ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 1

คำค้น : #กลางเส้นขนาน #เหมันต์ #ตะวัน #ธันวา

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2562 15:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1
แบบอักษร

​#1

3 วันต่อมา @คอนโด

เหมันต์ : เดินมาส่ง “ตะวันนะตะวัน พี่บอกให้ย้ายไปอยู่บ้านพี่ก่อนก็ไม่เอา”

ตะวัน : “ตะวันไม่อยากรบกวนที่บ้านพี่เหมนี่ครับ อยู่ที่นี่ก็สบายดีออก”

เหมันต์ : “แต่พี่ก็เป็นห่วงอยู่ดี” หยุดยืนเมื่อถึงหน้าห้อง

ตะวัน : จับมือแกร่ง “ไม่ต้องห่วงตะวันหรอกครับ ตะวันดูแลตัวเองได้ รอเรือนหอเสร็จเมื่อไหร่ แล้วเราแต่งงานกัน จากนั้นเราก็จะได้อยู่ด้วยกันแล้วนะครับ” ยิ้ม

เหมันต์ : “พี่อยากให้มันเสร็จตอนนี้แล้วจัดงานแต่งเลย อยากใช้ชีวิตร่วมกับตะวันใจจะขาดแล้ว” ยิ้มอ้อน

ตะวัน : “อดทนหน่อยสิครับ อีกเดือนเดียวเอง”

เหมันต์ : “อีกตั้ง 1 เดือนแน่ะ พี่อยากนอนกอดตะวันทุกคืน อยากทำให้ตะวันเป็นของพี่เพียงคนเดียว” ยิ้มพราว

ตะวัน : “พี่เหม!” หน้าแดง

เหมันต์ : “หึหึ ฟอด!” หอมแก้ม “ฝันดีนะ ถ้าถึงบ้านแล้วเดี๋ยวพี่โทรบอก” จับแก้ม

ตะวัน : “ครับ ขับรถดีๆ นะ” ยิ้ม

เหมัน : “ครับ จุ๊บ” จุ๊บปาก เดินไป

ตะวัน : หน้าแดง มองตาม ‘งื้อออ ทำไมยังไม่ชินสักทีนะ เรากำลังจะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วนะ’ สะบัดหัว เปิดประตูเดินเข้าห้องไป

ติ๊งต่อง~ // ผ่านไปสักพักเสียงกริ่งดังขึ้น

ตะวัน : เดินไปเปิด ตกใจเมื่อเห็นว่าเป็นใคร “คุณ...” ‘คนที่เราเดินชนที่ผับวันนั้นนี่นา ทำไมเขามาอยู่ที่นี่ได้’

ธันวา : “สวัสดี พอดีฉันเพิ่งย้ายมาอยู่ห้องตรงข้ามเธอได้ 2 วันแล้ว แต่เรายังไม่ได้เจอกันเลย ฉันเลยมาทักมายน่ะ” ยิ้ม “ฉันชื่อธันวา เธอล่ะ?”

ตะวัน : “อ่อ! สวัสดีครับ ผมชื่อตะวันครับ ยินดีที่ได้รู้จัก ถ้ามีอะไรขาดเหลือบอกผมได้นะครับ ผมยินดีช่วย” ยิ้ม

ธันวา : “พอดีเลย คือฉันเพิ่งย้ายมาเลยยังไม่ได้ซื้อเครื่องครัวมาใช้เลย จะเป็นไรไหมถ้าฉันจะขอยืมกระทะเธอหน่อย”

ตะวัน : “กระทะเหรอครับ? อืมมม เอางี้ดีกว่า เพื่อเป็นการต้อนรับเพื่อนบ้านใหม่ เดี๋ยวผมทำมื้อเย็นให้คุณทาน”

ธันวา : ลอบยิ้มในใจ “จะดีเหรอ? เพิ่งเจอกันเองนะ”

ตะวัน : “ดีสิครับ อุตส่าห์มีเพื่อนบ้านใหม่ทั้งที แล้วคุณคงไม่คิดจะทำร้ายผมหรอก เพราะผมยังไม่ได้ทำอะไรให้คุณเลย...” ชะงักไป “อ่อ! ยกเว้นเดินชนคุณในผับเมื่อวันนั้น งั้นก็ถือว่าผมไถ่โทษให้คุณไปด้วยเลยก็แล้วกันนะ” ยิ้มร่า

ธันวา : มองรอยยิ้มสดใส ใจกระตุกขึ้นมาวูบหนึ่ง ‘ช่างเป็นเด็กที่ใสซื่อจริงๆ น่าจับมา... ทำให้แปดเปื้อนชะมัด’ “อ่อ! เธอนี่เอง ถ้างั้นฉันไม่เกรงใจนะ”

ตะวัน : “เชิญครับ” หลีกทาง

ธันวา : เดินเข้ามา

ตะวัน : ปิดประตู เดินนำ “คุณแพ้อะไรหรือเปล่าครับ?”

ธันวา : “ไม่นะ ฉันกินได้หมด” นั่งโต๊ะ

ตะวัน : “งั้นรอสักครู่นะครับ” เดินไปทำมื้อเย็น

ธันวา : มองตามไม่ละสายตา ‘เป็นเด็กดีชะมัด น่าเสียดายที่ดันเป็นคนรักของหมอนั่น เอาเถอะ... แล้วฉันจะเอ็นดูอย่างดีเอง และมึงต้องอกแตกตายแน่ ไอ้เหมันต์!’

ความคิดเห็น