นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

ราวีไม่เลิก(อัพครบ)

ชื่อตอน : ราวีไม่เลิก(อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 28 เม.ย. 2562 13:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
ราวีไม่เลิก(อัพครบ)
แบบอักษร

​เดือนต่อมา

​หลังเลิกเรียนราวบ่ายสองโมง เบ็กกี้กับเพื่อนอีกสองคนมาที่ร้านไอศครีม ที่พวกเธอเคยมาบ่อยๆ จุนโชกับมารียาคือเพื่อนสนิท จุนโชนั้นยังฟังภาษาไทยบางคำไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ แต่มารียาก็บังคับให้พูด และเขาก็พูดได้บ้าง และมารียาเองก็คอยกันท่า ไม่ให้จุนโชมาจีบเพื่อนเธอ เพราะเบ็กกี้มีแฟนแล้ว และเฮียคาร์ลก็ดุมากด้วย

ทั้งสามคนชอบมาร้านนี้ เพราะบรรยากาศดี มีมุมอ่านหนังสือ แถมwifiมีที่ชาร์ตแบตมือถือเสร็จสรรพ นับว่าฟูลออฟชั่นทีเดียว จุนโชมองเบ็กกี้อย่างชื่นชม แต่ยังมีสายตามารียาคอยจิกกัดอยู่ตลอด

"จุน..ฉันบอกเธอว่าอะไร ห้ามคิดเกินเพื่อนไม่งั้นวันหลังไม่ให้มาด้วย เข้าใจมั้ยอีเผือก"จุนถลึงตาใส่คนข้างกาย

"เปล่าซะหน่อยนี่นา ฉันรู้น่าแต่ถ้าเบ็กอกหักนะเราก็รออยู่เสมอนะๆ"

"แหวะ..น้ำเน่าย่ะ ถึงฉันไม่มีแฟนฉันก็ไม่เลือกนายหรอกนะจุน"เบ็กกี้พูดตรง จุนหน้าเจื่อนๆไป

"ยัยเบ็กเธอพูดแรงไปนะ อีจุ้นเสียใจแย่เลย"

"จุน..เราขอโทษนะ คือมันแรงไปป่ะ?"

"ช่างเถอะเราไม่เป็นไรหรอก  เรารู้น่าว่าเบ็กมีแฟนแล้ว แต่เราก็เป็นเพื่อนกันได้นี่ จริงมั้ยสั่งไอติมเถอะจะได้กิน แล้วกลับอ่านหนังสือต่อเดี๋ยวคุณทวดบ่น"

"ทำไมอ่ะ?"

"ก็กลับบ้านมืดนะสิ"

"โอเค.."ทั้งสามคนสั่งไอศครีมของตัวเอง ย่านนี้มีแต่คู่รักที่มาเป็นคู่ เบ็กกี้คิดถึงแฟนหนุ่ม ป่านนี้คงก้มหน้าก้มตาทำงาน เขาจะคิดถึงเธอบ้างหรือเปล่านะ

​"อุ้ยยตาย...หนูจ๋าแล้วแฟนเธอล่ะ หรือว่าถูกทิ้งแล้ว และพ่อหนุ่มคนนี้หรือว่าแฟนใหม่เธอจ๊ะหนูน้อย แล้วคาร์ลขาละคะเขาไปไหนหรอ?"เบ็กกี้ส่ายหน้า ยิ่งเกลียดก็ยิ่งเจอ นี่มันซีแอตโทลนะ ไม่ใช่นิวยอร์กซะหน่อย

​"เธอสองคนเคยเห็นผีแก่ๆ ที่เที่ยวเร่ร่อนไปทั่วมั้ย แบบว่ามันไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง น่าสงสารนะว่าป่ะ?"

