@Alicorn

รับฟังคำติของรีดเดอร์ทุกคนนะคะ 1 เม้น = 1 ล้านกำลังใจ💓💓 @Alicorn🦄

บทที่ 39. ร่องรอย

ชื่อตอน : บทที่ 39. ร่องรอย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2562 11:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 39. ร่องรอย
แบบอักษร

Bad of love : รักแลกเลว

Episode 39 ร่องรอย

. . .

แม่งอนพ่อง้อ พ่อง้อแม่งอน

ละครที่ถ่ายทอดสดๆให้กุญแจฟาได้เห็นในทุกๆวัน คือบางคราวแม่ตัวเองก็งอนพ่อ แล้วที่พ่อทำได้ก็คือง้อแม่ตัวเองเท่านั้น

อย่างเรื่องราวที่โรงพยาบาลวันก่อนนั้น วันที่คิงทำตัวน่ามั่นไส้เกินเหตุ นั่นก็ทำสาวเจ้าหล่อนไม่พอใจขั้นสูงสุด งอนหนักจนคว้ากุญแจรถกลับบ้านเอง ปล่อยให้คิงต้องเรียกแท็กซี่กลับตามมาติดๆ ถึงอย่างนั้น เหมือนจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่มันก็มีเสมอ...

หล่อนเกือบขับรถชนคนอื่นเพียงเพราะจู่ๆก็หน้ามืดมาซะดื้อๆ หักพวงมาลัยลงข้างทางแบบไม่ทันตั้งตัว จนได้แผลสดที่หน้าผากมาเป็นตำหนิ แถมโดนบ่นยาวจากคนที่บ้านหล่อนอีกตั้งหลายคำ เมื่อคิงโทรไปฟ้อง

แต่นั่นเป็นเรื่องเมื่อหลายวันก่อน

"ขอไปฉลองกับเพื่อนได้ป่ะ?" เพราะวันนี้คิงเอ่ยถามทั้งที่ตัวเองแต่งตัวหล่อเตรียมพร้อมที่จะไปอยู่รอมร่อ

ผ่านจากวันนั้นที่โรงพยาบาลเห็นทีจะอาทิตย์ได้ คิงไม่ได้ออกไปไหน เขาอยู่กับหล่อนตลอดเวลาไม่ห่างกาย เพียงแต่วันนี้กลับคึกคัก อยากออกไปเที่ยวข้างนอกบ้าง

"ฉลอง?"

"ใช่แล้ว"

"อะไรเหรอ?"

"ก็ฉลองนี้แหละ ไปนะ ขอบคุณครับ ฟ่อดดดด"

เขาตัดการสนทนาแล้วเลือกที่จะกดจมูกฝังลงบนแก้มนวลขาวแรงๆอย่างมั่นไส้ ก่อนจะสาวเท้าเดินออกไป ปล่อยสาวเจ้างงอยู่คนเดียว

อะไรกัน? หล่อนยังไม่ได้บอกว่าให้ไปเลยนี่.. แล้วแบบนี้จะมาขอทำไมว่าให้ไปหรือเปล่า? ในเมื่อเขาตัดสินใจเอง..

"พ่อไปไหนดึกดื่นเหรอครับ?" ลูกชายตัวดีเอ่ยถามเมื่อเห็นพ่อตัวเองแต่งตัวหล่อออกจากบ้านในยามวิกาล ดึกๆดื่นๆ

อันที่จริง นี่มันเกือบจะสองทุ่มแล้วนะ ยังจะออกไปฉลองที่ไหนอีก?

"แม่ก็.."

"แม่!!" คำพูดที่กำลังจะกลั่นออกมาจากปากของกุญแจซอลยังไม่ทันได้เอ่ยเอื้อนจนจบประโยค แต่ทว่าหล่อนกลับล้มลงไปกองกับพื้นอย่างคนหมดสติเสียก่อน

ร่างบางล้มกองนอนลงกับพื้นคือการที่หล่อนหมดสติ แต่ที่ย่ำแย่ออกไปมากกว่าเก่าคือตอนนี้หล่อนอยู่กับลูกชายที่เห็นแม่ตัวเองล้มไปแล้ว

คือไม่มีสติ

"แม่! แม่!!" กุญแจฟาเบิกตากว้างรีบเข้าไปเขย่าตัวคนเป็นแม่ ทว่ามันกลับนิ่งเฉยแบบคนไร้สติโดยสมบูรณ์แบบ

"เสียงดังอะไรลูก!?"

