ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 17

คำค้น : รักนี้คิดเท่าไหร่ #โธมัสนที

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2562 14:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17
แบบอักษร

​#17

โบ๊ท : “ปะ...ป๋าครับ?” กายบิดเร่าเพราะยังค้างอยู่ ‘ใครมันโทรมาขัดจังหวะวะ แม่ง!’

โธมัส : “ไม่มีอะไร ต่อเถอะ” เริ่มขยับอีกครั้ง

โบ๊ท : “อ๊ะ อ๊าๆๆๆ”

โธมัส : ‘โกรธแบบนี้จะซื้ออะไรไปง้อดีนะ ยิ่งเป็นเด็กที่เดาอารมณ์เดาความคิดอยากอยู่ด้วย’ คิดหนัก

โบ๊ท : “อื้อออ ป๋า ฮ๊าาา โบ๊ทจะขาดใจแล้ว อ๊าๆๆๆ”

โธมัส : ‘ฮึ่มมม คิดไม่ออกเลย คงต้องจัดการทางนี้ก่อน’ คิดก่อนซอยถี่

โบ๊ท : “อ๊าๆๆๆ เดี๋ยว อึก ช้า อ๊าาา ช้าๆ อ๊ะ ผมจะ...อึก เสร็จ อ๊ะ ป๋า ไม่! อ๊ะๆๆๆ อ๊างงงงงงงงง แตกแล้วววว”

โธมัส : “อึก โทษทีนะ แต่ฉันมีธุระด่วนต้องรีบไป ครั้งนี้ฉันให้ 50,000 ถือเป็นการชดเชย” ถอนตัวออก หยิบเช็คมาเซ็นเงินให้

โบ๊ท : “แฮ่ก ธุระด่วน? ที่โทรมาเมื่อกี๊น่ะเหรอครับ?” ยันตัวขึ้นนั่ง

โธมัส : “ไว้วันหลังจะชดเชยให้นะ” วางเช็คไว้ที่โต๊ะ ใส่กางเกงเรียบร้อยแล้วจึงรีบเดินออกไป

โบ๊ท : มองตามสายตาขุ่น ‘ใครมันกล้ามาขัดจังหวะกูวะ กำลังคันเลย แม่ง’ หยิบเช็คมาดู “แต่ก็ได้มาตั้ง 50,000 เอาไปต่อกับคนอื่นแก้คันก็ได้ ชิ!”

.

@บ้านโธมัส

โธมัส : เมื่อกลับมาถึงก็รีบตรงขึ้นห้องนอนทันที เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็เห็นเด็กดื้อนั่งหน้าบูดอยู่บนเตียง “นที”

นที : หันมอง “คุณกล้าดียังไงมาทิ้งโทรศัพท์ผม มันมีทั้งเบอร์พ่อ เบอร์เพื่อน ที่ทำงาน มีข้อมูลสำคัญๆ อีกตั้งเยอะ มันมีเอกสารที่ผมต้องส่งหัวหน้าด้วย ผมไม่ยอมตกงานเพราะคุณหรอกนะ”

โธมัส : “ไม่ เธอไม่ตกงานหรอก เพราะเธอไม่มีงานให้ตกแล้ว”

นที : เบิกตากว้าง “หมายความว่ายังไง?”

โธมัส : “ฉันไปลาออกให้เธอแล้ว อยู่กับฉันเธอไม่ต้องทำงานอะไรทั้งนั้น แค่นี้เธอก็มีกินมีใช้ไปจนตายอยู่แล้ว”

นที : “นี่คุณ!” พูดไม่ออก “เฮ้อออ คุณโธมัส เผื่อคุณลืม ผมเป็นแค่ของเล่นของคุณ ของเล่นที่มีวันเบื่อ ของเล่นที่มีวันถูกทิ้ง คุณไม่คิดจะเหลืออนาคตไว้ให้ผมเลยงั้นเหรอ? ถ้าวันไหนคุณเบื่อผมทิ้งผมขึ้นมาแล้วผมจะเอาอะไรกิน”

โธมัส : “นที เผื่อเธอลืม ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะไม่เบื่อไม่ทิ้งเธอ ฉันติดใจเธอจนเวลาจะไปทำอะไรก็คิดถึงแต่เธออยู่ตลอดเวลาแบบนี้จะทิ้งเธอได้ยังไง”

นที : “แต่ผมเป็นแค่ของเล่น! มันต้องมีสักวันแหละที่คุณเบื่อผม”

โธมัส : “งั้นมาเป็นเมียฉันเลยไหมเธอจะได้มั่นใจว่าฉันไม่ทิ้งเธอแน่ๆ”

นที : “ห๊ะ!?” อย่าว่าแต่นทีเลยที่ตกใจ โธมัสก็ตกใจตัวเองเหมือนกันว่าพูดอะไรออกไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น