"นั่นสิป้ามายุ่งอะไรกับเด็กเล่า หรือว่าเหงาลูกหลานไม่ดูแลหรอ เลยฟุ้งซ่านฝุดๆ แต่แบบนี้ท่าทางจะดูแลลำบาก นางคงขาดยามั้งคะ?"มารียาก้ไม่ยอมเหมือนกัน

"หุบปากของแกเลยนะ นังเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม หนอยกล้าต่อล้อต่อเถียงกับฉันหรอ ฉันจะตบแกทั้งสองคนเลย"ซาซ่าถลาเข้ามา แต่จุ้นมายืนขวางไว้

"นี่..ยัยป้าปีศาจ โอ้โห!ไปศัลยกรรมที่ไหนมาครับป้า ดูจมูกบิดๆเบี้ยวๆนะฮะ พวกเราไปเถอะเผื่อแถวนี้จะมีแม่มด เพราะดูจากจมูกแล้ว มันคงจะยาวออกไปได้อีกเรื่อยๆนะ 5555"เบ็กกี้อดหัวเราะไม่ได้ ขณะที่ซาซ่ากำลังจะกรีดร้อง

​"อีเด็กบ้า..ทำไมฉันต้องแพ้แกอยู่ร่ำไปนะ"

​"อยากรู้มั้ยคะว่าเพราะอะไร เพราะป้าแก่แล้วนะสิและมีเจตนาไม่บริสุทธิ์ พระเจ้าไม่เข้าข้างคนผิด แบบนี้ต้องสารภาพบาปวันละร้อยครั้ง หน้าตาก็พอจะทนดูได้นะ อ้ะๆจะทำอะไรคะ มาดามซาบซ่าน"เบ็กกี้ลอยหน้าลอยตาเข้าหา ยั่วยุให้ซาว่าเดือดพล่านสุดขีด แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นเธอก้ไม่ยอมเหมือนกัน

"ฉันชื่อซาซ่าย่ะ"

"อุ้ยย...ก็เปลี่ยนบ้างสิคะ จะได้ซาบบบซ่านนนน..แบบถึงใจไปเลยไงคะ..ไปกันเถอะให้เธอยืนงงแบบนั้นแหละ"

ทั้งสามคนจ่ายเงินค่าไอติม ก่อนจะรีบออกไปจากร้าน ผู้คนต่างก็หันมามอง เบ็กกี้คิดว่าเรื่องนี้คงไม่จบง่ายๆ คงไปถึงหูใครสักคนที่นิวยอร์ก อีกไม่นาน'เขา'ก็คงจะโทรฯมา เธออาจจะยังไม่ถึงบ้านด้วยซ้ำ แต่เธอก็แปลกใจว่าซาซ่าจะตามราวีทำไมกัน ในเมื่อคาร์เตอร์ก็ไม่ได้คบเธอแล้ว หรือยึดคติว่า'ฉันไม่ได้แกก็ไม่ควรได้'คงใช่แบบนั้นแน่

​"Hi..แม่ขาลูกกลับมาแล้วค่ะ"

​พอเสียงเจื้อยแจ้วดังอยู่หน้าบ้าน สุนัขตัวโปรดก็ถลาเข้าหาเจ้าของเสียงทันที นี่สิเพื่อนแท้ที่ไม่เคยทิ้งกันเลย

"ไงจ๊ะสาวน้อย"

"คิดถึงแม่จังคะ ฟอดด พ่อล่ะคะ?"

"พ่อเขาอยู่ในห้องฟิตเน็ตจ่ะ แล้วลูกหิวมั้ย?"

"ยังค่ะ หนูไปกินไอติมมา แม่คะวันหลังหนูจะพาเพื่อนมาทานข้าวบ้านเราบ้าง"

"ใครล่ะรียากับจุ้นหรอ?"

"แม่จำแม่นนะคะ"

"ลูกจ๋า..แม่ทำงานได้พบปะผู้คน สมองเราไม่ได้อยู่นิ่ง นั่นคือสิ่งที่ทำให้เราไม่ซึมเศร้า พ่อก็เหมือนกัน"

"อีกหน่อยหนูก็เรียนจบค่ะ หนูจะทำงานทำอะไรดีคะแม่ มันมีให้เลือกซะจนหนูเลือกไม่ไหว?"

"เอาที่ลูกชอบ ไปอยู่พีทีกับแม่มั้ยจ๊ะ?"