"ย่า! แม่เป็นลมครับ!" เด็กชายฟ้องทั้งน้ำตา ถึงคุณนายจะตกใจอยู่ไม่น้อย แต่ก็ยังมีสติอยู่บ้างถึงใช้ให้แม่บ้านระแวกนั้นหาผ้าเย็นกับยาดมมาเรียกสติหล่อน

เหตุผลเพราะคุณนายเองคิดว่าหล่อนคงมีอาการตามคนท้องปกติ

ไม่นานดวงตาที่ปิดสนิทของหล่อนก็เปิดออกช้าๆรับแสงไฟที่สาดส่องใบหน้าสวยของหล่อนเบาๆ หล่อนเป็นลมอีกแล้ว?

"ผักผ่อนน้อยเหรอลูก? ช่วงนี้เป็นลมบ่อยเชียวนะ" หล่อนปรือตาพร้อมกับพยุงตัวเองให้แผ่นหลังผิงกับหัวเตียงช้าๆ ก่อนจะถูกพ่นคำถามใส่ทันที

"คง... จะใช่ค่ะ" มือบางยกขึ้นมาบีบขมับตัวเองเบาๆ ความรู้สึกต่างจากการเป็นลมครั้งแรกมากเป็นไหนๆ คราวนี้หล่อนปวดหัวแรงจนรู้สึกหน้าผากชาไปหมด แถมโลกยังหมุนอีกต่างหาก ผลกระทบของการเป็นลมเป็นแล้งมันเป็นได้มากถึงเพียงนี้เลยหรือ?

"ให้หมอมาตรวจไหม?"

"มะ ไม่ต้องค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ซอลไปเองก็ได้ค่ะ"

"เอางั้นก็ได้ ฟานอนแล้วล่ะหนูมีอะไรก็เรียกแม่นะ แม่เพลียๆ"

"ขอบคุณนะคะ"

"ไม่เป็นไรจ๊ะ" ประโยคสุดท้ายของคุณนายก่อนร่างหล่อนจะเดินออกจากห้องไป

ตีสองสี่สิบหก..

้เวลานอนของทุกคนในบ้านเพราะงั้นหล่อนจึงไมาแปลกใจเลย ทำไมแม่สามีตัวเองจะเพลีย

ส่วนตัวกุญแจซอลเองหลังอาการดีขึ้น หลงเหลือเพียงความรู้สึกหนักหัวนิดหน่อยแต่ให้ข่มตานอนต่อคงทำไม่ได้ เพราะคนรักตัวเองป่านนี้ยังไม่กลับบัานเลยด้วยซ้ำ

ปรื้นนนน~

หลังหล่อนเดินลงมารอคิงที่ชั้นล่างได้ไม่นาน แสงไฟจากรถยนต์คันหรูของคิงก็สาดส่องผ่านกระจกบานหนาเข้ามา เป็นสัญญาตบ่งบอกให้รู้ว่าเขากลับเข้ามาในบ้านแล้ว แม้จะขับขี่มาด้วยความรวดเร็วขั้นสูงสุดก็เถอะ แต่ไม่นานร่างมึนเมาของคิงก็เดินโซซัดโซเซเข้าบ้าน ลำบากคนกำลังท้องอย่างซอลต้องเดินเข้าหา เพื่อไปประคอง

"คิงทำไมเมามาขนาดนี้?" กุญแจซอลเอ่ยถามพลางสาวเท้าเข้าไปคว้าแขนแกร่ง

แต่...

"ปล่อย!" คิงสะบัดออกเป็นการตอบกลับ เล่นเอาคนตัวเล็กถึงกับเซตามแรง

"คิง!"

"อ่า! ปวดหัวฉิบหายเลย!!" คิงสบถพลางทรุดลงนอนราบกับพื้นราวกับว่ากำลังจะนอนเอาที่นี้จนได้

"ขึ้นไปนอนบนห้องนะ!"

"เสือกไร! อย่ามายุ่ง!!"

" ! "

กุญแจซอลชะงัก ทั้งที่กำลังจะพยุงคิงขึ้นต้องนิ่งไปเมื่อได้ยินคำหยาบคายที่พ่นออกมาจากปากของคิง

เขาไม่เคยพูดกับหล่อนมาก่อน..

เรื่องคำหยายอาจไม่เท่าไรและกลายเป็นประเด็นรอง เมื่อสายตาของสาวเจ้าเหลือบไปเห็นรอยลิปสติกสีแดงสดบนพวงแก้มขาวของคิง

ถึงจะคล้ายราวกับว่ามันถูกเช็ดให้ออกจากแก้มแล้ว แต่มันก็ยังหลงเหลือร่องรอยไว้ให้เห็น

"นี่รอยอะไร?" หล่อนถามเสียงสั่น

"เฮ้ยไรว่ะ! รำคาญ!" แต่ถูกตะคอกใส่กลับมาตามเดิมจนต้องเงียบปากไป

ทำไมมีแต่เรื่องให้หน่อยคิดมากตลอดเลยนะ?

. . .

#จบตอน​#จบตอน

#จบตอน

นั่นแหน่~ ใครแม่งหายไปนานน๊าาา?

ความคิดเห็น