ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 42

คำค้น : รักนี้คิดเท่าไหร่ #โธมัสนที

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2562 15:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 42
แบบอักษร

​#42

ซะที่ไหน!

นที : “อื้อออ อย่าน่า คุณบาดเจ็บอยู่” ปัดมือที่ล้วงเสื้อเข้ามา

โธมัส : “ฉันขอเถอะ อดกลั้นมานานแล้ว”

นที : “จากวันที่คุณขอจีบจนถึงวันนี้ผ่านไปไม่กี่วันเองนะ อื้อออ อ๊ะ” สะดุ้งเมื่อโดนสะกิดยอดอก

โธมัส : “แค่ไม่ได้ทำวันเดียวฉันก็คิดถึงอ้อมกอดเธอจะแย่แล้ว นะคนดี ขอเถอะนะ อืมมม” คลอเคลียใบหน้า

นที : “ตะ...แต่คุณเจ็บ อ๊ะ อือออ” ตัวสั่น โดนบดขยี้ยอดอก

โธมัส : “เธอก็ทำให้ฉันสิ นะ” มองอ้อน

สุดท้ายนทีก็ทนลูกอ้อนไม่ไหว ยอมตกลงในที่สุด

นที : “อึก อืมมม อึกๆๆ” ดูดกลืนมังกรร้าย ปลุกเร้าด้วยปลายลิ้น “อ่าาา แผล็บ จุ๊บ”

โธมัส : “อื้อออ เด็กดี น่ารักจังเลยนะ” ลูบหัว มองเด็กดื้อที่ดูดเลียของเขาด้วยสายตาพอใจ

นที : เลียแท่งเนื้อสลับดูดพวงสวรรค์ทั้งสองลูก โธมัสตัวเกร็งเพราะรู้สึกดีจนเกินทน

โธมัส : “อ่าาา พอแล้วหนูน้อย แด๊ดอยากเข้าไปในตัวหนูแล้ว ซี๊ดดด”

นที : หน้าแดง “คุณนี่มันทะลึ่งจริงๆ” บ่น แต่ยอมปีนขึ้นคร่อมกายแกร่ง

โธมัส : “หึหึ ฉันช่วยเบิกทางให้นะ” กอดคนด้านบน บีบเฟ้นก้อนกลมก่อนลากวนรอบรอยจีบ สอดใส่เข้าไปทีละนิ้วจนครบ 3 นิ้ว

นที : “อะ อ๊าาา อื้อ อ๊ะๆๆๆ” ตัวกระตุกเกร็ง ผ่านไปสักพักช่องทางก็เริ่มขยายออก

โธมัส : “พร้อมแล้วสินะ” ยกสะโพกมน จับกดกลืนกินแท่งเนื้อร้อน ค่อยๆ เข้าไปจนสุด “อึก อ่าาาา”

นที : “อ๊าาาาา แฮ่ก” นั่งปรับความคุ้นชิน ‘ทำไมมันใหญ่ขนาดนี้เนี่ย แทบจะฉีกทุกครั้งที่มันเข้ามาเลย’

โธมัส : รอจนร่างบางคุ้นชิน “เอาล่ะ ควบเลยหนูน้อยของแด๊ด” มองสายตาหื่น

นที : ถลึงตาใส่ หน้าแดงก่ำ แต่ก็เริ่มขยับสะโพก “อึก อืมมม อ่าาา”

โธมัส : “อืมมม ดี~ นั่นแหละ อ่าาา” คอยจับสะโพกช่วย

นที : ควบเป็นจังหวะจนเกิดเสียงดัง พับๆๆๆ “อ๊ะๆๆๆ ทะ...ทำไม อึก อ๊ะ” ‘ทำไมรู้สึกดีจัง อ๊าาาา’

โธมัส : “ฮึ่มมมม ซี๊ดดด เด็กดี~ อ่าๆๆๆ” ครางด้วยความสุขสม การได้มองคนรักขย่มอยู่บนตัวแบบนี้ รู้สึกดีจัง~

นที : “อ๊ะๆๆๆ อ๊าๆๆๆ เสีย..ว ฮื้อๆๆ” ‘มันเข้ามา อึก ลึกมาก ดะ...ดี อ๊ะ ดีจัง~’

โธมัส : “ซี๊ดดด เร็วเข้าหนูน้อย แด๊ดจะไม่ไหวแล้ว” นี่คงเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกเสร็จเร็วกว่าปกติ คงเพราะความเย้ายวนของนทีที่ทำให้เขาอยากพ่นพิษใส่ อยากเห็นสีหน้าที่ยั่วยวนกว่านี้

นที : “อ๊าๆๆๆ ช้า อึก แด๊ดดี้ อ๊ะๆๆ มะ...ไม่ไหว อึก แด๊ดดี้ อ๊ะ แด๊ดดี้ อึก อ๊างงงงงงงงง”

โธมัส : กระแทกสวน “อึก ฉันก็จะ.เสร็..จ อึก อะๆๆ อ่าาาาา” พรวดดด ปลดปล่อยสายธารจำนวนมากใส่ท้องน้อย

นที : “อ๊าาาา มันเข้ามา...อึก เยอะมาก” เบิกตาค้าง บีบรัดรีดเร้นหยาดน้ำขุ่นออกมาจนหมด ล้มตัวนอนทับร่างสูง

โธมัส : จูบหน้าผากมนที่แม้จะชื้นเหงื่อก็ยังหอมหวน “เก่งมากหนูน้อยของแด๊ด เก่งมาก”

นที : “อึก อือออ ระ...รู้สึกดีไหม?” หน้าแดง

โธมัส : “มากที่สุด หนูของแด๊ดเก่งที่สุด จุ๊บ” เชยหน้ามารับจูบ สอดลิ้นเกี่ยวพันหยอกเย้า

นที : “อืมมม” จูบตอบไม่ประสา

โธมัส : แต่เขากลับชอบรสจูบที่บริสุทธิ์ของนที ไม่สิ เขาชอบทุกอย่างของนที ชอบทั้งหมด

นที : “อึก เดี๋ยว” ผละออก มองของเหลวที่เปรอะมือ “นี่มันเลือดนี่ แผลฉีกแล้วไหมล่ะคุณ!” รีบถอนตัวออก หยาดสีขุ่นไหลเปรอะขา แต่เจ้าตัวไม่ได้สนใจ รีบทำความสะอาดให้ร่างสูง หยิบเสื้อผ้ามาใส่แล้วกดกริ่งเรียกพยาบาลทันที “คราวหลังไม่เอาแล้วนะแบบนี้” มองดุ

โธมัส : ยิ้มมีความสุข ‘แค่ได้กอดเธอไว้ ต่อให้เจ็บกว่านี้ฉันก็ยอม’

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น