ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 12

คำค้น : เสี่ยหลง ต้นน้ำ หลงน้ำ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2562 14:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12
แบบอักษร

​#12

วันต่อมา 04.30 น. @ห้องครัว

ต้นน้ำ : ยืนเคี่ยวน้ำซุปทำข้าวต้มด้วยรอยยิ้มแย้ม

ฟางซิน : เดินงัวเงียบเข้ามา “ฮ้าววว ทำไปถึงไหนแล้วอะ?”

ต้นน้ำ : “อรุณสวัสดิ์ครับ กำลังเคี่ยวน้ำซุปอยู่เลยครับ รอให้มันได้ที่อยู่” หันไปทักทายพร้อมรอยยิ้ม

ฟางซิน : “อื้มๆ งั้นเดี๋ยวพี่ทำกับข้าวอย่างอื่นละกัน” หันไปทำส่วนของตัวเอง

ต้นน้ำ : เคี่ยวน้ำซุปไปจนได้ที่ ปิดเตา หันมองนาฬิกา “6 โมงแล้ว ตายๆ เดี๋ยวผมไปปลุกเสี่ยก่อนนะครับ” เบิกตากว้าง รีบวิ่งออกจากห้องครัวไป

ไมเคิล : เดินเข้ามา “ต้นน้ำรีบไปปลุกเสี่ยเหรอ?” หยิบผ้ากันเปื้อนมาใส่ เริ่มทำอาหารให้จินเฟิง

ฟางซิน : “ใช่ค่ะ พอดีเพิ่งเคี่ยวซุปเสร็จก็เลยสายนิดนึง” ยิ้ม

ไมเคิล : “อืม” รับคำ หันมองหม้อน้ำซุป

.

@ห้องเฟยหลง

ต้นน้ำ : เข้าไปเตรียมของและชุดให้ร่างสูงก่อนออกมาปลุก “เสี่ยหลงครับ ได้เวลาตื่นแล้วนะครับ” ยิ้ม

เฟยหลง : “Zzz” ไม่ตื่น

ต้นน้ำ : เขยิบไปใกล้เตียง “เสี่ยหลงครับ เช้าแล้วนะครับ เดี๋ยวไปทำงานสายนะ” ปลุกอีก แต่ร่างสูงก็ไม่ตื่นอยู่ดี จึงนั่งคุกเข่าลงที่พื้นข้างเตียง ยื่นหน้าไปใกล้ใบหน้าคม “เสี่ยหลงครับ ต้นน้ำมาปลุกแล้วนะ” ยิ้มขำ

เฟยหลง : ลืมตาพรึบ ต้นน้ำตกใจผงะถอยหลัง

ต้นน้ำ : “ตะ...ตื่นแล้วเหรอครับ ผมเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว เชิญเสี่ยไปอาบน้ำได้เลยครับ จะได้ไปทานมื้อเช้ากัน” ยิ้ม หัวใจเต้นระรัวไม่หยุด ‘ตกใจหมดเลย หัวใจเกือบหยุดเต้นไปแล้ว’

เฟยหลง : ลุกขึ้นนั่ง “เมื่อกี๊นายแทนตัวเองว่าอะไรนะ?”

ต้นน้ำ : “เอ๊ะ? เอ่อออ ผม...”

เฟยหลง : “ไม่ใช่!” หน้านิ่วคิ้วขมวด

ต้นน้ำ : ตัวสั่นนิดๆ “เอ่อออ ต้นน้ำครับ” บีบมือกับผ้ากันเปื้อนด้วยความประหม่า

เฟยหลง : เห็นท่าทางหวาดหวั่นของร่างบาง “ไม่ต้องกลัวฉันหรอก ฉันไม่ได้จะดุ แค่บอกว่าจากนี้ไปแทนตัวเองกับฉันด้วยชื่อของนาย มันน่ารักเหมาะกับนายดี” ลุกเดินเข้าห้องน้ำ

ต้นน้ำ : “เอ๊ะ? (-///-)” หน้าแดง ‘เสี่ยชมผม? ถึงจะชมว่าน่ารักก็เถอะ แต่เสี่ยชมผมแหละ งื้อออ ทำไมใจเต้นแรงจัง’

.

@ห้องรับประทานอาหาร

ต้นน้ำ : อยู่ในชุดนักเรียนที่ซื้อใหม่เรียบร้อย ยกชามข้าวต้มวางที่ประจำ เดินไปชงกาแฟ

เฟยหลง : เดินเข้ามาพร้อมจัดเนกไท

ต้นน้ำ : หันมอง เดินไปวางกาแฟที่โต๊ะ ประจันหน้าร่างสูง “ผมช่วยครับ” ช่วยผูกเนกไทให้

เฟยหลง : ยืนให้ช่วยโดยดี ลอบยิ้มพอใจ “ขอบใจ” นั่งเก้าอี้

ต้นน้ำ : “ยินดีครับเสี่ย” ยิ้ม นั่งที่ตัวเอง “วันนี้ผมตั้งใจทำมากๆ เลยครับ เสี่ยลองชิมดูนะ” ตื่นเต้น

เฟยหลง : “อืม” ตักกิน ขมวดคิ้วมุ่น “เค็ม”

ต้นน้ำ : “เอ๊ะ?” สงสัย ตักกินบ้าง “อึก แค่กๆ ทำไมมันเค็มขนาดนี้อะ ผมว่าผมไม่ได้ใส่เกลือเยอะขนาดนี้นะครับ”

เฟยหลง : “แน่ใจนะว่าไม่ได้เผลอ?”

ต้นน้ำ : “ผมก็ทำตามที่ป้าเหนียงบอกทุกอย่าง ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้” เสียงเศร้า น้ำตาคลอ

เฟยหลง : มองร่างบาง ไม่เห็นความผิดปกติ ‘ต้นน้ำดูไม่รู้เรื่องจริงๆ แสดงว่าต้องมีคนอื่นทำ’ พลันใบหน้าของไมเคิลก็ปรากฏขึ้นมา “หมอนั่น...” กำมือแน่น

ต้นน้ำ : เห็นสีหน้าดุดันของร่างสูง ตัวสั่นเทา ‘ต้องโดนดุแน่เลย ฮึก ผมไม่ได้ตั้งใจ’

เฟยหลง : ได้ยินเสียงสะอื้น หันมอง ‘อย่าร้องไห้ได้ไหม น้ำตาของนายคือสิ่งที่ฉันไม่อยากเห็นที่สุด’ กุมมือบาง บีบเบาๆ “อย่าร้อง ฉันไม่ได้จะดุนาย คนเรามันต้องมีผิดพลาดกันได้ เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยลองใหม่ วันนี้เราไปกินข้าวข้างนอกกัน”

ต้นน้ำ : มองมือหนาที่กอบกุมมือตนเอง ‘อบอุ่นจัง’ เช็ดน้ำตา “ครับ ขอโทษนะครับเสี่ย”

เฟยหลง : “ไม่เป็นไร ไปเถอะ” ลุกขึ้น จับมือบางให้เดือนตาม ‘ทำได้แสบดีไมเคิล อย่าคิดว่าน้องฉันรักนายแล้วฉันจะไม่กล้าทำอะไรนาย ถ้านายยังมายุ่งวุ่นสายกับคนของฉันไม่เลิก’

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น