"แล้วหนูต้องออกทะเลไปจับปลา เหมือนเฮียใช่มั้ยคะแม่ อึ้ยย..ไม่เอาหรอกค่ะ นั่นนะเสี่ยงไป"

"เราก็อยู่ในออฟฟิตสิจ๊ะ น้องเบ็กฟังแม่นะ อีกหน่อยพ่อกับแม่ก็ต้องแก่เฒ่า ลูกยังอยู่เราต้องอยู่ให้ได้ ยืนหยัดด้วยตัวเราเอง เมื่อแม่กับพ่อไม่คิดว่าเราจะได้แต่งงานกัน เพราะพ่อกับแม่เป็นเพื่อนกัน เราไม่ใช่คู่รักเหมือนคู่อื่นๆ จากเพื่อนกันแล้วเราก็แต่งงานกัน แล้วก็อยู่กันมาเท่าทุกวันนี้"

"เคยทะเลาะกันมั้ยคะ?"

"ลูกรัก..ผัวเมียกัน มันก็ต้องมีบ้างเป็นธรรมดา กระทั่งเราสองคนตกลงกันว่า เรื่องภายนอกบ้านพ่อเขาจัดการ แต่เรื่องภายในบ้านพ่อต้องฟังแม่"

"ค่ะ..แล้วหนูกับเฮีย.."

"มันต่างกัน เฮียเขาอายุมากกว่า เขาเป็นผู้ใหญ่กว่าเขาคิดได้มากกว่าเรา ก็ให้เกียรติเขาได้ตัดสินใจนะ แม่ว่าปัญหามันจะลดลง ถ้าเราฟังความคิดเห็นของแต่ละฝ่าย ไม่ได้ทะเลาะแต่ช่วยกันแก้ปัญหาจ่ะ อ้อ!เมื่อกี้เขาโทรฯมาถามว่าหนูกลับมาหรือยัง?"

"แต่เขาไม่โทรฯหาหนู เฮียนี่ก็แปลกแทนที่จะโทรฯหาเรา แต่ถามเรื่องเราจากแม่..ชิส์ คนแก่เรื่องเยอะ"

"น้องเบ็กไม่เอาน่า เฮียเขาห่วงเรานะ"

"เมื่อกี้ที่ร้านไอติม ยัยซาซ่ามาหาเรื่องหนูค่ะ มาพูดกระแนะกระแหน พวกเราก็เลยจัดไปชุดใหญ่ค่ะ ตกลงเขาทำงานที่ไหนคะ ทำไมโผล่ที่นั่นทีที่นี่ที เหมือนผีเร่ร่อน"

​"เบ็กกี้..ลูกพูดไม่เพราะเลย"

​"ก็มันจริงนี้คะแม่ เวลาเธอเจอหนูทีไรยัยป้านี่ต้องพูดจาส่อเสียด เหมือนหนูเคยไปฆ่าญาติมันตายอย่างนั้นเลย ไม่อยากเฉียดเข้าไปใกล้เลย กลัวน้ำเหลืองหยดใส่"

​"เบ็กกี้..ลูกไปสรรหาคำพูดแบบนี้ มาจากไหนกันไม่เห็นน่าฟังเลยลูก?"

​"แม่ต้องเห็นค่ะ ยัยนี่เป็นคนหน้าไหว้หลังหลอก เธอไม่ได้ดีจริงหรอกค่ะ ปลอมทั้งตัวไม่รู้ข้างในเป็นหุ่นยนต์หรือเปล่า ขนาดจุ้นเป็นผู้ชายยังทนไม่ไหวเลย และหนูก็สังหรณ์ใจว่า ป่านนี้หล่อนคงโทรฯไปฟ้องเฮียคาร์ลแล้วแน่"และเธอก็มั่นใจ แต่ก็อยากรู้ว่าเขาจะฟังใคร

"ไง..แม่ลูก ไม่กอดพ่อบ้างเลย มันน่าน้อยใจชะมัด"

"พ่อต้องอาบน้ำก่อนค่ะ เหงื่อเปียกทั้งตัวแบบนั้นนะหนูไม่กอดพ่อหรอก"ผู้เป็นพ่อหน้าหงิกทันที 

"งอนหรอคะ..กอดก็ได้ค่ะ"เด็กสาวสวมกอดบิดาที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อ จากการออกกำลังกสย

"มันต้องอย่างนี้สิจุ๊ฟ วันนี้เป็นไงพ่อกับแม่นะ นับวันรอๆอันแรก คืออยากเห็นหน้าหลานชายตัวน้อย อันที่สองคืออยากเห็นลูกสาวเรียนจบ"

