ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 13

คำค้น : รักนี้คิดเท่าไหร่ #โธมัสนที

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2562 14:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13
แบบอักษร

​#13

เวลา 15.00 น.

นที : “อึก อืมมมมม” ลืมตาตื่น แม้จะยังงัวเงียอยู่ “อื้อออ กี่โมงแล้...อ๊ะ เจ็บ!” จะพลิกตัวลุกนั่ง แต่ก็ต้องทรุดเมื่อจะทิ้งน้ำหนักลงก้นความเจ็บก็แล่นปราดขึ้นจนนั่งไม่ได้

โธมัส : “อืมมม ตื่นแล้วเหรอ? เธอนี่นอนกินบ้างกินเมืองชะมัด” คนที่เผลอหลับไปด้วยงัวเงียตื่น

นที : ตวัดตาเขียวขุ่นไปมอง “แล้วมันเป็นเพราะใครล่ะที่หื่นไม่เลิกน่ะ ทำตั้งแต่ยังไม่ 2 ทุ่มยันตี 3 แล้วยังจะต่อจนถึง 6โมง อีก นี่คนหรือควา...” ชะงักคำพูดเมื่อสบมองตาสายตาคม ค่อยๆ พลิกตัวหันหนี

โธมัส : เท้ามือคร่อมร่างโปร่งไว้ “พูดให้จบสิเด็กน้อย คนหรือควา... ควาคืออะไร?” เสียงเหี้ยม

นที : ‘เรื่องอะไรจะพูดให้โดนลงโทษอีก’ คิด “อื้อออ ง่วงจางงง”

โธมัส : “เธอเพิ่งตื่นจะนอนอีกแล้วเหรอ? ไม่หิวรึยังไง?”

นที : “ม่ายหิว...โครกกกก” เสียงท้องร้องขัดขึ้น ดวงหน้าหวานแดงก่ำด้วยความอับอาย

โธมัส : “หึหึ รออยู่นี่นะ ฟอดดด” หอมแก้มนุ่มก่อนลุกจากเตียงไป

นที : จับใบหน้าข้างที่ถูกหอม หันมองร่างสูงที่ใส่เพียงชุดคลุมอาบน้ำเดินออกจากห้องไป “บ้าเอ๊ย! มึงจะมาใจเต้นแค่เพราะถูกตาแก่นั่นหอมแก้มไม่ได้นะไอ้นที” หน้าแดง

.

โธมัส : เดินกลับเข้ามาพร้อมถาดใส่ชามข้ามต้มร้อนๆ น้ำ 1 แก้ว และยาอีก 2 เม็ด

นที : ได้กลิ่นข้ามต้มลอยมาแต่ไกล พลิกตัวหันกลับมามอง ฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นร่างสูงถือถาดอาหารมาให้

โธมัส : “จะกินเลยไหม?” นั่งลงข้างเตียง วางถาดอาหารไว้ปลายเตียง

นที : “กิน! ช่วยพยุงผมหน่อย” ฉีกยิ้มกว้าง อ้าแขนออก

โธมัส : มองสงสัย แต่ก็ช่วยพยุงนทีขึ้นนั่ง “ไม่ขัดขืนหรือเล่นตัวหน่อยเหรอ?” ยกชามข้าวต้มมาคนเป่าให้

นที : “ไม่อะ เคยได้ยินไหมว่ากองทัพต้องเดินด้วยท้อง ถ้าผมไม่กินข้าวแล้วจะเอาแรงที่ไหนมาต่อกรกับคนแบบคุณ”

โธมัส : ‘เด็กอะไรกัน ชอบมีเรื่องมาให้แปลกใจตลอดเลย หึ’ ลอบยิ้ม “อืมๆ ฉันป้อนนะ”

นที : “ผมมีมือไหม? ผมกินเองได้” จะแย่งมาถือเอง

โธมัส : ยกชามหนี “ฉัน-จะ-ป้อน” จ้องตาร่างโปร่ง

นที : จ้องกลับ แต่สุดท้ายก็ยอมแพ้เพราะหิว “อ้าาาา” อ้าปากรอ

โธมัส : ยิ้มชอบใจ ตักข้าวต้มมาเป่าคลายร้อนแล้วป้อน “อร่อยไหม?”

นที : “อื้ม! หง่ำๆๆ อ้าาาา” อ้าปากรออีก

จากนั้นโธมัสก็ป้อนข้าวต้มให้เด็กดื้อจนหมดชาม แต่กว่าจะบังคับให้กินยาด้วยได้ก็ใช้เวลาไปพอสมควร

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น