะวัน : คิดหนัก ‘ไอ้อยากไปมันก็อยากอยู่ แต่การย้ายไปที่บ้านพี่เหมก็ใช่ว่าพี่ธันจะมารังควานไม่ได้สักหน่อย มันไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา’ มองรอยยิ้มที่จริงใจและเต็มไปด้วยความรักของเหมันต์ ‘เราควรบอกพี่เหมไปตามตรงเลยดีไหมนะ? แล้วถ้าบอกไปพี่เหมจะรับได้รึเปล่า? กลัว... ไม่อยากโดนพี่เหมเกลียดเลย’

เหมันต์ : เห็นความเจ็บปวดในแววตาตะวัน บีบมือแน่น “ตะวันไม่ต้องกลัวหรอกนะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นพี่จะปกป้องตะวันเอง ตะวันเป็นคนรักของพี่ เป็นภรรยาของพี่นะ” ยกมือซ้ายจรดจูบบนแหวน

ตะวัน : น้ำตาคลอ “พี่เหม พี่เป็นคนดีจัง” ยิ้มเศร้า

เหมันต์ : “พี่เป็นคนดีก็อยู่เคียงข้างพี่นะ เพราะตะวันก็เป็นคนดี เราอยู่ด้วยกันได้ รักกันได้ ไม่มีอะไรมาทำลายความรักของเราได้หรอก”

ตะวัน : น้ำตาไหล โผกอด “ฮึก ตะวันรักพี่เหมนะครับ ฮือออ รักมากที่สุดเลย”

เหมันต์ : “พี่ก็รักตะวันนะ คนดีของพี่” กอดปลอบ

ตะวัน : ‘พี่เหมเป็นคนดีมากเกินไป มากจนผมรู้สึกผิด ผิดที่ไม่ซื่อสัตย์กับพี่เขา ผมไม่คู่ควรกับพี่เลยสักนิด แต่ผมก็ยังอยากอยู่เคียงข้างพี่ ผมนี่มันเห็นแก่ตัวชะมัดเลย ฮะๆ’ หัวเราะด้วยความขมขื่น

.

เหมันต์ : ขับรถกลับคอนโด

ตะวัน : “พี่เหม พี่เคยทำผิดไหม?”

เหมันต์ : หันมอง “มีใครบ้างครับไม่เคยทำผิด?”

ตะวัน : “แล้วความผิดที่มันผิดมากๆ ล่ะครับ ผิดจนไปทำลายชีวิตใครสักคนเข้า”

เหมันต์ : เงียบ ‘ความผิดที่ทำลายชีวิตใครคนนึงเหรอ? เป็นเรามากกว่าที่โดนทำร้ายน่ะ’ “พี่มีเรื่องนึงที่ยังไม่ได้บอกตะวัน พี่กลัวตะวันเกลียดพี่”

ตะวัน : หันมองสนใจ

เหมันต์ : “แต่พี่คิดว่ามันถึงเวลาบอกแล้ว พี่ไม่อยากปิดไว้จนตาย” กุมมือเรียว “พี่เคยมีแฟนเป็นผู้หญิง เรารักกันมาก แต่สุดท้ายเขาก็ทิ้งพี่ไปคบคนอื่น ตอนนั้นพี่เจ็บแทบตาย สุดท้ายเธอก็ไปกับคนนั้นไม่รอด เธอกลับมาหาพี่ ขอให้พี่กลับไปคบกับเธอ ด้วยความที่ยังรักพี่จึงยอม ไม่นานจากนั้นเธอท้อง พี่ก็ดีใจนะที่มีลูก แต่พี่มารู้ทีหลังว่าเด็กในท้องไม่ใช่ลูกพี่”

ตะวัน : “อะไรนะครับ? แล้ว... เด็กคนนั้นเป็นลูกใคร?”

เหมันต์ : “ก็ลูกของคนที่เธอทิ้งพี่ไปคบด้วยนั่นแหละ ผู้ชายนั้นนิสัยไม่ดี ชอบทำร้ายร่างกาย ติดยาเสพติดด้วย เธอทนไม่ไหวเลยกลับมาหาพี่ เธอคงไม่อยากให้ลูกลำบากน่ะ”

ตะวัน : “แล้วพี่เหมทำยังไงกับเธอต่อ?”

เหมันต์ : “เขาไม่ใช่ลูกพี่ พี่เลยจะแค่ส่งเสีย แต่จะไม่รับผิดชอบอะไรทั้งนั้น พี่ไม่อยากเจ็บอีกแล้ว เราจึงแยกกันอยู่ พี่ไม่ได้สนใจเธออีกนอกจากให้เงิน แต่สุดท้ายเธอก็ตายไปพร้อมกับลูกในท้องเพราะติดยา”

ตะวัน : “ติดยา? ทำไมเธอถึง...”

เหมันต์ : “เธอติดมาจากคนรักเก่า พี่ผิดที่มารู้ทีหลังว่าเธอติดยาจึงละเลยเธอ ถ้าพี่รู้เร็วกว่านี้ ถึงจะให้เธอเป็นภรรยาไม่ได้ แต่พี่ก็ยังดูแลเธอได้ดีกว่านี้”

ตะวัน : ‘หรือผู้หญิงคนนั้นคือคนที่ทำให้พี่ธันโกรธแค้นพี่เหมจนต้องมาแก้แค้นแบบนี้? แล้วเธอเกี่ยวอะไรกับพี่ธันกันนะ’ เริ่มคิดหนัก

เหมันต์ : “ตะวันเกลียดพี่ไหม? ที่พี่ไม่ใช่คนดีอย่างดีที่คิด”

ตะวัน : หันมองสีหน้าหวาดหวั่นของเหมันต์ ยิ้มพลางบีบมือหน้า “ตะวันไม่เกลียดพี่เหมหรอกครับ ตะวันเข้าใจ แล้วพี่เหมเองก็รู้สึกผิด ไม่ได้ไม่รู้สึกรู้สากับการตายของเธอ” ‘คนที่ผิดน่ะคือพี่ธันที่แค้นจนไม่ลืมหูลืมตาต่างหาก’

เหมันต์ : “พี่ดีใจนะที่ตะวันเข้าใจพี่” ยกมือบางมาจรดจูบหลังมือ

ตะวัน : ยิ้มเขิน มองนอกรถสีหน้าจริงจัง ‘เราต้องคุยเรื่องนี้กับพี่ธัน เขาจะได้ตาสว่างสักที’

ความคิดเห็น