ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 8

คำค้น : เสี่ยหลง ต้นน้ำ หลงน้ำ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.9k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2562 14:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8
แบบอักษร

​#8

ต้นน้ำ : อยู่ในชุดเสื้อยืด กางเกงพละขาสั้น ยกชามข้าวต้มวางประจำตำแหน่ง

เฟยหลง : เดินเข้ามา มองร่างบางที่ขะมักเขม้นในการทำงาน สังเกตเห็นกางเกงที่สั้นจนเห็นขาช่วงบน ‘ขาว ไม่สิ! ทำไมกางเกงสั้นขนาดนี้เนี่ย’ สะบัดหัว “ต้นน้ำ”

ต้นน้ำ : หันมอง ยิ้ม “เสี่ยมาพอดีเลยครับ มื้อเช้าพร้อมทานแล้วนะครับ”

เฟยหลง : “กางเกง” ชี้ “ทำไมใส่สั้นแบบนี้?”

ต้นน้ำ : ก้มมอง “อ่อ มันเป็นกางเกงพละตั้งแต่ม.1 น่ะครับ ตอนนั้นผมยังตัวเล็กๆ อยู่ เริ่มมาสูงตอนขึ้นม.ปลาย แล้วผมก็เห็นว่ามันยังใส่ได้อยู่เลยไม่อยากเปลืองเงินซื้อใหม่น่ะครับ” ยิ้ม

เฟยหลง : ‘จะว่าไปวันนั้นที่เห็นใส่ชุดนักเรียนขากางเกงก็สั้นมากนี่นา อย่าบอกนะว่าของตอนม.ต้นด้วยเหมือนกัน?’ สงสัย “แล้วทำไมถึงเอากางเกงพละมาใส่ตอนนี้?”

ต้นน้ำ : “ผมไม่มีกางเกงดีๆ จะใส่ไปไหนเลยนี่ครับ” ยิ้มแห้ง ‘ก็ผมจนนี่นา อะไรที่ประหยัดได้ก็ต้องทำ’

เฟยหลง : “เฮ้อออ งั้นกินข้าวก่อน อย่างอื่นค่อยว่ากัน” เดินมานั่งที่โต๊ะ

ต้นน้ำ : “ครับ” นั่งทานข้าวด้วยกัน “เอ่อออ รสชาติพอใช้ได้ไหมครับ?” ถามหลังจากเห็นทานได้หลายคำแล้ว

เฟยหลง : “ก็พอได้ แต่นายยังต้องเรียนรู้อีกเยอะ”

ต้นน้ำ : “ครับ ผมจะพยายามทำให้ดีขึ้นครับ” ยิ้มกว้าง

เฟยหลง : มองรอยยิ้มสดใส ลอบยิ้มบางๆ ‘เด็กน้อยเอ๊ย!’

.

@บ้านเล็ก

ต้นน้ำ : หยิบเสื้อผ้าออกมาวางเรียง “ผมมีเท่านี้แหละครับ”

เฟยหลง : มองกองเสื้อผ้าที่น่าจะเป็นผ้าขี้ริ้วมากกว่า “ทิ้งให้หมด แล้วไปซื้อใหม่” หยิบโทรศัพท์มากด

ต้นน้ำ : “เอ๊ะ แต่ว่า...” จะขัด แต่ร่างสูงยกมือห้าม

เฟยหลง : “อยู่ไหน? ... แต่เช้าเลยเหรอ? ... หึ รีบจัดการให้เสร็จ ฉันจะพาต้นน้ำขึ้นไป” กดวาง มอง “นายเป็นพ่อบ้านของฉัน ทั้งเสื้อผ้าและการใช้ชีวิตนายต้องเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด เข้าใจไหม?”

ต้นน้ำ : “อ่าาา เข้าใจครับ” เสียงหงอย ‘นั่นสินะ ผมมาเป็นพ่อบ้านให้เสี่ยเขาแล้ว จะทำตัวเป็นเด็กกะโปโลไม่ได้แล้ว’

เฟยหลง : “นายลองดูว่าขาดเหลืออะไรอีก จะได้ซื้อมาเพิ่มทีเดียว ...แล้วก็ไม่ต้องเกรงใจ ฉันจะหักจากเงินเดือน 10% จนกว่าจะครบเอง” ขัดเมื่อเห็นต้นน้ำจะแย้ง ‘เด็กแบบนี้คงต้องบอกว่าเกรงใจแน่ ถ้าไม่ทำแบบนี้คงไม่ยอมรับ’

ต้นน้ำ : ค่อยยิ้มได้หน่อย “ถ้าแบบนั้นผมก็รับทราบครับเสี่ย” หยิบสมุดกับปากกามาจดของที่ต้องซื้อเพิ่ม

เฟยหลง : “นายมีโทรศัพท์รึเปล่า?”

ต้นน้ำ : “มีครับ” หยิบให้ดู

เฟยหลง : “รุ่นปุ่มกด?” ขมวดคิ้ว “ทิ้งไป ซื้อใหม่”

ต้นน้ำ : “แต่มันยังใช้งานได้อยู่นะครับ”

เฟยหลง : “แต่มันไม่มีช่องทางการติดต่อแบบอื่นเลยนอกจากโทร ส่งรูปให้ดูก็ไม่ได้ ไม่สะดวก ไม่ทันสมัย เป็นพ่อบ้านของฉันต้องเพรียบพร้อมเข้าใจไหม?”

ต้นน้ำ : “อ๊ะ เข้าใจครับ!” ยกมือชิดหน้าผากเหมือนทหารรับคำสั่ง

เฟยหลง : มองตาเขม็งเพราะต้องกลั้นขำ

ต้นน้ำ : เห็นหน้าดุๆ ของร่างสูงก็หน้าซีด “ขะ...ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ” หน้าจ๋อย ‘เคยทำเล่นๆ กับอาหมอ เลยชิน งื้อออ โดนดุแน่เลย’

เฟยหลง : มองร่างบางที่ห่อตัวด้วยความกลัว หลุดยิ้ม ต้องเก็กหน้าให้ขรึมเหมือนเดิม “ช่างเถอะ จดของที่จะซื้อครบยัง? จะได้ไปหาจินเฟิง”

ต้นน้ำ : “อะ รอสักครู่ครับ” รีบจดลงสมุด

เฟยหลง : มองสายตาเอ็นดู ‘อย่าน่ารักไปมากกว่านี้ได้ไหมเนี่ย ฉันไม่อยากติดคุกนะ’

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}