ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 10

คำค้น : เสี่ยหลง ต้นน้ำ หลงน้ำ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.4k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2562 14:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10
แบบอักษร

​#10

เฟยหลงพาต้นน้ำเดินเข้าร้านนั้น เดินออกร้านโน้น จนผู้ติดตามทั้ง 3 คนหิ้วถุงมากมายเต็มมือ ต้นน้ำหันมองพักๆ ด้วยความเกรงใจ เพราะมีแต่ของๆ เขาทั้งนั้น แต่เขาไม่ได้ถือเลย

เฟยหลง : “เวลาเดินก็มองทางสิ เดี๋ยวก็ไปชนคนอื่นเขาหรอก” ดุเด็กดื้อ

ต้นน้ำ : “ขะ...ขอโทษครับ” ปากบอกขอโทษ แต่ก็หันกลับไปมองเป็นระยะ ดูสิว่าดื้อแค่ไหน

เฟยหลง : “ถ้าเกรงใจนักก็ไปขอมาช่วยถือคนละถุงไป” ถอนใจ ยอมตามใจเด็กดื้อ

ต้นน้ำ : ฉีกยิ้มกว้าง “ขอบคุณครับ” ยกมือไหว้ เดินกลับไปขอถุงจากผู้ติดตามมาถือเองบ้าง

เฟยหลง : มองกดดัน เหล่าผู้ติดตามเลยเลือกถุงที่เบาที่สุดให้พ่อบ้านตัวน้อยช่วยถือ

ต้นน้ำ : ฉีกยิ้มกว้างที่ตัวเองทำตัวมีประโยชน์บ้างแล้ว

เฟยหลง : มองเด็กน้อยด้วยสายตาหลงใหล เขาโชคที่เจอต้นน้ำเร็วพอที่จะไม่เสียเขาให้ใครแน่ๆ

มิ้นต์ : “เสี่ยหลงคะ” เดินเข้ามาควงแขน “บังเอิญจังเลยนะคะที่เจอเสี่ยที่นี่ มิ้นต์คิดถึงเสี่ยมากเลยรู้ไหมคะ เสี่ยไม่ติดต่อมาหามิ้นต์บ้างเลย” เสียงเง้างอน

เฟยหลง : มองหน้านิ่ง

มิ้นต์ : “ทำไมมองมิ้นต์แบบนั้นล่ะคะ อย่าบอกนะว่าจำมิ้นต์ไม่ได้น่ะ แหมมม เราออกจะทำเรื่องเร่าร้อนกันบ่อยๆ เสี่ยลืมมิ้นต์ได้ยังไงกันคะ?” ถูแก้มกับแขนแกร่งอ้อน

ต้นน้ำ : มองสงสัย ‘ผู้หญิงแต่งหน้าหนาๆ คนนั้นเป็นใครกัน?  ทาปากสีแดงน่ากลัวเชียว อะ... เสื้อเสี่ยเปรอะเครื่องสำอางของผู้หญิงคนนั้น! ไม่ได้การ พ่อบ้านอย่างผมต้องทำให้เสี่ยดูดีเสมอ’ หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากถุง “ฝากแป๊บนึงนะครับ” ยื่นถุงให้ผู้ติดตาม ตรงไปหาร่างสูง “เสี่ยครับ เสื้อเปรอะน่ะครับ ผมเช็ดให้นะครับ” เบียดตัวผู้หญิงออก เช็ดเสื้อให้

มิ้นต์ : เซจากแรงเบียด แกล้งล้มลง “ว๊าย! โอ๊ย! มิ้นต์เจ็บจังเลยค่ะเสี่ย เจ็บขาจัง โอ๊ยยย” ร้องเรียกความสนใจ

ต้นน้ำ : “โอ๊ะ! ผมขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ...อ๊ะ!” จะเข้าไปช่วย โดนจับแขนรั้งไว้

