ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 13

คำค้น : #กลางเส้นขนาน #เหมันต์ #ตะวัน #ธันวา

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2562 15:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13
แบบอักษร

​#13

ธันวา : “เรื่องนั้น...” เหลือบตามองตะวัน “ผมปวดหลังน่ะ ตะวันก็เลยอาสานวดให้ แฟนคุณนวดเก่งมากเลยนะ ผมหายปวดได้เยอะเลย” น้ำเสียงเจ้าเล่ห์

เหมันต์ : “งั้นเหรอครับ?” ยิ้ม “ดีใจนะครับที่ภรรยาผมช่วยคุณได้ มาเถอะตะวัน ไปอาบน้ำแต่งตัวซะนะ พี่จะพาไปเที่ยว” หันมองตะวัน

ตะวัน : “ครับ” รีบเดินเข้าห้องตัวเอง

เหมันต์ : มองประตูที่ปิดลง หันมองธันวา “คุณคิดจะทำอะไรกับภรรยาผมกันแน่?” หน้านิ่ง

ธันวา : “ทำอะไร? คุณคิดว่าผมจะทำอะไรงั้นเหรอ?” ยิ้มยียวน

เหมันต์ : “ก็ตั้งแต่ที่ตะวันรู้จักคุณ เขาก็เปลี่ยนไป คุณทำอะไรภรรยาของผม?” เสียงเย็น

ธันวา : “ผมจะไปทำอะไรภรรยาของคุณได้ พวกคุณไม่ได้ทำอะไรผมสักหน่อย ผมก็แค่รักและเอ็นดูน้องมันเหมือนน้องในไส้เท่านั้น เอ๊ะ หรือพวกคุณมาทำอะไรไว้กับผม ผมถึงต้องทำอะไรพวกคุณ”

เหมันต์ : “ผมคิดว่าผมไม่เคยทำอะไรคุณ และตะวันไม่มีทางทำอะไรใครได้ ไม่ว่าคุณจะคิดไม่ดีอะไรอยู่ อย่าทำร้ายคนบริสุทธิ์เลย”

ธันวา : กระตุกยิ้ม ‘มึงน่ะเหรอไม่เคยทำอะไรกู ชีวิตครอบครัวกูพังชิบหายก็เพราะมึง ครอบครัวมึงก็ต้องชิบหายด้วยเหมือนกัน’ มองหน้าอาฆาต

เหมันต์ : “หวังว่าคุณคงจะไม่มายุ่งกับภรรยาผมอีก”

ธันวา : “หึ ไม่ต้องห่วง ผมก็มีเมียแล้ว เรา ‘รัก’ กันทุกวัน ผมไม่มีเวลาไปชายตามองคนอื่นหรอก” เสียงเจ้าเล่ห์

เหมันต์ : มอง เดินเข้าห้องตะวันไป

ธันวา : “แหมมม น่าจะถามสักนิดว่าเมียกูคือใคร ไม่งั้นสนุกแน่” แสยะยิ้ม

.

ตะวัน : อาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ ทำความสะอาดร่างกายทั้งภายในภายนอก

เหมันต์ : เปิดประตูเดินเข้ามา โอบกอดทางด้านหลัง

ตะวัน : “อ๊ะ พี่เหม” สะดุ้ง ‘เขาไม่ใส่เสื้อผ้า? จะมาอาบน้ำกับเราเหรอ?’

เหมันต์ : “ฟอดดด หอมจังครับ” สูดดมกลิ่นหอม มือลูบไล้กายบาง

ตะวัน : “อ๊ะ อื้อออ พี่เหม อย่าครับ เราจะไปข้างนอกกันไม่ใช่เหรอ?”

เหมันต์ : “ไว้ค่อยไปครับ ตอนนี้ขอพี่รักตะวันหน่อยนะ” เสียงหื่น ลากมือตาไขสันหลัง สอดนิ้วเข้ารู ‘ไม่มีอะไร แต่ทำไมนุ่มจัง’ ขมวดคิ้ว ‘หรือเราจะคิดมากไปเอง’

ตะวัน : “อ๊ะ พี่เหม อื้อออ” ‘เกือบไปแล้ว! ดีนะที่ทำความสะอาดแล้ว’

เหมันต์ : มองรอยรักตามตัว ขบเม้มทับ กัดในบางแห่ง ‘ทำไมรู้สึกหงุดหงิดรอยพวกนี้นะ ทั้งที่มันก็ฝีมือเรา’

ตะวัน : “อ๊า เจ็บ อื้อออ พี่เหม อ่าาาา” ตัวกระตุกเกร็ง

เหมันต์ : ชักนิ้วออก สอดแท่งเนื้อเข้าแทน

ตะวัน : “อ๊าาาา อื้อออ” ตอดรัดแน่น

เหมันต์ : “อ่าาาา ยังแน่นเหมือนเดิม อื้มมมม” สอบสะโพก

ตะวัน : มือยันกำแพง “อ๊าๆๆๆ พี่เหม งื้อออ ช้าๆ ฮ๊าาา” ‘ทำไมวันนี้พี่เหมรุนแรงจัง แต่... ดี อ๊าาาา’

เหมันต์ : กระแทกลึกแรง ‘ทำไมวันนี้เราต้องการตะวันขนาดนี้นะ รู้สึกไม่อยากปล่อยให้คลาดสายตา อยากกกกอดไว้คนเดียว อ่าาาา ทำไมกันนะ?’ สวบๆๆๆ

ตะวัน : “อื้อออ แรงไป ฮ๊าๆๆๆ เสีย..ว พี่เหม ตะวันเสียว ฮ๊าๆๆ” ตัวเกร็ง ตอดรัดแน่น

เหมันต์ : “อ่าาา พี่ อึก ของพี่ แฮ่กๆ ตะวันเป็นของพี่ อ่าๆๆ”

ตะวัน : “ตะวันเป็นของพี่เหม อ๊ะ คนเดียว อ๊าๆๆๆ รัก อึก ตะวันรักพี่เหม”

เหมันต์ : “พี่ก็รักตะวัน พร้อมกันนะครับ อึก อะ อ่าาาา” พรวดดด แตกใน

ตะวัน : “อ๊ะๆๆ พี่เหม อึก อ๊าาาาา” พรวดดด ขมิบรีดเร้น

เหมันต์ : “อืมมม แฮ่กๆ” ถอนออก มองหยาดน้ำขุ่นที่ไหลตามง่ามขา สายตาหื่นกระหาย ‘ของพี่ ตะวันคนดีของพี่’ จับหันมาจูบ สอดลิ้นเกี่ยวพันแนบแน่น ‘ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พี่จะไม่ปล่อยมือจากตะวันเด็ดขาด พี่จะปกป้องตะวันเอง’

ตะวัน : จูบตอบ น้ำตาไหลอาบแก้ม ‘พี่เหม ตะวันขอโทษ แต่ตะวันคงอยู่เคียงข้างพี่ไม่ได้อีกแล้ว’

ความคิดเห็น