​"แล้วพ่อกับแม่ ไม่อยากเห็นหนูแต่งงานเหมือนเฮียกับพี่เมย์หรอคะ?"โลฮาลรั้งลูกสาวกับภรรยามากอดไว้คนละข้าง

​"พ่อก็หวังเหมือนกัน ลูกฟังนะถ้าเขารักลูกพ่อเขาต้องจัดการเรื่องสู่ขอ หมั้นหมาย นั่นคือการให้เกียรติพ่อกับแม่ ไม่ใช่อยู่นิ่งๆเฉยๆแบบนี้"เธอต่างหากที่ไม่ให้เขาทำ เธอให้เหตุผลว่าอยากเรียนให้จบก่อน

"หนูไม่รีบนี่คะ"

"แต่พ่ออยากให้เขารับผิดชอบมากกว่านี้"

"ค่ะ..เฮียคาร์ลเคยพูด แต่หนูให้เขารอ ถ้าเขารอไม่ได้ก็ให้เขาไปแต่งกับคนอื่นค่ะ หนูอยากอยู่ที่นี่ไม่อยากไปอยู่ในสังคมจอมปลอม หลอกลวงแบบนั้น แค่สองเดือนที่หนูไปทำงาน หนูก็รู้แล้วว่ามันไม่สวยหรูเลยสักนิดเดียว"ฮาลกับภรรยาสบตากันราวกับนัดกันเอาไว้

"ทำไมพูดแบบนั้น หรือว่าลูกมีอะไรในใจ บอกพ่อกับแม่ได้นะ หรือว่าเฮียคาร์ลเขาทำอะไร ให้ลูกไม่มั่นใจขนาดนั้น?"

"ไม่รู้สิคะหนูว่าบนโลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน แต่ความรักที่พ่อกับแม่มีให้ลูกคนนี้สิคะ หนูว่าแน่นอนที่สุดค่ะ"

Rrrrrrrr...Rrrrrrrr

"เฮอะ..หนูว่าใช่แน่ๆขอตัวสักครู่นะคะ ป้าซาบซ่านเรียลไทม์ค่ะหนู่เชื่อแบบนั้น"

"รับเถอะจ่ะ อย่าให้เขารอนาน"

"ค่ะ..เฮียคาร์ลขา มีอะไรหรือใครไปพุดอะไรให้ระคายหูงั้นหรอคะ?"เบ็กกี้หันมามองพ่อกับแม่ ก่อนจะเดินขึ้นไปชั้นบน สองสามีภรรยาได้แต่ลุ้น ว่าบุตรสาวจะทำยังไงกับเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงบ่ายที่ผ่านมา

[ที่รัก..เฮียคิดถึงจัง เมื่อไหร่เราจะได้เจอกัน]

"เฮียจะพูดอะไรกันแน่ บอกมาเลยจะดีกว่ามั้ยคะ หนูขี้เกียจอ้อมค้อม"

[ซาซ่าโทรฯมาหาเฮีย บอกว่าเจอหนูกับเพื่อนผู้ชายที่ร้านไอติม จับมือถือแขนกันด้วย เขาบอกว่าเขาเตือนหนูว่าให้เห็นแก่หน้าเฮียบ้าง แต่หนูกลับไปด่าเขาเสียๆหายๆ]คนฟังถึงกับเลือดขึ้นหน้า หนอยอีป้าปากปีจอ พูดเอาดีใส่ตัวเอาชั่วให้คนอื่น มันน่าตบให้เลือดกลบปากจริง

"แล้วเฮียเชื่อเธอมั้ยคะ?..ถ้าเฮียเชื่อหนูก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายค่ะ"

[ที่รัก..เฮียไม่เคยเชื่อใคร นอกจากเมียเล่ามาครับคนดี]

"แล้วทำไมยังติดต่อยัยแม่มดนั่นอยู่ล่ะคะ เมื่อไหร่เฮียจะบล็อกเบอร์มัน หรือลบมันออกจากสารระบบสักทีหนึ่ง"

[หนู..ซาซ่าโทรฯเข้าออฟฟิต พนักงานโอนสายมาให้เฮียอีกที เฮียบล็อกไปแล้วครับที่รักบอกมาเถอะ เรื่องราวมันเป็นยังไง]เขาคงอยากรู้จากปากเธอมากกว่า