เฟยหลง : “เสื้อฉันยังเปรอะอยู่” เสียงนิ่งแต่มีอำนาจ

ต้นน้ำ : “เอ่อออ” มองร่างสูงสลับหญิงสาว แต่หน้าที่ย่อมสำคัญกว่า “ครับ” เช็ดเสื้อให้ร่างสูงต่อ

มิ้นต์ : หน้าเหวอที่ไม่ได้รับความสนใจ “เสี่ยคะ ไอ้เด็กชั้นต่ำนั่นมันผลักมิ้นต์ล้มจนเจ็บข้อเท้านะคะ เสี่ยจะไม่ช่วยมิ้นต์แล้วลงโทษมันเหรอคะ?”

เฟยหลง : “เช็ดออกไหม?” ไม่สนใจหญิงสาวเหมือนเดิม

ต้นน้ำ : “เอ่อออ” เหลือบมองหญิงสาว แต่กลัวสายตากดดันของร่างสูงมากกว่า “ยะ...ยังครับ มันเช็ดไม่ออก คงต้องซักอย่างเดียว สะ...เสี่ยจะไม่ดูเธอ...”

เฟยหลง : “ถ้างั้นก็ทิ้งแล้วไปซื้อใหม่ และนายต้องเลือกให้ฉัน ไป!” ขัด ลากแขนเล็กเดินไป

ต้นน้ำ : “เอ๊ะ เดี๋ยวสิครับ หวาาา” ปลิวตามแรงลาก

มิ้นต์ : นั่งอึ้งอ้าปากเหวอ

เรย์ : จดตัวเลขลงในบิล “นี่เป็นค่าเสียหายที่คุณทำเครื่องสำอางเปรอะชุดเสี่ยนะครับ อย่าลืมชดใช้ด้วย ถ้าไม่อยากหมดอนาคต” ยิ้มเย็น ยื่นบิลก่อนเดินตาม

มิ้นต์ : หยิบมาดู เบิกตากว้าง “สะ...สามแสน เสื้อบ้าอะไรทำไมมันแพงจนาดนี้เนี่ย แล้วกูจะไปเอาเงินจากไหนวะ?” หน้าเครียด พลันก็คิดบางอย่างได้ “งั้นก็ใช้ร่างกายชดใช้ก็แล้วกัน คราวนี้ต้องทำให้เสียใส่สดแล้วท้องให้ได้ กูจะได้เป็นคุณนายตระกูลลี่ซะที” ยิ้มร้าย

ม่อน : “คงต้องแสดงความเสียใจด้วยนะ แต่เธอคงไม่มีโอกาสนั้นแล้วแหละสุดสวย” เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม

มิ้นต์ : หน้าซีดเพราะมีคนได้ยิน

ม่อน : “แต่ถ้าอยากใช้ร่างกายหาเงินมาใช้หนี้ผมก็ช่วยได้นะครับ ซ่องหลายที่กำลังต้องการคนแบบคุณพอดี”

มิ้นต์ : หน้าซีดตัวสั่น “ยะ...อย่าทำอะไรฉันเลย ฉันจะรีบหาเงินมาชดใช้ให้” รีบลุกขึ้นวิ่งหนี

ม่อน : กระตุกยิ้ม “ตามไปจัดการให้เรียบร้อย เสี่ยไม่ชอบพวกเห็บหมัดที่ชอบมาเกาะแกะให้น่ารำคาญ”

?? : “ครับ” เดินตามไปห่างๆ

ม่อน : มองตามสายตาเวทนา “เฮ้อออ เดินช็อปปิ้งเฉยๆ ก็ดีอยู่แล้ว ดันเข้ามาหาเรื่องเอง แถมยังไปว่าคนสำคัญของเสี่ยแบบนั้น... ถือซะว่าเป็นเวรกรรมก็แล้วกันนะสุดสวย” ส่ายหน้าเวทนา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}