ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 2

คำค้น : เสี่ยหลง ต้นน้ำ หลงน้ำ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.1k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2562 14:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2
แบบอักษร

​#2

เฟยหลง : “นายโดนแบบนี้ประจำเหรอ?” จู่ๆ ก็ถามขึ้น

ต้นน้ำ : “เอ่อออ ก็เคยโดนแซวครับ แต่เพิ่งโดนหนักขนาดนี้ครั้งแรก ยังไงก็ขอบคุณนะครับที่เข้ามาช่วยผมไว้” ยกมือไหว้ “ถ้าไม่ได้คุณผมต้องแย่แน่ๆ”

เฟยหลง : “หางานใหม่ซะ ยังไงที่นั่นก็ต้องถูกปิดอยู่แล้ว” หันมองนอกหน้าต่าง

ต้นน้ำ : มองใบหน้าหล่อคม ‘เขาต้องเป็นคนมีอิทธิพลมากแน่ๆ ถึงขั้นสั่งปิดร้านได้แบบนี้เนี่ย แต่ว่า... หางานใหม่เหรอ? ผมจะไปหางานที่เงินดีๆ แบบนี้ได้จากไหนอีกเนี่ย’ หน้าเครียด

เฟยหลง : ลอบมองดวงหน้าหวาน “มาทำงานกับฉันไหม?”

ต้นน้ำ : หันมองร่างสูง “อะไรนะครับ?”

เฟยหลง : “ฉันเป็นคนสั่งปิดร้านนั้น ทำให้นายตกงาน เพื่อแสดงการรับผิดชอบ งั้นนายก็มาทำงานกับฉัน งานง่ายๆ ได้เงินดีๆ แถมมีที่อยู่ที่กินให้เสร็จสรรพ”

ต้นน้ำ : ตาวาว ‘งานง่ายๆ เงินดีๆ มีที่อยู่ที่กิน นี่คนหรือเทพบุตรเนี่ย?’ “แล้วผมต้องทำอะไรบ้างเหรอครับ?”

เฟยหลง : “ง่ายๆ แค่มาเป็นพ่อบ้านให้ฉัน คอยทำอาหารเช้าและปลุกฉัน แล้วก็รอไปโรงเรียนพร้อมกัน ตอนเย็นฉันจะให้คนไปรับนาย นายก็กลับมาจัดห้อง ทำอาหารเย็นรอฉัน แค่นั้นเอง”

ต้นน้ำ : ตาวาวกว่าเดิม ‘งานง่ายมาก ทำอาหารนี่ก็ของถนัด แถมยังมีรถรับส่งไปเรียนด้วย โอ้โหหหห ยิ่งกว่าสวรรค์โปรดอีก มึงโชคดีชะมัดไอ้ต้นน้ำ มีเทพบุตรมาโปรดแล้ว’

เฟยหลง : “ส่วนเรื่องเรียนนายก็ไม่ต้องห่วง ฉันจะส่งนายเรียนจนจบเอง แล้วก็ย้ายมาอยู่กับฉันถาวร แค่เด็กคนเดียวฉันเลี้ยงได้อยู่แล้ว”

ต้นน้ำ : น้ำตาคลอ “ฮึก ขอบคุณนะครับที่ดีกับผมขนาดนี้ ผมสัญญาว่าจะต้องใจทำงาน จะตั้งใจเรียน จะไม่ทำให้คุณผิดหวังเด็ดขาดครับ” น้ำเสียงมุ่งมั่น

เฟยหลง : หัวใจกระตุก ‘เป็นเด็กที่น่าสนใจจริงๆ นั่นแหละ’ “อย่าทำให้ฉันผิดหวังล่ะ” ลูบหัว

ต้นน้ำ : หลับตารับไออุ่น ‘อื้อออ อบอุ่นจัง ไม่ได้ถูกลูบหัวแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ’ ยิ้ม หน้าแดงระเรื่อ

เฟยหลง : มองดวงหน้าหวานที่ขึ้นสี ยกยิ้มมุมปาก ‘อ่าาา ใจเย็นไว้ เด็กนี่ยังเด็ก นายจะทำอะไรเขาไม่ได้’

.

@บ้านต้นน้ำ

รถหรูแล่นมาจอดหน้าบ้านเก่าๆ หลังหนึ่ง

เฟยหลง : มองบ้าน ‘สภาพบ้านแบบนี้อยู่ได้ยังไงกันเนี่ย?’ “วันนี้นายเก็บข้าวของให้เรียบร้อย พรุ่งนี้ฉันจะให้คนมารับ นายจะได้เข้าไปปรับตัวและเรียนรู้งาน วันมะรืนฉันถึงจะให้เริ่มงานวันแรก”

ต้นน้ำ : “ครับ ขอบคุณคุณอีกครั้งนะครับที่เมตตาเด็กตาดำๆ อย่างผม ผมจะไม่มีวันลืมพระคุณคุณเด็ดขาด” ยกมือไหว้แนบอกแกร่ง

เฟยหลง : ใจกระตุก เผลอสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ จากกายบาง ‘ให้ตายสิ! กลิ่นยั่วยวนชะมัด’ ข่มอารมณ์ “เสี่ยหลง ต่อไปนี่เรียกฉันว่าเสี่ยหลง”

ต้นน้ำ : ผละออก มองดวงหน้าคม “ครับเสี่ยหลง ขอบคุณมากๆ เลยครับ” ยกมือไหว้ “ขอบคุณคุณคนขับรถด้วยนะครับที่มาส่ง ผมไปก่อนนะครับ” หันบอกคนขับรถ หันมายิ้มลาร่างสูง เปิดประตูลงจากรถ เดินเข้าบ้านไป

เฟยหลง : มองตามไม่ละสายตา

คขร. : “เสี่ยครับ” เรียก

เฟยหลง : ถอนสายตา กลับมาทำหน้าขึงขังเช่นเดิม “กลับได้”

คขร. : “ครับเสี่ย” ขับรถออกไป

.

ต้นน้ำ : “อ๊ากกก ดีใจที่สุดเลยเว้ย ดีใจๆๆ จากนี้ไปเราก็จะสบายแล้ว งื้อออ นี่สินะผลตอบแทนจากการทำความดีมาตลอด คิกๆ” นอนกลิ้งไปมา “เฮ้อออ จากนี้ไปเราต้องตั้งใจทำงาน ตั้งใจเรียน ต้องทำตัวดีๆ เสี่ยเขาจะได้เอ็นดูเรา เราจะได้ทำงานเก็บเงิน จะได้ลืมตาอ้าปากได้สักที พ่อครับแม่ครับ ไม่ต้องห่วงผมแล้วนะ มีคนใจดีมาช่วยผมแล้ว จากนี้ไปผมจะมีชีวิตที่สุขสบายแล้วล่ะครับ”

หลับตา เตรียมเข้านอน คืนนี้ต้องเป็นคืนที่เขานอนหลับฝันดีมากที่สุดแน่ๆ เลย

ต้นน้ำ : “...อ๊ะ! ชิบแล้ว เราต้องเก็บของนี่หว่า หวาาาา” กุลีกุจอลุกจากเตียง เริ่มเก็บของที่จำเป็นเพื่อย้ายไปอยู่บ้านใหม่ เพื่อมีชีวิตใหม่ที่ดีกว่าเดิม

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}