"ค่ะเฮีย..หนูจะเล่า พวกเราไปกินไอติมกันสามคน มีหนูกับรีนา แล้วก็จุ้น อยู่ๆยัยแม่มดมาจากไหนก็ไม่รู้ เข้ามาหาเรื่องพวกเรา แล้วเรื่องจับมือไม่มีค่ะ แล้วจุ้นก็ไม่ได้ไปกับหนูสองคน เรานั่งกันอยู่สามคน ซาซ่ามาพูดจาเหน็บแนมสารพัด แล้วเรื่องที่บอกว่า เธอมาเตือนหนูก็ไม่ใช่เรื่องจริง แถมเธอจะตบรีนาหาว่าปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม เฮียคะหนูไม่รู้หรอกค่ะ ว่ายัยป้านั่นพูอะไรอีก แต่เธอเหมือนป่วยทางจิตนะคะ"

[เฮียพอเข้าใจแล้ว และเฮียเชื่อเมียมากกว่า ที่รักคิดถึงเมียเจียนจะคลั่งแล้ว เมื่อไหร่เราจะได้เจอกัน]

"แน่ใจจะคะว่าอยากเจอ"

[มากที่สุดเลย อยากอด อยากหอม อยาก...]

"พอเลยไม่ต้องมาหื่น หนูก็คิดถึงเฮียค่ะแต่ตอนนี้ใกล้สอบ หนูคงไปไหนไม่ได้เฮียมาที่นี่สิคะ แต่หนูว่าเอียคงไม่กล้าลางานมาแน่ค่ะ จริงมั้ยคะ?"

[อย่าท้านะเฮียไปได้แน่ เพราะคิดถึงเมียแทบขาดใจ]

"จริงหรอคะป๋า..หนูว่าป๋าไม่กล้าลางานมาแน่ๆค่ะ ถ้าคราวนี้เฮียลาเขาไล่ออกแน่ๆ อย่ามาเลยนะคะ เพราะอีกสองเดือนก็ปิดเทอมแล้วค่ะ"

[ไม่...เฮียจะไปใครก็ห้ามเฮียไม่ได้แน่บอกเลย]

"อะไรนะ..แล้วจะมาเมื่อไหร่คะ?"

​[เร็วๆนี้แหละ แต่เฮียไม่บอกหรอกว่าเมื่อไหร่ แต่เฮียไปแน่เพราะคิดถึงเมียแทบขาดใจ]

"555 คนแก่ขี้อ้อน"

[ก็มันจริงนี่นา รอเลยเฮียอาจมีเซอร์ไพรส์แน่ๆครับ]

"แหม..เฮียพูดราวกับว่า ตอนนี้เฮียอยู่หน้าประตูรั้วบ้านหนู อย่างงั้นเลยนะคะ"

[เฮียก็อยากให้เป็นแบบนั้น แต่ไม่อาจทำได้แค่ส่งใจมาอยู่ใกล้เธอก็พอ กินข้าวซะแล้วก็อาบน้ำนอน ห่มผ้าด้วย เดี๋ยวจะไม่สบาย รักนะคนดีคิดถึงสุดหัวใจ]น้ำตาคนฟังไหลพราก ว่าจะไม่ร้องแล้วเชียว แต่มันอดไม่ได้จริงๆ

"บายค่ะเฮีย หนูก็คิดถึงเฮียที่สุด ห้ามพาใครเข้าห้องเด็ดขาด หนูหวงถ้าไม่เชื่อก็คอยดูหนูฆ่าเฮียแน่ ได้ยินมั้ยคะ?"

[ครับผม ได้ยินเต็มสองรูหูเลยละ เฮียรอเมียเสมอไม่เคยคิดจะพาใครเข้ามาบ้านของเรา ยกเว้นเมียคนเดียวโว้ย]

"ดีค่ะบาย"เด็กสาวกดวางมือถือไปแล้ว เธอยกหลังมือปาดน้ำตาลวกๆ ในความเข้มแข็งก็ยังมีความอ่อนแอ ไม่อยากบอกเลยว่าคิดถึงเขามากแค่ไหน

​"เป็นไงจ๊ะ..เบ็กกี้หนูร้องไห้หรือ?"

