ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 1

คำค้น : เสี่ยหลง ต้นน้ำ หลงน้ำ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 34.3k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2562 14:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1
แบบอักษร

​#1

@ร้านอาหารกลางคืน

ต้นน้ำ : เสิร์ฟน้ำให้ลูกค้าตามโต๊ะต่างๆ

สิงห์ : “อันนี้ของโต๊ะ 6 นะน้ำ”

ต้นน้ำ : “ครับพี่” ยกไปเสิร์ฟ “ของที่สั่งได้แล้วครับ” ยกวางที่โต๊ะ

ผช.1 : “ขอบใจนะจ๊ะคนสวย มานั่งด้วยกันไหมจ๊ะ พี่จะจ่ายเพิ่มให้พันนึง” บีบก้นร่างบาง

ต้นน้ำ : สะดุ้ง ถอยหนี “ไม่รบกวนคุณลูกค้าดีกว่าครับ ขอตัวก่อนนะครับ” ฝืนยิ้ม เดินหนี

ผช.2 : ลุกยืนมาขวาง “เดี๋ยวสิ นั่งคุยกับพวกพี่ก่อนจะเป็นอะไรไป หรืออยากขัดใจลูกค้า” เสียงเหี้ยม

ต้นน้ำ : หน้าซีดตัวสั่น “ขะ...ขอโทษนะครับคุณลูกค้า ผมต้องทำงานต่อ”

ผช.3 : ลุกมาโอบคอ “นั่งกับพวกพี่ คอยบริการพวกพี่ก็เป็นการทำงานเหมือนกัน มาเถอะน่า” ดึง

ต้นน้ำ : “มะ...ไม่ได้นะครับ ผมเป็นเด็กเสิร์ฟ ผมต้องทำงานของผม” ฝืนตัว

ผช.2 : “อย่าเล่นตัวน่ะ มานี่” กระชากแขน

ต้นน้ำ : “โอ๊ย! ผมเจ็บ ปล่อยผมนะครับ” ดิ้น น้ำตาคลอ

ผช.3 : ช่วยดึงมาที่โต๊ะ “นี่ มานั่งตรงนี้ มาคอยปรนเปรอพวกพี่นี่” ยิ้มหื่น

เฟยหลง : “เฮ้ย! เด็กมันไม่อยากทำก็อย่าไปบังคับสิวะ” เสียงเย็น

ผช.3 : หันมอง ชักสีหน้าไม่พอใจ “แล้วมึงมาเสือกไรวะ!”

ต้นน้ำ : มอง ใจชื้นขึ้นมา “คุณ”

เฟยหลง : มองเด็กหนุ่มที่น้ำตาคลอ หันจ้องชายฉกรรจ์สายตาดุดัน “ปล่อยเด็กคนนั้นซะถ้าไม่อยากมีเรื่อง”

ผช.2 : “มันมีเรื่องตั้งแต่มึงเข้ามาเสือกแล้วเว้ย!” พุ่งจะชกร่างสูง

เรย์ : เข้ามาขวาง ทุ่มผช.2 ลงพื้น “ใครอยากเจ็บตัวอีกก็เข้ามา” หน้านิ่ง เสียงแข็งกร้าว

ผช.3 : หน้าซีด ปล่อยมือจากร่างบาง

ต้นน้ำ : รีบไปหลบหลังร่างสูง

เฟยหลง : เหลือบมองร่างเล็กที่สั่นเทาราวลูกนก “ไปเรียกเจ้าของร้านมา” สั่นลูกน้อง ลูกน้องโค้งให้ก่อนเดินไป

เรย์ : “พวกแกจะกินข้าวกันต่อหรือจะรีบไสหัวไป”

ผช.1 : “ไปครับไปแล้วครับ” วางเงิน รีบพากันวิ่งออกจากร้านไป

ม่อน : “เจ้าของร้านมาแล้วครับ”

เฟยหลง : มอง “คุณเป็นเจ้าของร้าน แต่กลับปล่อยให้พนักงานโดนลวนลามแบบนี้น่ะเหรอ? แถมเด็กคนนี้ยังไม่ถึง 18 ด้วยซ้ำ รับคนที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะมาทำงานแบบนี้มันผิดกฎหมายนะ”

จขร. : “ผมก็ไม่ได้ปล่อยปละละเลยนะครับ แต่เรื่องแบบนี้มันต้องมีบ้าง” หน้าซีดตัวสั่น “ส่วนที่รับเด็กนี่ ผมก็แค่สงสารที่เขากำพร้า ต้องหาเลี้ยงตัวเอง เลยรับเอาไว้”

เฟยหลง : “ต้องมีบ้าง? นี่คือคำพูดของผู้ที่เป็นนายจ้างเหรอ?” มองรอบร้าน “ร้านเฮงซวยแบบนี้ปิดไปซะเถอะ เปิดขายต่อไปอีกไม่นานก็คงจะเจ๊ง”

จขร. : “อะไรนะครับ?” หน้าตื่นตกใจ

เฟยหลง : “จัดการที่เหลือด้วยเรย์ ส่วนนายมากับฉัน” จูงมือร่างบางเดินออกจากร้านมาที่รถ “ขึ้นไป” เปิดประตู ดันร่างเล็กเข้ารถ ตามขึ้นมา “ออกรถ”

คขร. : “ครับเสี่ย” ขับรถออกไป ต้นน้ำ : ‘เดี๋ยวนะ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน? แล้วเขาจะพาผมไปไหนเนี่ย?’ นั่งตัวเกร็ง

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}