ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 4

คำค้น : รักนี้คิดเท่าไหร่ #โธมัสนที

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2562 14:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4
แบบอักษร

​#4

โธมัส : บดจูบหนักหน่วง ขบกัดริมฝีปากอิ่มจนเกิดแผล เล็มเลียเลือดสีสดอย่างเอร็ดอร่อย

นที : “อื้อออ อึก ฮื่อออ” ดิ้นหนี ทั้งทุบทั้งตีแต่ไม่หลุด

โธมัส : “จ๊วบ อ่าาาา หอมหวานซะจริง อร่อยกว่าที่คิดแฮะ แผล็บ” เลียปากปิดท้าย

นที : ยืนหอบหน้าแดง “แฮ่กๆ มึ... คุณ!” ‘เกือบหลุดพ่นคำหยาบออกไปแล้วไหมล่ะ’

โธมัส : “โธ่! เมื่อกี๊น่าจะพูดออกมาให้เต็มคำ จะได้ลงโทษเธออีกรอบ” ทำหน้าเสียดาย

นที : “ฝันไปเถอะ!” ‘ไอ้โรคจิต’ ได้แต่คิดในใจ เพราะถ้าพูดออกไปโดนจูบอีกแน่เลย

โธมัส : มองตาที่สบมองอย่างถือดี “นี่เธอกำลังด่าฉันในใจใช่ไหม? สงสัยต้องลงโทษอีกรอบ” จะก้มจูบ

นที : “อะ ใครจะไปยอมกันเล่า!” ดันใบหน้าคมออกห่าง

โธมัส : รู้สึกสนุก ‘นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่มีคนกล้าพยศใส่ฉัน เธอมันน่าสนใจจริงๆ นั่นแหละ’ “หงับ!” กัดมือเรียวแต่ไม่แรงมาก

นที : “อ๊ะ!” ชักมือหนี

โธมัส : ใช้โอกาสนั้นดึงนทีเข้ามาจูบอีก

นที : เบิกตากว้าง “อื้อออ อ่อยอ๊าาา...อึก”

โธมัส : ใช้จังหวะที่นทีเปิดปากสอดลิ้นเข้าไปสำรวจความหวานภายในโพลงปากอีกครั้ง หยอกเย้าสลับดูดดึงจนกายโปร่งอ่อนระทวย โธมัสต้องสอดเข่าไว้ระหว่างขาเรียวเพื่อกันไม่ให้นทีล้มลงไป

นที : “อึก อืมมม อ่าาาา” เคลิบเคลิ้มไปตามแรงชักจูงของร่างสูง

โธมัส : ‘คนอะไรทั้งหอมทั้งหวาน อร่อยจนไม่อยากหยุดเลย แต่เดี๋ยวจะตายซะก่อน เอาไว้ค่อยหาเรื่องกินใหม่ก็แล้วกัน’ ถอนจูบ ประคองร่างโปร่งไว้

นที : “ฮ๊าาา แฮ่กๆ” หอบหนัก พิงซบไปกับอกแกร่ง ‘บ้าจริง! นี่เราเผลอไปกับจูบของไอ้โรคจิตนี่ได้ยังไงกัน’

โธมัส : “เธอเองก็ต้องเลือกนะว่าระหว่างชีวิตพ่อเธอกับอิสระของเธอ เธอจะเลือกสูญเสียอะไร”

นที : นิ่ง ‘ระหว่างชีวิตพ่อกับอิสระของเรางั้นเหรอ เหอะ! ถึงไม่ต้องเลือกยังไงผลลัพธ์มันก็มีอยู่แค่อย่างเดียวอยู่แล้วนี่ ว่าเราต้องยอมเขา’ คิดอย่างโมโห ‘หึ แต่น่าสมเพชชะมัด เคยปฏิเสธว่าเราไม่ได้ขายตัว แต่ที่เป็นอยู่ตอนนี้มันก็ไม่ได้ต่างไปจากการขายตัวเลยสักนิด’

โธมัส : “ฉันรอคำตอบเธออยู่นะเด็กน้อย” กระซิบเสียงนุ่มข้างหู

นที : “...ก็ได้! อย่างน้อยค่าตัวผมก็ 5 ล้าน คงเป็นเด็กขายที่ถลุงเงินคุณได้มากที่สุดแล้วแหละ” แสะยิ้ม ‘แต่อย่าคิดนะว่าจะยอมง่ายๆ ถ้ากูยังไม่ได้ขยี้หนอนน้อยมึงให้เละคาตีน ก็อย่าหวังว่ามึงจะได้สมใจเลย’

โธมัส : “โอ้! ขอเพียงได้เธอมาครอบครอง ต่อให้จะถลุงมากกว่านี้ฉันก็ยินดีจ่ายเด็กน้อย” ยิ้มร้าย ‘ฉันจะทำให้เธอยอมสยบแทบเท้าฉันให้ได้ นที’

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น