ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 6

คำค้น : #กลางเส้นขนาน #เหมันต์ #ตะวัน #ธันวา

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2562 15:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6
แบบอักษร

​#6

ตะวัน : “อึก พะ...พี่ธัน ฮึก ชะ...ช่วยผม”

ธันวา : “ช่วย? ช่วยยังไงล่ะ?” แสยะยิ้ม

ตะวัน : “ฮึก” กลั้นใจยกขาแยกออก หน้าแดงอับอาย “สะ...ใส่เข้ามา ฮึก ให้ผมไป”

ธันวา : “ให้เยมึงอะเหรอ? แต่กูไม่ใช่ผัวมึงนะ มึงจะเยกับคนอื่นที่ไม่ใช่ผัวมึงได้เหรอ?”

ตะวัน : “ฮึก” น้ำตาไหล ‘ผมขอโทษพี่เหม ขอโทษ’ “ปะ...เป็น ฮึก พี่ธันเป็นสามีของผม อึก สะ...ใส่เข้ามาที”

ธันวา : “หึ” วางบุหรี่ ขึ้นแทรกกลาง “งั้นก็ครางดังๆ ให้ผัวฟังด้วยนะครับเมีย” สวบ!

ตะวัน : “อ๊าาาาา อ๊ะ อื้อ ฮึก อ๊าๆๆๆ”

ธันวา : ซอยถี่ “อึก ซี๊ดดด เรียกผัวหน่อยสิครับ อ่าาาา”

ตะวัน : “ฮึก ผะ...อ๊ะ ผัว อื้อออ ผัวครับ อ๊าๆๆๆ” น้ำตานองหน้า ‘น่ารังเกียจ ผมมันเป็นคนน่ารังเกียจ ฮือออ ผมขอโทษพี่เหม ผมไม่ใช่ตะวันคนเดิมของพี่แล้ว ฮือออ’

ธันวา : “อ่าๆๆ จะเสร็จ... อึก อ่าาาา” พรวดดด แตกในตัว

ตะวัน : “อ๊ะๆๆๆ ผมจะ..ไป อึก อ๊าาาาาา” ปลดปล่อยออกมา “แฮ่ก ฮึก ฮืออออ”

ธันวา : ถอนตัวออก ไปสูบบุรี่ต่อ “ฮ๊าาา จะร้องไห้ทำไมวะ โดยผัวเยมันต้องมีความสุขไม่ใช่เหรอ หึหึ”

ตะวัน : “ฮือออ ฮึก อึก ฮืออออ” นอนร้องไห้ไม่สนใจใคร

ธันวา : เริ่มรำคาญ เดินออกจากห้องไป

ตะวัน : “ฮือออ ตะวันขอโทษ ฮึก ขอโทษ ฮือออ พี่เหม อึก ตะวันขอโทษ ฮึก อึก ขอ...โทษ” หลับไปทั้งน้ำตา

.

วันรุ่งขึ้น

ตะวัน : กลับมาอยู่ที่ห้องของตัวเองแล้ว “ขอโทษนะครับพี่เหมที่ตะวันไม่ได้ติดต่อไปเลย” ‘โชคดีที่พี่เหมไปดูงานที่ต่างจังหวัดพอดี ไม่งั้นพี่เหมต้องจับได้แน่’

เหมันต์ : //ไม่เป็นไรหรอก พี่ก็ยุ่งทั้งวันไม่มีเวลาติดต่อตะวันเหมือนกัน เหงาไหมครับคนดี//

ตะวัน : น้ำตารื้น ‘พี่เหมเป็นคนดีขนาดนี้ ทำไมพี่ธันถึงบอกว่าพี่เหมเป็นคนเลวได้นะ’ “เหงาครับ คิดถึง อยากกอด”

เหมันต์ : //พูดแบบนี้พี่อยากหนีกลับไปกอดตะวันให้หายคิดถึงเลย รอพี่นะครับ จะรีบเคลียร์งานแล้วรีบกลับไปหา//

ตะวัน : “ครับ” น้ำตาไหล “พี่เหมครับ”

เหมันต์ : //ครับผม?//

ตะวัน : กัดปาก “ถ้า... ถ้าตะวันกลายเป็นคนเห็นแก่ตัว พี่เหมจะยังรักตะวันอยู่ไหมครับ?”

เหมันต์ : นิ่งไป //เห็นแก่ตัวยังไงครับ?//

ตะวัน : “ก็... ตะวันอยากให้พี่เป็นของตะวัน อยากให้พี่รักตะวัน ไม่ว่าตะวันจะทำอะไรไม่ดีก็อยากให้พี่อภัยให้ตะวัน พี่เหมจะเกลียดตะวันไหมครับ” น้ำตานองหน้า ‘ผมรู้ว่าผมมันเห็นแก่ตัว ฮึก แต่ผมรักพี่เหม รักมากๆ จริงๆ นะ จะให้ปล่อยพี่เหมไปผมคงทำไม่ได้ ผมต้องตายแน่ๆ ถ้าไม่ได้อยู่กับพี่เหม แต่ว่าผม... ผมน่ะ... ฮึก ไม่คู่ควรกับพี่เหมสักนิด’

เหมันต์ : //ฮะๆ พี่ไม่เกลียดตะวันเพียงเพราะเรื่องแค่นั้นหรอก พี่รักตะวันนะ ดีใจซะอีกที่ตะวันแสดงความเป็นเจ้าของของพี่ แล้วตะวันก็เป็นคนดีมาก ตะวันไม่มีทางทำเรื่องไม่ดีหรอก พี่เชื่อใจตะวันนะ//

ตะวัน : ราวกับโดนยิงเข้าที่หัวใจ ‘ผมเป็นคนดี? ไม่ใช่หรอก ผมมันเป็นคนเลว คนสกปรก ถ้าพี่เหมรู้พี่จะต้องเกลียดผมแน่ๆ ฮึก ผมไม่อยากถูกพี่เกลียดเลย’

เหมันต์ : //ตะวัน ไม่ได้ร้องไห้อยู่ใช่ไหม? พี่เหมือนได้ยินเสียงสะอื้น//

ตะวัน : “ปละ...เปล่าครับ อะ เสียงกริ่งดัง สงสัยจะมีคนมาหา งั้นแค่นี้ก่อนนะครับ เดี๋ยวตะวันโทรหาใหม่”

เหมันต์ : //ครับ ตะวัน พี่รักตะวันนะ//

ตะวัน : นิ่ง พยายามกลั้นสะอื้น “ตะวันก็รักพี่เหมครับ แล้วเจอกันนะ” กดวาง “ฮืออออ ฮึก ฮื้ออออ” ปล่อยโฮออกมา ‘พี่เหม ตะวันขอโทษ ฮือออ ขอโทษจริงๆ ฮึก ขอโทษ ฮืออออ’

ความคิดเห็น