​"ค่ะ..แต่หนูหยุดร้องแล้วค่ะ ก็มันอดไม่ได้นี่คะคิดถึงเฮียคาร์ลนิดหน่อยค่ะ"เด็กสาวพยายามฝืนยิ้ม แต่มารดารู้ว่าเธอแกล้งกลบเกลื่อนต่างหาก

"มานี่มา.."เด็กสาวมานั่งข้างบิดา ตอนนี้พ่ออาบน้ำแล้วเรียบร้อย

"หนูรักพ่อจัง"

"เมื่อก่อนเฮียเราก็พูดแบบนี้แหละ แล้วตอนนี้เป็นไงหายจ้อยเขากลีบเมฆเลย"โลฮาลพูดเหมือนน้อยใจ

"พ่อขา..เฮียเขามีครอบครัวนี่คะ คุณย่าบอกว่ามีลูกผู้หญิงดีกว่าลูกผู้ชาย เพราะผู้หญิงยังไงก็อยู่กับพ่อแม่ เห็นมั้ยคะพ่อก็ตามแม่มาอยู่ที่นี่ เฮียก็ตามเมียไปอยู่โน่น แต่เขาไม่ได้ทิ้งเรานี่คะ ถึงเฮียไม่มา แต่เฮียก็โทรฯมา แต่หนูนี่สิอยู่กับพ่อแม่แน่นอนค่ะ"

"เฮ้อ..แม่ว่าต้องรอดูต่อไปจะดีกว่านะ แต่ตอนนี้พ่อลูกไปทานข้าวเถอะ นี่คุณดูลูกชายสินิ่งฟังคนเขาพูดกัน เหมือนจะรู้เรื่องเลยใช่มั้ยยุ่น"

"คิดถึงคุณย่านะคะ ป่านนี้คงรอหลานอยู่มั้งคะ เราไปเยี่ยมคุณย่ากันมั้ยคะ หนูอยากกินชมพู่ข้างบ้าน"

"พรุ่งนี้แม่ซื้อมาให้นะจ๊ะ"

"ไม่ค่ะ..ไม่อร่อย อยากกินที่อยู่บนต้นนั้นนะ ถึงคุณย่าไม่ได้ดูแลนะคะ แต่มันก็ให้ผลตามธรรมชาติ"

"แต่ทุกอย่างก็ต้องหมั่นดูแลนะพ่อว่า อย่างเรากับคาร์เตอร์ ลูกอย่ารอให้พี่เขาโทรฯมาอย่างเดียว เราควรโทรฯหาเขาบ้าง"

"ก็เขาโทรฯมาแล้วนี่คะพ่อ แค่วันละครั้งก็พอเพียงมั้งคะ อย่าโทรฯบ่อยเปลืองค่าโทรศัพท์ แต่เราแชตไลน์ค่ะ"

"ทานข้าวเถอะจ่ะ วันนี้แม่กะจะทำไข่ยัดไส้ให้หนูกิน แต่ไว้พรุ่งนี้ดีกว่าวันนี้ก็เลยได้แค่ปลานึ่งเต้าเจี้ยว แล้วก็แกงจืดจ่ะ"

"ขอบคุณค่ะแม่ พรุ่งนี้แม่ทำข้าวปั้นให้หนูกินมั่ง เอาไข่กุ้งเยอะๆนะคะแม่"

"มาช่วยแม่ทำสิจ๊ะ ชวนรีนามาด้วยกินหลายๆคนสนุกดี"

"ได้ค่ะ..แม่ดูข่าวนั่นสิคะ สามีภรรยาทะเลาะกันเรื่องปัญหาครอบครัว ใช้ปืนยิงภรรยาแล้วจ่อยิงตัวเองตาย แต่เมียเขาไม่ตาย เฮ้อ..สังคมเลวร้าย"

​"ไม่ใช่ลูก ตัวเขาเองต่างหากที่เลวร้าย บางครั้งเราจะโทษสังคมไม่ได้ ทุกอย่างมันเกิดที่บ้าน แล้วก็บานปลายออกไปสู่สังคม ไปสร้างปัญหาในอนาคต เพราะเรื่องเกิดขึ้นที่ครอบครัว พ่อกับแม่ คิดอยู่นานมากเรื่องที่จะมีลูก"

​"ไม่อยากมีลูกหรอคะ?"

"อยากมีแต่ก็คิดว่า เมื่อมีแล้วต้องเลี้ยงเขาให้ดี อย่าให้เกิดปัญหาในอนาคต แม่เขาเสียสละออกจากงานไปพักหนึ่ง เพื่อทุ่มเทให้เราสองคนตอนนั้นคุณย่ามาอยู่กับเรา พ่อกับแม่ไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น เราไม่มีพี่เลี้ยงเพราะแม่เขาคิดว่า เมื่อเรามีลูกได้เราก็ต้องเลี้ยงได้"

"แล้วหนูกับเฮียต่างกันมั้ยคะ?"

"ต่างสิ คุณย่ารักเฮียมาก จะพาเฮียกลับไปอยู่ญี่ปุ่น เพราะคุณย่าคิดถึงบ้าน แต่พ่อไม่ยอมคุณย่าเลยงอนอยู่พักหนึ่ง"

"แล้วตอนนี้ล่ะคะ หายงอนยัง?"

"หายแล้ว งอนพ่ออยู่เป็นปีพอสะใภ้พูดยาวเหยียด คุณย่าก็เลยเข้าใจ ท่านรักหลานมากและคิดถึงบ้านก็คิดถึง"

"แล้วพ่อกับแม่ว่าลูกเป็นเด็กดีมั้ยคะ?"

"จ่ะ..สองคนพี่น้องรักกันมาก เฮียจะห่วงน้องสุดๆปิดเทอมให้ไปบ้านคุณย่า พอน้องไม่ไปตัวเองก็ไม่อยากไป เลยต้องไปกันทั้งสองคน กว่าจะเลี้ยงโตขนาดนี้เหนื่อยนะ ไม่ใช่ไม่เหนื่อย"

"ค่ะ..แม่รีนาเคยบอกว่ามีลูกแต่ละคนจนไปเป็น10ปีหรอคะแม่"

"ใช่สิคะ เพราะค่าใช้จ่ายมันเยอะ"คงจะเรื่องจริงสินะ เพราะแม่จ่ายค่าเทอมให้เธอ ครั้งละหลายหมื่นบาท 

หลังอาหารมื้อค่ำเบ็กกี้ส่งข้อความ ไปหาแฟนหนุ่มเล่าเรื่องต่างๆให้เขารับรู้ แล้วยังถามถึงเรื่องซาซ่า ว่าทำไมถึงเจอเธอที่ซีแอตโทล ครั้งนั้นคิดว่าแค่เรื่องบังเอญ 

แต่เมื่อตอนบ่ายคิดว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ แล้วเรื่องนี้คาร์เตอร์ได้ยินมาก็ไม่ค่อยวางใจ รู้สึกเป็นห่วงคนตัวเล็กมาก เพราคนอย่างซาซ่าผูกใจเจ็บเรื่องของเขา อาจจะเป็นเหตุผลที่เขาไม่เลือกเธอ

แต่คาร์เตอร์กลับมาเลือกเบ็กกี้ ทั้งที่ซาซ่ากับเขาเคยเป็นคู่ควงกันมาตั้งนาน แต่คาร์เตอร์ดันบอกเลิก สร้างความขุ่นเคืองให้ซาซ่าไม่น้อย เพราะเคยตกลงกันแล้ว ว่าเธอไม่มีสิทธิ์มาเหวี่ยงวีนใส่เขา แสดงความเป็นเจ้าของ จนคาร์เตอร์อึดอัด เขาเลยขออยู่นิ่งๆมานานมากแล้ว กว่าจะมาเจอเบ็กกี้

ณ.ปัจจุบันนี้เธอคือตัวจริงของเเขา โดยคาร์เตอร์ไม่ได้มองใครอีกเลย ซึ่งจุดประสงค์ก็คือเขาอยากจะหยุดอยู่ที่ใครสักคน และเขาก็เลือกเธอ...



ว่างแล้วก็มาอัพเหมือนเดิมจ้า อีก2-3ตอนนิยายก็จะจบแล้วนะ  ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะถ้าชอบกด..ขอบคุณค่ะ👍👍👍👍

ความคิดเห็น